ในงานที่ผมทำมันเป็นงานที่ต้องสร้างผลงานด้านศิลปะออกมา (มีอยู่ 2 งานหลักๆ ขอไม่เอ่ยถึงตรงนั้นล่ะกันน่ะครับ)
ผมเป็นคนที่ชอบสร้างงานขึ้นมา แล้วพอมีคนชื่นชอบ มันก็จะเป็นความสุขมากๆ เพราะงานทีเราทุ่มเทสร้างด้วยจินตนาการทั้งหมด
แต่ทว่ามันก็มีแต่คนที่เราคุ้นเคย รู้จักกันดีในชีวิตประจำวัน แม้เพื่อนๆ บน Facebook จะมีเยอะแยะมาก แต่แทบจะไม่มีใครเหลียวแลสิ่งนั้นเลย
ผมอาจจะติงต๊องที่ไปมายด์เรื่องยอดไลค์มากเกินไปก็ได้ แต่มันก็อดเจ็บใจที่เวลาเห็นงานคนอื่นยอดไลค์เป็น 100+ เทียบกับของผมที่แค่จะครึ่ง 100 ก็ต้องเป็นเดือนๆ ไม่ก็ไม่ถึงเลย (มีคนบอกงานผมมันดีกว่าเค้ามาก แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน)
เลยรู้สึกว่า ทำไมกัน เราทำมันเต็มที่เลยน่ะ แต่กลับไม่มีใครสนใจเลย ทำลิงค์อะไร ก็ไม่มีใครคิดจะกดมันเลย หรือจะเป็นเพียงภาพ ที่ขึ้นหลาบนหน้าเฟส ก็ไม่แม้แต่จะแวะดูงานเราสักนิด
มันทำให้ผมเริ่มท้อแท้กับชีวิตในการสร้างสรรค์ผลงาน ที่ตั้งใจทำมันแต่ก็ไม่เคยเข้าตาใครเลย ....แต่ผมก็ยังคงต้องทำมัน เพราะถ้าไม่ทำสิ่งนี้ ผมก็ไม่รู้จะไปเก่งสิ่งไหนแทนแล้ว
เคยรู้สึกท้อแท้ กับการที่ทำอะไรก็ตามก็ไม่รุ่ง คนไม่สนใจ แม้ว่าผลงานจะออกมาดีบ้างไหมครับ
ผมเป็นคนที่ชอบสร้างงานขึ้นมา แล้วพอมีคนชื่นชอบ มันก็จะเป็นความสุขมากๆ เพราะงานทีเราทุ่มเทสร้างด้วยจินตนาการทั้งหมด
แต่ทว่ามันก็มีแต่คนที่เราคุ้นเคย รู้จักกันดีในชีวิตประจำวัน แม้เพื่อนๆ บน Facebook จะมีเยอะแยะมาก แต่แทบจะไม่มีใครเหลียวแลสิ่งนั้นเลย
ผมอาจจะติงต๊องที่ไปมายด์เรื่องยอดไลค์มากเกินไปก็ได้ แต่มันก็อดเจ็บใจที่เวลาเห็นงานคนอื่นยอดไลค์เป็น 100+ เทียบกับของผมที่แค่จะครึ่ง 100 ก็ต้องเป็นเดือนๆ ไม่ก็ไม่ถึงเลย (มีคนบอกงานผมมันดีกว่าเค้ามาก แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน)
เลยรู้สึกว่า ทำไมกัน เราทำมันเต็มที่เลยน่ะ แต่กลับไม่มีใครสนใจเลย ทำลิงค์อะไร ก็ไม่มีใครคิดจะกดมันเลย หรือจะเป็นเพียงภาพ ที่ขึ้นหลาบนหน้าเฟส ก็ไม่แม้แต่จะแวะดูงานเราสักนิด
มันทำให้ผมเริ่มท้อแท้กับชีวิตในการสร้างสรรค์ผลงาน ที่ตั้งใจทำมันแต่ก็ไม่เคยเข้าตาใครเลย ....แต่ผมก็ยังคงต้องทำมัน เพราะถ้าไม่ทำสิ่งนี้ ผมก็ไม่รู้จะไปเก่งสิ่งไหนแทนแล้ว