สวัสดีครับ ผมไม่บอกน่ะว่าผมชื่ออะไร แต่ผมอยากมาเล่าเรื่องที่มันค้างคาอยู่ในใจผม
เรื่องมีอยู่ว่าผมมีแฟนอยู่หนึ่งคนแล้วผมก็รักเค้ามากด้วย ที่แรกที่ผมเจอเค้าคือวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เราเรียนที่เดียวกัน ผมเป็นคนเริ่มจีบเธอก่อน ตอนเธอก็ไม่ได้สวยอะไรนักหรอกคนชอบก็ยังไม่ค่อยมี ผมสั้นหน้าตาก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ ผมคบกับเค้าตั้งแต่เรียนอยู่ชั้น ปวช.2 บ้านเกิดเค้าอยู่เชียงราย แต่เค้าย้ายมาเรียอยู่ที่ลำปาง เค้าอายุเท่าผมนี่แหละ ถ้าตอนนั้นก็ประมาณ17ปี ผมก็ค่อยๆศึกษาดูใจกับเค้าเรือยๆ คุยกัน3เดือน กว่าจะได้เป็นแฟน และแล้วเราก็ต้องห่างกันเพราะปิดภาคเรียน เราก็ไม่ค่อยอยู่ห่างกันเท่าไหร่หรอก บ้านเค้าอยู่เชียงรายก็ประมาน 200 กว่ากิโล บ้านเต้าไม่คอยมีสัญญาณเพราะบ้านของเค้านั้นอยู่บนดอย (เค้าเป็นคนอาข่า) ส่วนผมเป็นคนเมือง บางทีมันก็ลำบากหน่อยเวลาสื่อสารกันแต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรค และไม่นานวิลัยก็เปิดภาคเรียน เราก็ได้กลับมาเจอกันอีก ได้ใกล้ชิดกัน เจอกันทุกๆพักเที่ยง แถมงานกีฬาสีเรายังได้อยู่สีเดียวกันอีกด้วย เราก็คบกัยไปเรื่อยๆมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็คอยปรับความเข้าใจกัน จนเรียนใกล้จะจบ เธอก็บอกผมว่าเธอจะไม่เรียนต่อ ปวส แล้วเพราะเธอมีหน้าที่ที่ต้องทำงานดูแลน้องๆ ผมก็เริ่มหนักใจแล้วถ้าเราไม่เจอกัน อย่างที่เคยเจอทุกวันเราจะเลิกกันไหม เพราะผมก็ต้องห่างจากเธอผมเลือกที่จะเรียนต่อเพราะ แม่ผมได้เลือกเส้นทางนั้นไว้ ผมต้องไปฝึกประสบการหรือฝึกงานที่กรุงเทพ ก็จะจากกันเราก็ได้เช่าหอพักด้วยกันอยู่ด้วยกัน ได้ไม่กี่วันผมก็ต้องไปทำหน้าที่ของผม โดยที่เธอเดินมาส่งผมขึ้นรถ เราเริ่มห่างกันที่ละนิดๆ แต่เราก็ยังรักกันดีเหมือนเดิม ส่วนเธอก็กลับบ้านที่เชียงราย ไม่นานเธอก็ทำให้ผมดีใจมาก เธอบอกว่าเธอจะมาทำงานใกล้ๆกับผม แต่มันก็ไกลอยู่ดี เธอทำงานที่ใหม่ได้ประมาณ2เดือน จากคนที่ผมเคยรัก เธอก็เริ่มเปลี่ยนไปที่ละนิด จากที่คุยกันก็ ต่างห่างเหินกัน ผมเลยถามเค้าว่าเป็นอะไรมีอะไรรึป่าว เค้าบอกว่าเค้ามีคนอื่นที่ทำงานที่เดียวกัน
ผมนี่ถึงกับอึ้งเลย เค้าทำกับผมได้ยังไง เราต่างเหินห่างกันประมาณ1เดือน ผมก็พยายามกล่อมให้เธอกับมาหาผม มาอยู่กับผม ในระหว่างที่ผมฝึกงาน เราก็ได้กลับมาคบกันอีกเธอมาอยู่มาพักกับผม แล้วหางานทำใกล้ๆ ผมรู้สึกดีใจและรักเธอมาก ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอ เธอเองก็ดูแลผมอย่างดี
เรากินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน อาบน้ำ ดูหนังทำอะไรด้วยกันตลอด ผมได้ทำเซอร์ไพร์ให้เธอด้วยน่ะ ผมได้เอาเงินเดือนที่ผมมีไปซื้อแหวนทองให้เธอ แค่ครึ่งสลึงเอง เอามาเซอร์ไพร์เธอ เป็นไงละหวานไหม และแล้ววันที่ผมคิดหนักก็มาถึง ผมได้ฝึกงานจบแล้วล่ะ ผมต้องเดินทางกลับบ้าน ส่วนเธอก็ต้องทำงานอยู่ที่กรุงเทพ ซึ่งเราต้องห่างกันอีกแล้ว แต่เราก็คบกันอยู่ จนวันหนึ่งเธอต้องเดินทางไปทำงานที่เกาหลี ผมก็เริ่มหวั่นๆแล้วว่าเราจะเลิกกันไหม ในที่สุดเค้าไปเกาหลีได้2เดือน เค้าก็มีคนใหม่ ซึ่งคนใหม่นั้นก็เป็นคนไทยที่ทำงานอยู่ที่เกาหลีด้วยกัน ผมถึงกลับทำอะไรไม่ถูก พยายามง้อให้เธอกลับมา แต่เธอกลับเลือกคนใหม่ เธอต้องอยู่กาหลีอีกกี่ปีไม่รู้ เธอพยายามทำร้ายจิตใจผม ทำผมเจ็บ พูดให้ผมเจ็บใจ เพื่อให้ผมเลิกยุ่งกับเค้า สุดท้ายเค้าก็บล็อกเฟสผมทิ้งไป
คือผมเจ็บอยู่คนเดียว ส่วนเค้ามีความสุขกับคนใหม่ที่พึ่งเจอได้ไม่นาน แล้วเวลาที่คบกับผมมาตลอด3ปีกว่ามันคืออะไร สุดท้ายผมไม่เหลืออะไรให้เค้าจดจำเลยโดนทิ้งเพราะระยะทางที่มาขวางกั้นแบบนี้หรอครับ ใครที่เคยเจอประสบการณ์แบบผมช่วยคอมเม้นท์บอกผมที่ว่าผมควรจะทำยังไงต่อ ทุกๆวันนี้ผมยังรอเค้าซึ่งไม่รู้เลยว่าเค้าจะกลับมาไหม ผมอยู่คนเดียวมาเกือบจะ3เดือนแล้ว ยังไม่เคยลืมเธอเลย
รักกับแฟน3ปี3เดือนต้องเลิกกันเพราะระยะทาง
เรื่องมีอยู่ว่าผมมีแฟนอยู่หนึ่งคนแล้วผมก็รักเค้ามากด้วย ที่แรกที่ผมเจอเค้าคือวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เราเรียนที่เดียวกัน ผมเป็นคนเริ่มจีบเธอก่อน ตอนเธอก็ไม่ได้สวยอะไรนักหรอกคนชอบก็ยังไม่ค่อยมี ผมสั้นหน้าตาก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ ผมคบกับเค้าตั้งแต่เรียนอยู่ชั้น ปวช.2 บ้านเกิดเค้าอยู่เชียงราย แต่เค้าย้ายมาเรียอยู่ที่ลำปาง เค้าอายุเท่าผมนี่แหละ ถ้าตอนนั้นก็ประมาณ17ปี ผมก็ค่อยๆศึกษาดูใจกับเค้าเรือยๆ คุยกัน3เดือน กว่าจะได้เป็นแฟน และแล้วเราก็ต้องห่างกันเพราะปิดภาคเรียน เราก็ไม่ค่อยอยู่ห่างกันเท่าไหร่หรอก บ้านเค้าอยู่เชียงรายก็ประมาน 200 กว่ากิโล บ้านเต้าไม่คอยมีสัญญาณเพราะบ้านของเค้านั้นอยู่บนดอย (เค้าเป็นคนอาข่า) ส่วนผมเป็นคนเมือง บางทีมันก็ลำบากหน่อยเวลาสื่อสารกันแต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรค และไม่นานวิลัยก็เปิดภาคเรียน เราก็ได้กลับมาเจอกันอีก ได้ใกล้ชิดกัน เจอกันทุกๆพักเที่ยง แถมงานกีฬาสีเรายังได้อยู่สีเดียวกันอีกด้วย เราก็คบกัยไปเรื่อยๆมีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็คอยปรับความเข้าใจกัน จนเรียนใกล้จะจบ เธอก็บอกผมว่าเธอจะไม่เรียนต่อ ปวส แล้วเพราะเธอมีหน้าที่ที่ต้องทำงานดูแลน้องๆ ผมก็เริ่มหนักใจแล้วถ้าเราไม่เจอกัน อย่างที่เคยเจอทุกวันเราจะเลิกกันไหม เพราะผมก็ต้องห่างจากเธอผมเลือกที่จะเรียนต่อเพราะ แม่ผมได้เลือกเส้นทางนั้นไว้ ผมต้องไปฝึกประสบการหรือฝึกงานที่กรุงเทพ ก็จะจากกันเราก็ได้เช่าหอพักด้วยกันอยู่ด้วยกัน ได้ไม่กี่วันผมก็ต้องไปทำหน้าที่ของผม โดยที่เธอเดินมาส่งผมขึ้นรถ เราเริ่มห่างกันที่ละนิดๆ แต่เราก็ยังรักกันดีเหมือนเดิม ส่วนเธอก็กลับบ้านที่เชียงราย ไม่นานเธอก็ทำให้ผมดีใจมาก เธอบอกว่าเธอจะมาทำงานใกล้ๆกับผม แต่มันก็ไกลอยู่ดี เธอทำงานที่ใหม่ได้ประมาณ2เดือน จากคนที่ผมเคยรัก เธอก็เริ่มเปลี่ยนไปที่ละนิด จากที่คุยกันก็ ต่างห่างเหินกัน ผมเลยถามเค้าว่าเป็นอะไรมีอะไรรึป่าว เค้าบอกว่าเค้ามีคนอื่นที่ทำงานที่เดียวกัน
ผมนี่ถึงกับอึ้งเลย เค้าทำกับผมได้ยังไง เราต่างเหินห่างกันประมาณ1เดือน ผมก็พยายามกล่อมให้เธอกับมาหาผม มาอยู่กับผม ในระหว่างที่ผมฝึกงาน เราก็ได้กลับมาคบกันอีกเธอมาอยู่มาพักกับผม แล้วหางานทำใกล้ๆ ผมรู้สึกดีใจและรักเธอมาก ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอ เธอเองก็ดูแลผมอย่างดี
เรากินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน อาบน้ำ ดูหนังทำอะไรด้วยกันตลอด ผมได้ทำเซอร์ไพร์ให้เธอด้วยน่ะ ผมได้เอาเงินเดือนที่ผมมีไปซื้อแหวนทองให้เธอ แค่ครึ่งสลึงเอง เอามาเซอร์ไพร์เธอ เป็นไงละหวานไหม และแล้ววันที่ผมคิดหนักก็มาถึง ผมได้ฝึกงานจบแล้วล่ะ ผมต้องเดินทางกลับบ้าน ส่วนเธอก็ต้องทำงานอยู่ที่กรุงเทพ ซึ่งเราต้องห่างกันอีกแล้ว แต่เราก็คบกันอยู่ จนวันหนึ่งเธอต้องเดินทางไปทำงานที่เกาหลี ผมก็เริ่มหวั่นๆแล้วว่าเราจะเลิกกันไหม ในที่สุดเค้าไปเกาหลีได้2เดือน เค้าก็มีคนใหม่ ซึ่งคนใหม่นั้นก็เป็นคนไทยที่ทำงานอยู่ที่เกาหลีด้วยกัน ผมถึงกลับทำอะไรไม่ถูก พยายามง้อให้เธอกลับมา แต่เธอกลับเลือกคนใหม่ เธอต้องอยู่กาหลีอีกกี่ปีไม่รู้ เธอพยายามทำร้ายจิตใจผม ทำผมเจ็บ พูดให้ผมเจ็บใจ เพื่อให้ผมเลิกยุ่งกับเค้า สุดท้ายเค้าก็บล็อกเฟสผมทิ้งไป
คือผมเจ็บอยู่คนเดียว ส่วนเค้ามีความสุขกับคนใหม่ที่พึ่งเจอได้ไม่นาน แล้วเวลาที่คบกับผมมาตลอด3ปีกว่ามันคืออะไร สุดท้ายผมไม่เหลืออะไรให้เค้าจดจำเลยโดนทิ้งเพราะระยะทางที่มาขวางกั้นแบบนี้หรอครับ ใครที่เคยเจอประสบการณ์แบบผมช่วยคอมเม้นท์บอกผมที่ว่าผมควรจะทำยังไงต่อ ทุกๆวันนี้ผมยังรอเค้าซึ่งไม่รู้เลยว่าเค้าจะกลับมาไหม ผมอยู่คนเดียวมาเกือบจะ3เดือนแล้ว ยังไม่เคยลืมเธอเลย