สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้เเรกของเรา เราเป็นวัยรุ่นธรรมดาคนนึงค่ะ ที่ใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด
เข้าเรื่องเลยล้ะกัน เรามีเเฟนค่ะ ตอนเเรกๆเราทั้งคู่มากันดีมาก พอเวลาผ่านไป อะไรๆก้เปลี่ยน เราทั้งคุ่เริ่มไม่ค่อยได่เจอกัน เราเป็นคนขี้งอลค่ะไม่ค่อยพูดไม่ค่อยคุยเวลางอล เพราะกลัวพูดเเล้วจะร้องไห้เราร้องไห้มาก เราทั้งคู่ช่วยกันทำงานหาเงินมาใช้ด้วยกันค่ะ อ้อ เรายังเรียนอยู่น้ะค้ะ เเต่เราก็มีเงินใช้เองโดยไม่ขอพ่อเเม่ จ่ายค่าเทอมเอง เที่ยวบ้างบางครั้ง เรารู้สึกดีที่มีเค้าน้ะค้า เเต่ว่าหลังๆจากความสุขเราเริ่มเสียใจมากกว่า กับบางคนจะมองว่ารักวัยเรียนไม่มีอะไรเเน่นอนหรอก ไม่มีงานที่มั่นคง เราเจอกันน้อยมาก 1เดือนเราเจอกัน2-3ครั้งเอง สำหรับเราเราว่าเค้าเปลี่ยนไปมากเลย เค้าหันมาเเต่งรถเเต่เราก็ไม่ได้ห้ามเค้าน้ะ เป็นความสุขของเค้า เราเเค่เสียใจตรงที่เค้าสนใจเราน้อยลง ไม่เหมือนตอนเเรก เค้าดูไม่เหมือนเดิม ไม่ค่อยเเคร์เรา เราเป็นคนขี้น้อยใจมากๆ เเต่ประเด็นอยุ่ตรงที่เรารักเค้า รักแบบที่ไม่รู้ว่าเรารักเค้าไปได้ไง มันไม่ใช่คำว่าหลง เราคิดอยากเลิกค่ะเเต่ก็ใจไม่ถึง เราคิดถึงเเบบว่ากะจะไปเที่ยวคนเดียวเเบบซ้อมดูก่อนเผื่อโดนทอ้งเพราะความงี่เง่าของตัวเอง เราควรเลิ กกับเค้าดีไหมค้ะ
เขียนผิดพลาดอย่างไรก็ขอโทษด้วยน้ะค้า เป็นครั้งเเรกเลย5555