เราเป็นคนนึงนะแต่ก่อนบอกเลยว่าเราเป็นคนที่คบใครไม่ได้นาน ไม่เกิน2อาทิตย์เราก็เลิกแล้วเพราะเราคิดว่าน่าเบื่อ ไม่มีอะไรน่าสนใจ อยู่คนเดียวดีกว่า แต่แล้ววันนึงมีผู้ชายคนนึงมาเปลี่ยนความคิดเรานะ เค้าเป็นคนแรกที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราอยากจะอยู่อยากจะดูแลคนๆนี้ไปนานๆ แล้ววันนึงเราก็คบกัน เค้าทำให้เรามีความสุข ทำให้เรายิ้มอย่างที่ไม่เคยมีใครทำให้เราได้แบบนี้มาก่อน เราคบกันทั้งๆตัวเราเองรู้นะว่าแฟนเรายังไม่ลืมแฟนเก่า ยังคิดถึง แต่เพราะเราเชื่อใจและไว้ใจกับคำพูดเค้าไงว่าคนเก่าก็คือคนเก่า แต่วันนึงไม่รู้อะไรทำให้เราอยากถามแฟนเรา เราเลยถามแฟนไปว่าเธอลืมคนเก่ายัง รู้ใหมว่าแฟนเราตอบว่าอะไร แฟนเราตอบว่า "ไม่ลืม ไม่เคยลืม" เพื่อนๆคิดว่าไงอ่ะ เราเสียใจนะเเต่ก็ไม่พูดอะไรเราคบกันมาจน2ปี วันครบรอบเราเป็นคนบอกเลิกแฟนเราเองแหละ เพราะไรหรอเพราะเรารู้ว่าเค้าอึดอัด ที่คบกันมาเรารู้สึกมาตลอดว่าเรามาเป็นเงาของคนเก่า เค้าบอกเรานะ ว่าจะรอจนกว่าเราจะกลับไปไม่คุยกะใคร ทั้งๆที่เราเองก็รู้นะว่าที่เค้าพูดเค้าทำไม่ได้หรอกแต่ยังเชื่อ แล้วกำลังจะกลับไปเราเห็นข้อความเด้งขึ้นมาจากโทรสัพของนาง
..... : พี่เป็นไรใหม ไม่เป็นไรนะยังมีน้องอยู่ข้างพี่เสมอ
พอเรารู้คะ เราไม่พูดอะไรจนกลับบ้าน เราทักแชทไปหาแฟนเรา
เรา:เธอคิดว่าเราโง่หรอ ไหนเธอบอกจะไม่มีใครไง ไหนเธอบอกเธอรอเราไง
แฟน : เราไม่รู้ความรู้สึกตัวเองวะ เราสับสน ก็ตอนที่เธอทิ้งเรามันมีคนที่เข้ามาทำให้เรายิ้มได้
เรา : .........
จุกสิจังหวะนี้ จิงๆเราไม่ได้อยากเลิกนะเว้ย แต่เราก็รู้ต่างฝ่ายต่างอึดอัดแต่เค้าแค่ไม่อยากพูดคำนั้นออกมาเข้าใจป้ะ
หลังจากนั้นเราก็เลิกกันจิงจังเราอยู่โรงเรียนเดียวกันแต่ไม่เคยเจอหน้ากันเลย
และตั้งแต่เลิกกันจนตอนนี้ประมานปีนึงคนที่ยังคิดถึงและคนที่ยังคิดถึงคำพูดพวกนั้นอยู่ก็มีแค่เรา ตอนนี้เรามีคนเข้ามาหาดีๆเยอะนะ แต่เรากลับไม่กล้าที่จะเสี่ยงกับใครอีกแล้ว เรากลัวทุกอย่าง กลัวว่ามันจะเป็นแบบเดิม มีใครช่วยแนะนำหน่อยได้ใหมคะ พยายามจะเปิดใจเเล้วแต่ทำไม่ได้สักที
ผู้หญิงคนนึงจะรักผู้ชายคนนึงได้มากขนาดไหน
..... : พี่เป็นไรใหม ไม่เป็นไรนะยังมีน้องอยู่ข้างพี่เสมอ
พอเรารู้คะ เราไม่พูดอะไรจนกลับบ้าน เราทักแชทไปหาแฟนเรา
เรา:เธอคิดว่าเราโง่หรอ ไหนเธอบอกจะไม่มีใครไง ไหนเธอบอกเธอรอเราไง
แฟน : เราไม่รู้ความรู้สึกตัวเองวะ เราสับสน ก็ตอนที่เธอทิ้งเรามันมีคนที่เข้ามาทำให้เรายิ้มได้
เรา : .........
จุกสิจังหวะนี้ จิงๆเราไม่ได้อยากเลิกนะเว้ย แต่เราก็รู้ต่างฝ่ายต่างอึดอัดแต่เค้าแค่ไม่อยากพูดคำนั้นออกมาเข้าใจป้ะ
หลังจากนั้นเราก็เลิกกันจิงจังเราอยู่โรงเรียนเดียวกันแต่ไม่เคยเจอหน้ากันเลย
และตั้งแต่เลิกกันจนตอนนี้ประมานปีนึงคนที่ยังคิดถึงและคนที่ยังคิดถึงคำพูดพวกนั้นอยู่ก็มีแค่เรา ตอนนี้เรามีคนเข้ามาหาดีๆเยอะนะ แต่เรากลับไม่กล้าที่จะเสี่ยงกับใครอีกแล้ว เรากลัวทุกอย่าง กลัวว่ามันจะเป็นแบบเดิม มีใครช่วยแนะนำหน่อยได้ใหมคะ พยายามจะเปิดใจเเล้วแต่ทำไม่ได้สักที