เรื่องมีอยู่ว่าในการสนทนาระหว่างผมกับเพื่อน พอพูดกันเรื่อยๆ เช่นเรื่องเกม บ่นให้เพื่อนฟังว่าทำไมเพื่อนร่วมทืมทำงี้(ไม่ใช่ว่าเพื่อนผมเองนะ) แต่ผมว่าผมไม่มีคำพูดหยาบคายหรือสบประมาทถึงบิดามารดา เช่น พ่_ง_ึงตาย , แ_่_ึงตาย , ไอ้เ_รเอ้ย , ไอ้_ัส ไม่มีนะ แค่ประมาณว่าทำแค่นี้ทำไม่ได้อะ อ้าวทำไมไม่ไปทางนั้นหล่ะเราอยู่ทางนี้แล้ว แล้วคำพูดประมาณเชิงชมตัวเองว่าตัวเองเก่งแล้วคนอื่นอยู่ต่ำกว่าประมาณคนอื่นเล่นอ่อนอะไรประมาณนี้
แต่ เล่นกันไปเล่นกันมาตอนท้ายมันบอกกับผมว่าเล่นกับผมเนี่ยรู้สึกไม่ดี เขาบอกผมว่า ผมเนี่ยชอบบ่นในเรื่องเล็กๆที่มันไม่ควรบ่น แล้วมันไม่ควรเป็นเรื่องให้บ่นจากเรื่องแค่เนี่ย เนี่ยผมชอบว่าไรไปทั่วทั้งๆที่ในเรื่องที่ผมไม่รู้หรือไม่เชี่ยวชาญผมก็ไม่ได้ว่าใคร คือในเมื่อเรารู้ว่ามันเป็นอย่างไรควรเป็นอย่างไร เรารู้แต่อีกคนทำผิด เราบ่นในที่ส่วนตัว ไม่ได้ทำให้บุคคลที่3ที่กล่าวถึงหนักใจหรือเป็นทุกข์ โดยการเปิดไมค์ไปว่าเขาหรือพิมพ์แชทไปด่าหรือต่อว่าบุคคลที่ 3 เลย เพื่อนผมเลยบอกกับผมว่า จะเล่นกับผมทำไมในเมื่อผมมีแต่บ่นในเรื่องเล็กๆน้อยๆให้มันดูเป็นเรื่อง แล้วผมก็เลยคิดในใจว่าคือรู้จักกันมานานไงครับ ผมเลยถามกลับไปว่าผมเป็นอย่างนี้มานานแล้วนะ
คิดเล็กคิดน้อยมานานแล้ว เช่นเรื่องคนอื่นไม่ใช่เรื่องเรา เรื่องเพื่อนสนิทไม่ส่งงานงี้ เรารู้เราก็โทรไปบอกให้ เพื่อนเดินไปไกลเขาชวนให้ผมเดินไปเป็นเพื่อนผมก็ไปด้วย ผมทำท่ากร่างว่าใหญ่ ว่าใครทำอะไรมาก็มีเรื่องกลับ แต่ไม่เคยมีเรื่องเลยสักครั้ง ในห้องก็ทำตัวสงบไม่เป็นประเด็นให้ผู้อื่นเดือดร้อน ใครขอร้องก็รับไปเกือบหมดเพราะปฏิเสธไม่เป็นสุดท้ายก็ทำให้
ผมเลยคิดว่าผมอยู่อย่างนี้ดีแล้ว หรือควรทำใจ ปรับตัวใหม่ให้ปล่อยเรื่องเล็กๆน้อยๆนี้ผ่านไปเหมือนว่ามีลมมาผ่านหูแล้วผ่านไปโดยไม่สนใจ
(เรื่องรายละเอียดอาจไม่ชัดเจนหรือเอนเอียงมาทางผมก็เป็นได้ เนื่องจากตอนที่ได้ยินเพื่อนบอกอย่างนั้น ก็ครุ่นคิดในใจ ว่าผมผิดตรงไหน ผมก็เป็นแบบนี้ทำผิดตรงไหนหว่า แล้วกรุ้มใจหนักมากว่าเวลาอย่างนี้ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร ทำให้เวลาผ่านไปนานพอสมควรเนื้อเรื่องจึงไม่ชัดเจน)
อยากทราบเรื่องเป็นปกติมั้ยครับ ที่ถ้าคุณรู้เรื่องอะไรมากคุณก็จะชอบพูดหรือบ่นในสิ่งๆนั้น
แต่ เล่นกันไปเล่นกันมาตอนท้ายมันบอกกับผมว่าเล่นกับผมเนี่ยรู้สึกไม่ดี เขาบอกผมว่า ผมเนี่ยชอบบ่นในเรื่องเล็กๆที่มันไม่ควรบ่น แล้วมันไม่ควรเป็นเรื่องให้บ่นจากเรื่องแค่เนี่ย เนี่ยผมชอบว่าไรไปทั่วทั้งๆที่ในเรื่องที่ผมไม่รู้หรือไม่เชี่ยวชาญผมก็ไม่ได้ว่าใคร คือในเมื่อเรารู้ว่ามันเป็นอย่างไรควรเป็นอย่างไร เรารู้แต่อีกคนทำผิด เราบ่นในที่ส่วนตัว ไม่ได้ทำให้บุคคลที่3ที่กล่าวถึงหนักใจหรือเป็นทุกข์ โดยการเปิดไมค์ไปว่าเขาหรือพิมพ์แชทไปด่าหรือต่อว่าบุคคลที่ 3 เลย เพื่อนผมเลยบอกกับผมว่า จะเล่นกับผมทำไมในเมื่อผมมีแต่บ่นในเรื่องเล็กๆน้อยๆให้มันดูเป็นเรื่อง แล้วผมก็เลยคิดในใจว่าคือรู้จักกันมานานไงครับ ผมเลยถามกลับไปว่าผมเป็นอย่างนี้มานานแล้วนะ
คิดเล็กคิดน้อยมานานแล้ว เช่นเรื่องคนอื่นไม่ใช่เรื่องเรา เรื่องเพื่อนสนิทไม่ส่งงานงี้ เรารู้เราก็โทรไปบอกให้ เพื่อนเดินไปไกลเขาชวนให้ผมเดินไปเป็นเพื่อนผมก็ไปด้วย ผมทำท่ากร่างว่าใหญ่ ว่าใครทำอะไรมาก็มีเรื่องกลับ แต่ไม่เคยมีเรื่องเลยสักครั้ง ในห้องก็ทำตัวสงบไม่เป็นประเด็นให้ผู้อื่นเดือดร้อน ใครขอร้องก็รับไปเกือบหมดเพราะปฏิเสธไม่เป็นสุดท้ายก็ทำให้
ผมเลยคิดว่าผมอยู่อย่างนี้ดีแล้ว หรือควรทำใจ ปรับตัวใหม่ให้ปล่อยเรื่องเล็กๆน้อยๆนี้ผ่านไปเหมือนว่ามีลมมาผ่านหูแล้วผ่านไปโดยไม่สนใจ
(เรื่องรายละเอียดอาจไม่ชัดเจนหรือเอนเอียงมาทางผมก็เป็นได้ เนื่องจากตอนที่ได้ยินเพื่อนบอกอย่างนั้น ก็ครุ่นคิดในใจ ว่าผมผิดตรงไหน ผมก็เป็นแบบนี้ทำผิดตรงไหนหว่า แล้วกรุ้มใจหนักมากว่าเวลาอย่างนี้ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร ทำให้เวลาผ่านไปนานพอสมควรเนื้อเรื่องจึงไม่ชัดเจน)