ถ้าต้องเลือกระหว่างความรักกับความฝัน

ไม่ทราบว่าใครเคยผ่านเหตุการณ์แบบผมบ้าง คือ ผมรับราชการเป็นตำรวจยศยังไม่ใหญ่โต เพิ่งบรรจุได้ 2 ปี ตอนนี้ยังสิบตรีอยู่ แต่ว่าแฟนผมเขาเรียนจบป.ตรีแล้ว แล้วก็กลับมาทำงานที่บ้าน ทำกิจการของตนเอง บ้านแฟนผมเขาฐานะดีพอสมควร ต่างกับผมราวกับฟ้ากับเหว ครอบครัวไม่รวยแต่ก็พอมีพอกิน เพราะทุกคนรับราชการหมด พ่อแม่เป็นครู และผมก็ใฝ่ฝันที่อยากรับราชการ แต่ข้าราชการที่ว่านั้น มี ตำรวจกับทหารเท่านั้นที่ผมตั้งใจจะเป็น เพราะผมคิดว่าเป็นอาชีพที่เหมาะกับผมที่สุด ผมอยากทำอะไรเพื่อส่วนรวมให้มากที่สุด ผมใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กว่า ผมอยากรับใช้ชาติ และผมก็ใฝ่ฝันที่จะลงมาปฎิบัติหน้าที่ที่สามจังหวัดชายภาคใต้ ซึ่งมีแต่ข่าวความรุ่นแรง ที่หลายๆคนเคยเห็นในข่าว แต่ผมไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย และอยากลงมาทำงานถ้าผมได้เป็นตำรวจหรือทหาร ผมตั้งใจอ่านหนังสอบแล้วก็สอบติดทั้งทหาร และตำรวจ เป็นการสอบแข่งขันที่สูงมาก คนสอบหลายหมื่นคน แต่รับไม่ถึงพันคน นับว่าไม่ได้เข้ามาเป็นง่ายๆถ้าไม่ตั้งใจจริงๆหรือไม่มีดวงที่จะได้เป็น เมื่อผมสอบติดทั้งสองอย่างไล่เรี่ยกัน ผมเลยตัดสินใจเลือกตำรวจ เพราะผมใฝ่ฝันตั้งแต่เด็ก แต่การเป็นตำรวจก็รับใช้ชาติได้เหมือนกับทหาร ผมจึงสมัครลงมาอยู่ใต้ พอมาอยู่มาสัมผัสก็ได้รู้และเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง ว่าทำไมจึงมีเหตุการณ์ความไม่สงบต่างๆ เป็นเรื่องที่พูดยาก แต่ถ้าได้มาสัมผัส เอาเป็นว่าจะเข้าใจทุกคน หลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องความคิด อุดมการณ์ และศาสนา ล้วนมีผลทั้งสิ้น แต่ผมก็ใช้ชีวิตอยู่ได้  และผมก็ทำงานได้สักปีนึง ก็ได้พบกับแฟนผมทางเฟสบุ๊ค ซึ่งเขาเพิ่งเรียนจบจาก กทม และจะกลับมาทำงานที่บ้านพอดี  เลยคุยกันมาเรื่อยๆ แรกๆก็ไม่อะไรมาก แต่หลังๆ เริ่มผูกพัน เริ่มรู้สึกดีกับเขา พูดง่ายๆว่าเริ่มรักเขาแล้ว และก็เชื่อเขาก็รักผมเหมือนกัน คุยกันมาสองถึงสามเดือน ผมก็ขอเขาเป็นแฟน แรกๆก็ปฏิเสธแต่ผมตื้อเรื่อยๆ เพราะผมคิดว่าผมรักเขาแล้ว จนเขาตกลงเป็นแฟนกับผม แล้วเราก็คุยกันมาตลอด แรกๆคุยกันเยอะ วันนึงถ้าผมว่างผมก็จะโทรคุยกับเขาตลอด คุยเป็น ชั่วโมงๆ พอคบกันปัจจุบันก็ปีกว่าหน่อยๆ เริ่มแย่ลง ไม่รู้ว่าเขาเบื่อผมหรือเปล่า ก็ทำเหมือนเดิม เหมือนที่จีบกันแรกๆ แบบก่อนนอนผมก็บอกรักเขาตลอด จนทุกวันผมก็ยังบอก แต่ดูเหมือนเขาเบื่อ เขารำคาญผม นิดหน่อยก็อารมเสียใส่ งอลง่าย โกรธง่าย งอลแบบไม่มีเหตุผล  เขาจะชอบพูดแบบประชดๆแบบ นิดๆหน่อยๆ ก็จะพูดว่า ไม่ชอบไม่พอใจก็เลิกกันเลย ถ้าเป็นผม ผมจะไม่พูดคำนี้ออกจากปากเลยเพราะถ้าพูดเขาต้องเสียใจแน่ๆผมแคร์เขามาก รักเขามาก แต่ไม่รู้ว่าเขาแคร์ผมหรือเปล่า สิ่งที่ผมคิดว่าเขารักผมอยู่ก็มี แบบเขายังเก็บรูปผมไว้ในเครื่องรูปที่เคยถ่ายด้วยกัน และเขายังซื้อนุ่นนี่ให้อยู่ แบบเสื้อผ้าอะไรแบบนี้ เพราะเขาฐานะดี แต่ผมจะค่อนข้างประหยัด เพราะผมไม่มีเงิน มีเงินเดือนก็หมื่นกว่าบาท ต้องจ่ายค่าเทอมทุกเดือน และค่ากินค่าใช้บ้าง แบ่งเก็บบ้าง ถึงเขาจะรวยแต่ในความรู้สึกผม ผมรู้สึกเฉยๆ แต่ผมโฟกัสที่ตัวเขาอย่างเดียว ผมรักเขา ผมอยากอยู่ อยากใช้ชีวิตกับเขา อยากหยุดที่เขา แบบบางครั้ง ผมก็ถามเขาดูว่า เราจะได้แต่งงานกันไหม เรารักเธอคนเดียวนะ พูดประมาณนี้ แต่เขาตอบมาแบบเสียงเลยว่า ถ้าอยู่ตลอด มาดูแลกันตลอดไม่ได้ก็จะแต่งเด็ดขาด ผมนี่พูดอะไรไม่ออกเลย ผมกลับมาคิดดู ถ้าจะไปอยู่ดูแลตลอด มีวิธีเดียวคือต้องลาออกจากข้าราชการตำรวจ  เพราะถ้าเป็นตำรวจอยู่ ต้องมีแบบมาเข้าเวรบ้าง หยุดบ้าง คงอยู่ด้วยตลอดไม่ได้ และผมเคยไปบ้านเขา พ่อแม่เขาก็พูดลอยๆว่า ลาออกมาทำงานด้วยกันเถอะ ขายของ เฝ้าร้าน ผมไม่ตอบแต่ผมแค่ยิ้มๆแล้วนึกใจว่าอาชีพผมละ คือแบบนี้แหละที่ผมหนักใจ คือ เหมือนเขาให้ผมเลือกได้อย่างเดียวเท่านั้น  1.ลาออกจากตำรวจและเลือกเขาก็คือได้ความรักได้แต่งงานก็เขา  2. เลือกเป็นตำรวจแต่ไม่ได้แต่งงานกับเขาอยู่ด้วยกันไม่ได้   เรื่องก็คือแบบนี้แหละครับ ผมหนักใจมากๆจริงๆถ้าเป็นไปได้ผมอยากเลือกทั้งสองอย่าง แต่ผมรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ใครเคยเจอสถานการณ์แบบผมบ้าง ภาวะจำยอม หรือใครมีความคิดเห็นยังไงเม้นตอบมานะครับ ผมรับฟังทุกความคิดเห็น ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกข้อไหนครับ เพราะอะไร  และผมควรจะเลือกข้อไหนดีที่สุด ตอนนี้ผมสับสนไปหมด