คือผมเป็นเกย์นะครับ ผมไม่รู้หรอกว่ามันต่างกับการรักแบบ ช-ญ อย่างไร
แฟนผมอยู่โคราช ส่วนผมอยู่สุพรรณ ห่างกันมากเลยล่ะครับ ผมเจอเขาตอนที่มีกิจกรรมที่โรงเรียนไปเข้าค่ายที่นั่น วันกลับผมเดินไปขอเฟสเขา แล้วก็สารภาพรักไป แต่เขาตอบผมแปลกๆ เขาตอบว่า คิดถึงพี่ทนได้ป่าว ผมรู้สึกใจเต้นครับ ไม่คิดว่าเขาจะคิดอะไรกับผม เขาอายุ 25 ส่วนผม 17ย่าง18 ครับ คุยกันได้ 1 อาทิตย์ ผมก็ขอเขาเป็นแฟน เขาก็ตอบตกลง แล้วก็คุยกันเปิดกล้องกันทุกวัน เขาเป็นคนงานเยอะครับ แต่เขาก็หาเวลามาคุยกับผมให้ได้ ช่วงนั้นผมเข้าใจเขาดี
แต่พอผ่านไป 2 อาทิตย์ ผมเริ่มรู้สึกแปลก เหมือนว่าเขาแปลกไป เหมือนผมคิดไปเองตลอด ผมเริ่มทะเลาะกับเขา ผมใจสั่น ผมเริ่มคิดแต่สิ่งแปลกๆในอนาคต สายตาผมมืดหม่น จนผมคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า ผมเลยปรึกษาแฟนผม เขาแนะนำทุกอย่าง ว่าให้คุยกับครอบครัวบ้าง แต่ผมไม่ค่อยสนิทกับครอบครัว เขาเลยโกรธผมว่า "ทำไมบอกอะไรแล้วไม่ทำเลย เราเป็นอะไรเศร้าแค่ไหนมันก็มีผลต่อพี่นะ" จนผมคิดได้ผมเลยคุยกับครอบครัว ครอบครัวผมบอกประมาณว่ารอดูอาการไปก่อน ถ้าไม่ดีจริง ค่อยไปหาจิตแพทย์ ผมรู้สึกดีขึ้นเพราะผมไม่ค่อยได้คุยกับครอบครัวเรื่องนี้ แต่พอวันต่อมา ผมก้มองโลกหม่นๆ อีก จนคืนนั้น (คืนเมื่อวาน) เขาทำงานอยู่ แต่ผมรู้สึกไม่ดีอยากคุยกับเขา แล้วสุดท้ายเขาโมโห เขาบอกว่า "ไม่ทำละงาน งานมันต้องใช้สมาธิมากนะ" จนผมหัวเสีย ผมร้องไห้ก่อนนอน แล้วโทรไปหาเขา เขาบอกว่า "พี่หัวร้อนอยู่ รอพี่ใจเย็นก่อนนะ"
วันต่อมา (ซึ่งก็คือวันนี้) ผมโทรหาเขาหลายรอบมากแต่เขาไม่รับ เขาบอกอาบน้ำอยู่ จนพอจะถึงเวลาทำงาน เขารับสายผมแล้วบอกว่า "พี่พึ่งอาบน้ำเสร็จ พี่คุยกับคนแถวนั้นเพลินไปหน่อย 5555" แล้วผมก็บอกเขาว่า "พี่ว่างตอนไหนโทรมาบอกผมนะ ผมมีเรื่องจะคุย" เขาตอบตกลง
#ผมเลยมาตั้งกระทู้ในนี้ว่า ผมควรจะปฏิบัติอย่างให้ให้ความรักยั่งยืนครับ
ปัจฉิมลิขิต - เขาบอกตลอดว่า "เราคนเดิมกลับมาได้ไหม คนที่ทำให้พี่มีความสุข มีกำลังใจทำงาน"
ขอความคิดเห็นจากคนรักที่อยู่ห่างกันหน่อยครับ
แฟนผมอยู่โคราช ส่วนผมอยู่สุพรรณ ห่างกันมากเลยล่ะครับ ผมเจอเขาตอนที่มีกิจกรรมที่โรงเรียนไปเข้าค่ายที่นั่น วันกลับผมเดินไปขอเฟสเขา แล้วก็สารภาพรักไป แต่เขาตอบผมแปลกๆ เขาตอบว่า คิดถึงพี่ทนได้ป่าว ผมรู้สึกใจเต้นครับ ไม่คิดว่าเขาจะคิดอะไรกับผม เขาอายุ 25 ส่วนผม 17ย่าง18 ครับ คุยกันได้ 1 อาทิตย์ ผมก็ขอเขาเป็นแฟน เขาก็ตอบตกลง แล้วก็คุยกันเปิดกล้องกันทุกวัน เขาเป็นคนงานเยอะครับ แต่เขาก็หาเวลามาคุยกับผมให้ได้ ช่วงนั้นผมเข้าใจเขาดี
แต่พอผ่านไป 2 อาทิตย์ ผมเริ่มรู้สึกแปลก เหมือนว่าเขาแปลกไป เหมือนผมคิดไปเองตลอด ผมเริ่มทะเลาะกับเขา ผมใจสั่น ผมเริ่มคิดแต่สิ่งแปลกๆในอนาคต สายตาผมมืดหม่น จนผมคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า ผมเลยปรึกษาแฟนผม เขาแนะนำทุกอย่าง ว่าให้คุยกับครอบครัวบ้าง แต่ผมไม่ค่อยสนิทกับครอบครัว เขาเลยโกรธผมว่า "ทำไมบอกอะไรแล้วไม่ทำเลย เราเป็นอะไรเศร้าแค่ไหนมันก็มีผลต่อพี่นะ" จนผมคิดได้ผมเลยคุยกับครอบครัว ครอบครัวผมบอกประมาณว่ารอดูอาการไปก่อน ถ้าไม่ดีจริง ค่อยไปหาจิตแพทย์ ผมรู้สึกดีขึ้นเพราะผมไม่ค่อยได้คุยกับครอบครัวเรื่องนี้ แต่พอวันต่อมา ผมก้มองโลกหม่นๆ อีก จนคืนนั้น (คืนเมื่อวาน) เขาทำงานอยู่ แต่ผมรู้สึกไม่ดีอยากคุยกับเขา แล้วสุดท้ายเขาโมโห เขาบอกว่า "ไม่ทำละงาน งานมันต้องใช้สมาธิมากนะ" จนผมหัวเสีย ผมร้องไห้ก่อนนอน แล้วโทรไปหาเขา เขาบอกว่า "พี่หัวร้อนอยู่ รอพี่ใจเย็นก่อนนะ"
วันต่อมา (ซึ่งก็คือวันนี้) ผมโทรหาเขาหลายรอบมากแต่เขาไม่รับ เขาบอกอาบน้ำอยู่ จนพอจะถึงเวลาทำงาน เขารับสายผมแล้วบอกว่า "พี่พึ่งอาบน้ำเสร็จ พี่คุยกับคนแถวนั้นเพลินไปหน่อย 5555" แล้วผมก็บอกเขาว่า "พี่ว่างตอนไหนโทรมาบอกผมนะ ผมมีเรื่องจะคุย" เขาตอบตกลง
#ผมเลยมาตั้งกระทู้ในนี้ว่า ผมควรจะปฏิบัติอย่างให้ให้ความรักยั่งยืนครับ
ปัจฉิมลิขิต - เขาบอกตลอดว่า "เราคนเดิมกลับมาได้ไหม คนที่ทำให้พี่มีความสุข มีกำลังใจทำงาน"