ควรพอ หรือ ไปต่อ ถ้าไม่มีความสุขกับงานที่ทำคะ

เราเคยอยู่ในสภาวะที่ต้องตัดสินใจแบบคุณค่ะ
เราให้เวลาตัวเองคิดหนักๆ จนได้คำตอบ และตัดสินใจเด็ดขาดภายในหนึ่งเดือน ...

เราใช้หลักคิดว่า ..
ถ้าเราต้องตายไปในคืนนี้ ... วันนี้ทั้งวันเราอยากทำอะไร ...

เราฝึกจิตใจให้เห็นความไม่เที่ยงของทุกอย่างในโลกนี้เนืองๆ...
เราอ่านข่าวทุกครั้ง  เมื่อได้ยินว่ามีคนประสบอุบัติเหตุตายคาที่  เราจะสะท้อนใจ
นึกย้อนไปถึง ตอนก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้า คนเหล่านี้ ยังรู้สึกว่า..

ตัวเองมีธุระมากมายที่ต้องไปทำ
ตัวเองยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะให้ครอบครัว ดูแล / ตอบแทนพระคุณ พ่อแม่
ตัวเองมีอนาคตที่ต้องเร่งสร้างให้มั่นคง ต้องหาเงินจำนวนมาก มาซื้อความสุขที่ "ควรจะ" สำเร็จสมหวังในบั้นปลาย
ตัวเองยังมีแค้นที่ต้องชำระ
ตัวเองยังมีรัก ที่กำลังจะรวบรวมความกล้าไปสารภาพกับเขา
ฯลฯ

ทุกสิ่งหายสูญไป พริบตาเดียว.. ลมหายใจเดียว
บางกรณี รวดเร็วจนกระทั่ง ประมวลผลไม่ทันด้วยซ้ำว่า ก่อนสิ้นลมจะคิดถึงใคร หรือเรื่องใด !

ถ้าคืนนี้เราต้องตาย ... วันทั้งวัน เราอยากให้ใจเรามีปกติสุขที่สุด
จิตต้องมีกำลังพอที่จะ พึ่งพาวิปัสสนาญาณ ที่พากเพียรฝึกมานาน ให้ตนมีสุคติเป็นที่ไปให้ได้

เมื่อมีเป้าหมายชัดแบบนี้
งานอะไร ที่ทำให้เราห่างไกลเป้าหมาย ไม่ว่าผลตอบแทนจะสูงเพียงใด เราทิ้งได้หมด

แรกๆก็ใจหายค่ะ กลัวอยู่ได้แบบไม่สบายเท่าเก่า
นานไปถึงรู้ว่า ... แม้เงินจะมีค่าและซื้อได้เกือบทุกอย่าง
แต่บางอย่างที่ทรงคุณค่าต่อชีวิต ก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายมากขนาดนั้น ถึงจะได้มา