อย่าลืมฉัน (กึ่งรีวิว .... อีกครั้ง) ในคืนนี้ : ระเบิดเวลา

ความรัก ... เมื่อรู้สึกว่าเดินมาถึงทางตันมันจะเป็นอะไรได้บ้าง สำหรับเขมชาติและสุริยง ... คิดว่าคงเป็น "ระเบิดเวลา" ใต้ความหลังทั้งสองคนค้นเจออะไรบ้าง เขมชาติไม่เข้าใจ ... ผู้หญิงคนนี้กลับมาทำไม ผู้ชายที่วันนี้เพียบพร้อมสมบูรณ์ ในอดีตคือของที่ถูกทิ้งขว้าง เขาควรก้าวข้ามผ่านมันไป ความสำเร็จที่ล้นเหลือในวันนี้ ประกอบด้วยทรัพย์ฤศงคารมากมาย จะเอาแต่ใจอย่างไรก็ได้ มีผู้หญิงทั้งสวยและดีอย่างเกนหลงอยู่ข้างกาย มีอำนาจเหนือใคร แต่ทำไมไม่มีอำนาจเหนือ "เธอ"

ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับ "เธอ" ยังคงเป็นตะกอนขุ่นข้นที่ถูกกวนจนลอยตัวขึ้นมาบนผิวน้ำสงบใส ยิ่งเธอนิ่งเท่าไหร่เขาก็ยิ่งโกรธเกรี้ยว เพราะอะไร เพราะยึดติดและก้าวข้ามผ่านอดีตอย่างที่สุริยงพูดหรือเปล่า ? ก็คงจะใช่ ยิ่งคิดอารมณ์ก็ยิ่งปลุกเร้ารุนแรง คนตรงหน้ามีสิทธิอะไรมาพูดแบบนี้ มีสิทธิอะไร ก็ไม่ใช่เธอหรอกหรือที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ ชีวิตที่ผ่านมาที่บอกตัวเองว่าดีและมีทุกอย่าง ทุกอย่างดับสลายไปอีกครั้งเมื่อสุริยงก้าวเข้ามาในชีวิต ความโกรธเกรี้ยวนั้นเป็นเพราะไม่อยากยอมรับว่ามันเป็นความจริง ... ผ่านมาร่วม 10 ปี



สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด คือ ช่วงเวลาดี ๆ ได้หวนคืนมา อดีตที่ฝังใจจำ ช่วงเวลาที่มีหลักยึดเหนี่ยวจิตใจที่ีมีเธอเคียงข้าง เชื่อสุดใจว่าเราพร้อมจะฝ่าฟันไปด้วยกัน แต่ความจริงอีกด้านก็ฉีกทึ้งกระชากภาพฝันให้ย่อยยับลงไป เมื่อไม่มีเรา มีแต่เขากับกระดาษชิ้นเล็ก ๆ หนึ่งแผ่นที่บรรจุถ้อยคำร้ายกาจ "จำ" ว่าเราไม่เคยรู้จักกัน มีแต่เขากับความรักที่ถูกย่ำยี น้ำเนื้อในใจเหือดแห้ง แล้วสุดท้ายเขมชาติ ชายหนุ่มเงียบขรึมหากอ่อนโยนต่อชิวิตและสิ่งรอบข้างก็หายไป เหลือเพียงเขมชาติที่กร้าวกร้าน รู้จักแค่เพียงการโอบกอดตัวเอง



สายตาของเขมชาติที่จับจ้องมายังคนที่ยืนรออยู่เบื้องล่างก็สะท้อนสภาพที่เขาเคยเป็นและแท้ที่จริงก็ยังเป็น คนที่ถูกทิ้งหากก็ยังรอ หากทุกคำกล่าวอ้างอวดโอ้ว่าเจอใครที่รักจริงและรักมากกว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าแล้ว รูปการณ์มันไม่วันเป็นแบบนี้แน่ หากลืมได้สนิทจริงความโกรธและตัดพ้อต่อว่ามันไม่มีทางหลุดจากปาก แต่สิ่งที่เป็นอยู๋นี้คือการยึดใครบางคนเป็นสรณะต่อชีวิต ไม่ว่าคน ๆ นั้นจะทำอะไร ก็ล้วนแต่มีอิทธิพลต่อความคิดและการกระทำไปเสียทั้งหมด ความรู้สึกเริ่มถูกเร่งเร้าและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จากความแปลกใจที่เธอคนนั้นกลับมา แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวเมื่อเจอกับสีหน้าเรียบเฉยไร้ปฏิกริยา

ก่อเกิดเป็นความปั่นป่วนเมื่อคนที่เป็นบ้ายังคงเป็นเขาแต่เพียงผู้เดียว การรังควาญที่หนักข้อขึ้นก็ยังไม่ทำให้เธอตระหนักว่าเธอสร้างความเสียหายให้กับผู้ชายคนนี้ไว้แค่ไหน แล้วอย่างไม่รู้ตัว .... ความในใจของเขมชาติก็เผยออกมา เหมือนระเบิดเวลาที่ถูกปลดสลัก จริง ๆ แล้วแผลในใจมันยังไม่เคยหายไปไหนเลย เขาเพียงแค่กลบฝังมันไว้ด้วยกิจการงานอื่น ๆ แล้วก็เข้าใจว่าแผลนั้นคงหายดี

เขาเพิ่งรู้วันนี้ว่าแผลนั้นนอกจากไม่ได้เจือจางแห้งหายไปตามวันเวลา มันทั้งสดใหม่เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวันวาน เลือดยังคงหลั่งริน ความเจ็บยังคงแผ่ซ่าน น้ำตาที่เคยคิดว่าย้อนกลืนเข้าไปในอกได้กลับรื้นรินไหลออกจากดวงตา สิ่งของที่เขาคิดว่ามีความหมายสูงสุดกับใจกลายเป็นดวงดอกไม้ธรรมดาที่ไร้ค่า "อย่าลืมฉัน" .... แล้วถ้าถูกลืมไปแล้วจะต้องทำอย่างไร เมื่ออดีตที่เขาแหนหวงอดีตที่อยากจะย้อนให้เธอได้รู้สึกผิด รู้สึกเสียบ้างว่าทำอะไรกับเขาเอาไว้ แต่กลับกลายเป็น "เขา" เสียอีกที่ผิด ผิดที่ไม่ลืม และ เอาความไม่ลืมไปทำร้ายเธอ ... ระเบิดเวลาจึงถูกปลดสลักเป็นครั้งที่สอง



ใช่ ... เมื่อเขาเป็นบ้าเธอก็ต้องเป็นบ้าด้วยเหมือนกัน เมื่อเขาเจ็บปวดเธอก็ต้องเจ็บปวดด้วยเหมือนกัน เมื่อการบอกความรู้สึกไปตรง ๆ เขาก็ยังเป็นคนผิด ทีนี้วิธีอะไรก็ได้จะสุริยาวดีหรือจะสุริยงจะคนไหน จะต้องเป็นเหมือนที่เขาเป็น จะต้องโดนเหมือนที่เขาโดน เมื่อเธอคิดว่ามาทำให้เขารักแล้วเหยียบย่ำหัวใจเขาลงไปจากนั้นบอกให้ลืมและก้าวข้ามผ่านมันไปเสียง่าย ๆ ถ้าเธอทำได้เขาก็ต้องทำได้ ได้เขาก็จะลองทำเหมือนที่เธอทำ ... ลองมาเป็นเหมือนกันบ้างจะเป็นอะไรไป ก็ใช่ ... ถ้าเกลียดกันจริงๆ น่ะนะ แต่นี่ ...