ยิ่งเรามีอายุ เราจะรักเป็นยิ่งขึ้น:)

สวัสดีครับคุณผู้อ่านผมมีประสบการณ์มาแชร์ครับ ผมเป็นคนbadๆ คนนึงที่ชีวิตดูไร้หนทาง ผมเรียนเกี่ยวกับโรงเรียนศิลแห่งนึงในกทม.  ชีวิตผมพังหนักมากๆ แฟนทิ้งงู้นงี้ ปืดตัวเองมาสัก3เดือนได้ละมั้ง  จนวันนึงก็เล่นพันทิปเรื่อยๆนี่แหละ ผมก็เจอไอดีไลน์ผู้หญิงคนนึง ผมเลยเก็บไปละแอดแต่ไม่ทักนะ กลัว555555 จนเขาทักมาเองเลย เราก็เริ่มคุยๆๆๆๆๆกัน เหมือนคุยกันถูกคอมากๆ แต่เขามีข้อเสีย ขี้ดราม่า ดูเป็นคนโรคซึมเศร้า ผมก็คุยกับเทอปลอบเทอ ให้กำลังใจเทอ ไผไหนก็บอกนะ แต่เทอเก่งน้ะรู้ทันผมหมดจนคืนนึงเราก็คอลกัน.เขาให้สิทผมทุกอย่าง แต่ไม่ใช่แฟนนะ. จนวันนึงผมทำมันเกือบพังเองน่าจะคุยได้3วันละมั้ง ตอนเด็กผมมีปัญหาทางครอบครัวเลยมาอยู่กับปู่ย่า เอกสารไม่มี ปู่ย่าบอกแกอะเกิด42แต่พอพ่อแม่ที่แยกกันส่งเอกสารนู้นนี้มา ผมเกิด44!!!  ปู่ย่าเลยบอกคงจะออกใบเกิดช้ามั้ง ผมก็เชื่อตลอดตัวเองต้องเกิด42 แต่พอเทอคนนั้นขอดูบัตรผมผมเกิด44ทั้งๆตอนแรกผมบอดเทอว่าผมเกิด42. เทอก็โกดผมมากๆๆๆแต่ผมก็ง้อจนขอโอกาสมาได้ ทุกอย่างดีขึ้นมากๆเลยครับ เขาบอกว่าถ้าจบม.6เราจะไปเที่ยวทะเลกัน ทั้งเทอและผมมีรางว่าคงไม่ได้ไป แล้วมันก็เป็นจริง555555.  เมื่อเข้าวันที่6คือวันนี้ แฟนเก่าสืบเทอคนนั้นจนได้ไอดีไล เทอจึงแอดไปผมไม่รู้หรอกคุยไรกันบ้าง  แต่ผมขออย่ามีปัญหากันเลย เทอก็ไม่รู้สิเขาเลยถอย เขาบอกเคลียให้จบก่อนค่อยมาคุยใหม่ ผมไม่รู้ควรทำยังไงดีมันหมดหวังไปหมด เลยโอเคถ้าเขาจะไปไม่ควรรั้งทั้งๆที่ไม่อยากให้ไปเลย
บอกเลยนะครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาสอนให้ผมรู้จักไรมากมาย  เหมือนเขามาเป็นแสงไฟให้ผมถึงเป็นช่วงเวลาสั้นๆเถอะ แต่เขาสอนให้ผมรักเป็นยิ่งขึ้น. ถ้าเขาอ่านกระทู้นี้ก็คงดีสิ ทีวันนี้มันพังคงเพราะ เราแค่ยังเด็กเกินมั้ง  ต่อไปนี้ผมคงจะเย็นชาไม่รักใครง่ายๆแล้ว.   ขอบคุณมากๆนะ.      
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ