สวัสดีคะ เราอายุแค่19จะ20แล้ว มีเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่ประถมบ้าง มธัยมต้นกับมธัยมปลายบ้าง ซึ่งปัจจุบันเรามีเพื่อนที่สนิทกันมากๆอยู่5คน ซึ่งเรามีอคติกับเพื่อนคนนึงในกลุ่ม ซึ่งเราไม่ได้บอกให้เพื่อนๆที่เหลือในกลุ่มรู้ เรื่องที่ทำให้เรามีอคติกับเพื่อนนั้นมันเริ่มจากตอนที่เราอยู่ม.2 ซึ่งเราแอบชอบเพื่อนคนนึงในห้องเดียวกันแต่เราไม่กล้าบอกให้ใครรู้ จนเราตัดสินใจบอกเพื่อนคนนี้ แล้วเพื่อนคนนี้มันก็แซวเราตลอดเวลาเห็นเราอยู่ใกล้คนที่เราชอบ จนมีวันนึงร.ร.ได้จัดทัศนศึกษา เรานั่งเบาะแถวหน้ารถบัสเพราะตอนนั้นไม่ชอบอะไรวุ่นวายเพราะเพื่อนๆข้างหลังเปิดเพลงเต้นกัน จนมีเพื่อนคนนึงมาบอกให้เราไปเอาขนมที่อยู่แถวหลัง เราก็เดินไปแต่ไม่ได้สังเกตุอะไร ตอนเราจะเดินกลับมานั่งเบาะแถวหน้าเราสังเกตุเห็นว่าเพื่อนสนิทของเราคนนั้นนั่งตักคนที่เราแอบชอบแถมมีท่าทีออดอ้อนกันด้วยในใจตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่า ทำได้ยังไงรู้ทั้งรู้ว่าเราชอบแต่ก็ยังไปอ่อยยังไปจีบเขาอยู่จนวันนึงเพื่อนคนนั้นกับคนที่เราชอบก็ได้เป็นแฟนกัน แต่เราก็ทำเฉยๆแล้วเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม  เรื่องที่2 ตอนอยู่ม.ปลายคือเราเป็นคนที่เก็บความลับได้เก่งนะเมื่อเพื่อนมาเล่าอะไรให้ฟังเล่าจะไม่เล่าต่อ มีวันนึงเราเล่นเกมกับเพื่อนในกลุ่มที่ว่าถ้าหมุนขวดแล้วปากขวดชี้ที่ใครคนนั้นจะต้องพูดความจริงซึ่งเรื่องที่พูดนี้รู้เฉพาะในกลุ่มเท่านั้น! มันมีอยู่รอบนึงที่ปากขวดชี้มาที่เรา เพื่อนในกลุ่มของเราก็ถามว่าแอบชอบใครอยู่ เราก็ตอบไปว่าชอบ...ตอนนั้นเราเอ่ยชื่อเขาไปเลยเป็นเพราะว่าเชื่อใจเพื่อนในกลุ่มเพื่อนมันก็แซวแค่ตอนนั้นพอเลิกเล่นเกมนี้ก็แยกย้ายกันจนมาเจอกันที่ร.ร.อีเพื่อนคนเดิมมันก็ทักเราโดยที่มันเรียกชื่อคนที่เราชอบซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้มีแค่กลุ่มเรามีทั้งกลุ่มคนที่เราแอบชอบคนต่างห้องอีก เราไม่รู้จะทำยังไงก็แกล้งๆยิ้มแหยะๆเดินไปนั่งกับกลุ่ม แล้วมีเพื่อนอีกกลุ่มมาแซวเรา พอเราถามว่ารู้ได้ไงเพื่อนอีกกลุ่มก็บอกว่ารู้มาจากเพื่อนในกลุ่มเรา เรานึกในใจว่าต้องเป็นเพื่อนคนนั้นแน่ๆ พอไม่นานมันก็ทักคนที่เราแอบชอบไปคุยกับเขาทำตัวเหมือนสนิท เพื่อนคนนั้นของเรานางเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นคนที่นัดแล้วไม่เป็นนัด นัด9โมงนางมาบ่ายเป็นแบบนี้ทุกครั้งบางครั้งก็ไปเที่ยวกับผู้ชายของนางแต่บอกว่าจะไปซื้อของคนในกลุ่มเราก็ช่วยกันโทรตามให้นางมาทำงานแต่นางก็มาช้าโดยคำอ้างต่างๆนานาซึ่งไม่มีใครในกลุ่มสนใจคำอ้างของนาง นางเรียนเก่งในระดับนึงไม่แปลกที่จะมีคนมาชอบนางเยอะ นางคุยกับผู้ชายทุกคนที่ชอบนาง หลอกให้ผู้ชายพวกนั้นหลงแล้วนางก็ทิ้งผู้ชายพวกนั้นซึ่งเรื่องที่เราเล่านี่ไม่ใช่ควาทลับของนางหรอกเพื่อนๆในห้องจะรู้กันดี
ความลับของเพื่อนในกลุ่มส่วนมากก็จะเป็นนางที่เอามาเล่า จนถึงทุกวันนี้ เราอยากจะพูดความลับของนางบ้างแต่ไม่กล้าพูดเพราะเห็นว่ายังเป็นเพื่อนกันอยู่ จนปัจจุบันเราคิดว่าความเป็นเพื่อนของเรากับเพื่อนคนนั้นไม่เปลี่ยนไปเพราะเรามีอคติกับเพื่อนคนนั้น ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากไปไหนมาไหนกับเพื่อนคนนั้น เราไม่รู้ว่าความสัมพันธ์แบบนี้เป็นเพื่อนได้ต่อหรือเปล่า
ปล.อาจจะเล่างงๆหน่อยนะคะ