รู้สึกว่าเหมือนโดนกีดกันแทบทุกอย่างเลย อย่างวันนี้เรากินบุฟเฟ่ตอนเราไปตักของกินแล้วเพื่อนไปด้วยเพื่อนบอกว่าตักอะไรไปเยอะแยะนักหนากินไม่หมดใครจะรับผิดชอบเดี๋ยวนะในมือที่ถืออยู่ยังไม่ถึงครึ่งจานเลยแต่เราไม่สนเราก็ตักต่อเอ้าก็มันตังเราอ่ะ อีกสักพักเพื่อนที่ไปด้วยก็ตักของที่นางอยากกินมาใส่จานเราจนเราไม่มีที่จะใส่จนต้องเดินมาตักของที่เราจะกินใหม่รอบสอง พอตอนคิดตังเรามีแบงค์ห้าร้อยซึ่งค่าบุฟเฟ่ของเราวันนั้นแค่สองร้อยเรารีบกลับหอมาเก้บผ้า เราเลยฝากเงินไว้กับนางให้นางจ่ายตอนยื่นแบงค์ห้าร้อยให้นาง ไม่มีตังถอนนางเลยถามเพื่อนอีกคนว่ามีเงินถอนให้ มัน ไหมเอามาทอนให้มันดิเพื่อนอีกคนก็ไม่มีทอนเหมือนกัน เท่านั้นแหละนี่เลยคิดว่าใครคือมัน เราที่นั่งอยู่ตรงนี้คือคนนะความคิดถูกประมวลผลแล้วตอบเป็นคำพูดกลับไปว่าไม่มีหรอไม่เป็นไรเดี๋ยวมันคนนี้จะนั่งรอตังถอนอยู่นี่แหละ. เรื่องต่อมาคือเราไปกินข้าวแล้วไปกับเพื่อนสามคนรวมเราด้วยทุกคนสั่งผัดกระเพราแล้วสั่งไข่ดาวยกเว้นเราที่ไม่ได้สั่งไข่ดาวแล้วพอทุกคนได้ข้าวแล้วมีเพื่อนคนนึงพูดขึ้นมาว่าลุกไปเอาซอสมะเขือเทศมาให้กูดิอีนี่งงเลยคือรอบตัวกูตอนนี้ไม่มีซอสมะเขือเทศเลยแต่โต๊ะข้างหลังอ่ะมีเอื้อมมือไปเอาได้หรือยังไงหรือกูต้องลุกไปเอาซอสมะเขือเทศมาให้ใส่ไข่ดาวแล้วไงแล้วกูก็ต้องเอาไปวางคืนที่เดิมให้อย่างงี้หรองงใจ.
ฉีดน้ำหอมใส่รองเท้าเราเพราะว่าฝนตกแล้วรองเท้าเปียกกับมีเพื่อนบอกว่าน้ำหอมเหม็นว่ะกูปวดหัวมากนี่ก็จะไม่อะไรหรอกทำไมไม่มาบอกกับตัวเราเองจะโพสต์เฟสแล้วแท็กมาทำไมงงใจ ปล.มั่นใจนะว่ากลิ่นที่ทำให้ปวดหัวนี่คือกลิ่นน้ำหอมไม่ใช่กลิ่นรองเท้า55555