ทำไมต้องแข่งกันเองในครอบครัว ?

เมื่อก่อนผมเคยมีครอบครัวที่มีสมาชิกอยู่ เกือบ12คน ผมแฮปปี้ เที่ยวเล่นกินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน แต่อยู่ๆมันก็เปลี่ยน เปลี่ยนไปตอนไหนก็ไม่รู้แต่รู้ว่าปัจจุบัน ผมไปเรียนผมกลับมาแทบจะไม่มีคนทักหรือรับไหว้ผมเลยสักคน และเวลาผมจะกินข้าวผมจะต้องนั่งกินคนเดียว ไม่มีใครมาคุยมาถาม แม้บางทีผมถามว่า " มีอะไรกินบ้างไหมครับ " คำตอบที่ผมได้กลับมาคือ " ไม่มี " มันก็คงไม่แปลกอะไร ถ้าเกิดว่ามีพี่ของผมลงมาและถามว่า " มีอะไรกินไหม " เขาตอบกลับพี่ของผมว่า " จะกินอะไรล่ะ มีเนื้อหมูอยู่เดี๋ยวทำให้ " ตอนนั้นผมรู้สึกอิ่มเลยครับ มันแปลกที่บ้านหลังนี้เป็นบ้านของผมกับพ่อแม่ผม แม่ของผมมเป็นคนดูแลทุกสิ่งในบ้านหลังนี้ ไม่ว่าจะค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าโทรศัพท์ ค่าประกันของทุกคน ค่าอาหาร ค่าเครื่องครัว แม้กระทั้งค่าเสื้อผ้าของแต่ละคน แม่ผมทำงานหนักขึ้นๆ เพื่อหาเงินมาให้ครอบครัวของเรา แม่ผมทำงานเดือนแค่2หมื่น แต่ต้องให้นู้ให้นี้ รวมถึงรายอาทิตย์ของแต่ละคน แต่ครอบครัวของผมก็ยังเอาแม่ผมไปพูดนั้นพูดนี้ ใส่ความว่าร้ายสารพัด เครื่องครัวแม่ผมก็ไม่เคยทำไม่เคยกิน ซักผ้าแม่ก็ต้องซื้อน้ำยาอะไรให้ ทั้งๆที่แม่ผมไม่เคยใช้ไม่ให้ซักให็ แม่ผมทำเองทุกอย่าง แต่เขาก็ยังพูดกัน เหมือนผม แม่ผมและพ่อผม เป็นผู้อยู่อาศัยเฉยๆเลยครับ ตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าผมมีสมาชิกครอบครัวกี่คนกันแน่ ครอบครัวที่มีแต่รอยยิ้มมันหายไปหมดแล้วครับ ตอนนี้มันมีแค่ความแข่งขัน ใครปากดีกว่า ใครทนได้มากกว่า แต่ถึงทุกๆคนในบ้านทำกับแม่ผม ผม หรือพ่อผมยังไง แม่ของผมก็ยังให้ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนเดิม ถึงแม้เขาจะว่าสารพัดว่า มีงินออกไปเที่ยว มีนั้นมีนี้ มีของเยอะแยะ ซื้อของแพงๆ แต่ไม่มีเงินจะให้ที่บ้าน ทุ่มเทกับที่บ้าน ผมอยากสวนกับเขามากเลยครับว่า ทุกวันนี้แม่ผมให้ทุกคนมามากแล้ว แต่แม่ผมเขาไม่ยอมให้พูด เขากลัวว่าทุกคนจะคิดว่าแม่ผมเสี้ยมสอนผม ผมไม่เข้าใจ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ตอนนี้แม่ผมเสียเงินให้กลับทุกคนที่ไม่รวมผมและพ่อผม อาทิตย์นึงเขาเสียเกือบ5-7พันได้ เขาไม่สงสารแม่ผมบ้างหรอครับ ผมอยากรู้ว่า ครอบครัวผมทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ครับ ..