สมัยผมเรียน ม.ต้น ผมเรียนที่ รร.ต่างอำเภอ แล้วก็มีแฟนตอน ม.3
พูดตามตรง ตอน ม.ต้น ผมไม่มีความประสีประสาเรื่องแฟนเลย ยังเป็นเด็กอยู่มาก เรียนไปวัน ๆ
มีเพื่อนเฮฮา ความรักไม่เคยเข้าหัว
จน ม.3 เรียนวิชา พละ(บาสฯ) อาจารย์เห็นแวว เลยให้ไปติดทีม รร. ก็เลยได้ปิ๊งกับแฟนคนนี้
เพราะเป็นนักบาสฯทีมหญิง (ผมกันไว้หมดล่ะ ไม่เหลือง ๆ ) ทีนี้ก็เป็นแฟนกันไปเรื่อย ๆ จนจบ ม.3
พอจบ ม.3 ก็คือจบเลย เราอยู่คนละหมู่บ้าน ไกลกันพอสมควร เธอต่อ ม.ปลายที่เดิม ผมไปสอบ ม.ปลายที่ รร.จังหวัด
และผมก็เป็นนักบาสฯต่อที่ ม.ปลาย ทีนี้ผมก็เหมือนลืมไปเลยว่าผมมีแฟน ไม่ได้ติดต่อไม่ได้อะไรเลย จนถึง ม.5 ฤดูแข่งกีฬา ของจังหวัด
บังเอิญ รร.ผม ถูกเลือกให้เป็นสนามกลาง ในรอบแบ่งกลุ่ม และ รร.ของเธอก็ทะลุเข้ามาในรอบนี้
ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอก แต่เห็นชื่อ รร.ที่เสื้อทีม เฮ้ยนั้น รร. เก่านี่หว่า มองเข้าไปอีก เฮ้ยยยยย..นั่นเธอนี่หว่า
คือความรู้สึกตอนแรกคือ เวรกรรม เพิ่งนึกได้ว่ามีเธออยู่ในโลกนี้ กี่ปีแล้ววะเนี่ยะ....
ตอนแรกก็หลบนะ แต่มันหลบไม่ได้เพราะตอนผมแข่ง เธอกับทีมก็นั่งอยู่แถว ๆ นั้น มันต้องเห็นล่ะ
ก็ใช่ครับแข่งเสร็จเธอเดินมาหาผม และทักทาย ผมในใจยังอึ้ง งง และปั่นป่วนด้วยความรู้สึกผิดเลยล่ะ ลืมแฟนไปได้ไงวะ
แต่หลังจากคุยกัน เธอไม่ว่าอะไรผมเลย คุยกันเหมือนคนเป็นแฟน สนิทกันปกติ
สรุปหลังจากคุยกัน เธอก็ยังเห็นผมเป็นแฟนอยู่ตลอดเวลา เพียงแค่เธอเข้าใจว่าผมเรียนต่างที่ เลยไม่ได้เจอกัน
เพราะว่าสมัยนั้นมันไม่มีมือถือแบบทุกวันนี้ไงครับ การติดต่อสื่อสารลำบากแต่ไม่ค่อยจำเป็น ดังนั้นเป็นแฟนแล้วก็เป็นต่อเถอะ.... หลังจากนั้น ผมมีเวลาว่างเสาร์อาทิตย์ ผมก็ขับมอเตอร์ไซด์ไปหาเธอบ้างเป็นบางครา
หลายปีต่อมาเราก็เลิกกันเป็นเรื่องเป็นราวซะที เคยลืมแฟนไว้เป็นปี ๆ แบบผมมั๊ยยยยยย
สมัยก่อน ความรักเป็นอะไรที่ยืนยาวนะว่ามั๊ย
พูดตามตรง ตอน ม.ต้น ผมไม่มีความประสีประสาเรื่องแฟนเลย ยังเป็นเด็กอยู่มาก เรียนไปวัน ๆ
มีเพื่อนเฮฮา ความรักไม่เคยเข้าหัว
จน ม.3 เรียนวิชา พละ(บาสฯ) อาจารย์เห็นแวว เลยให้ไปติดทีม รร. ก็เลยได้ปิ๊งกับแฟนคนนี้
เพราะเป็นนักบาสฯทีมหญิง (ผมกันไว้หมดล่ะ ไม่เหลือง ๆ ) ทีนี้ก็เป็นแฟนกันไปเรื่อย ๆ จนจบ ม.3
พอจบ ม.3 ก็คือจบเลย เราอยู่คนละหมู่บ้าน ไกลกันพอสมควร เธอต่อ ม.ปลายที่เดิม ผมไปสอบ ม.ปลายที่ รร.จังหวัด
และผมก็เป็นนักบาสฯต่อที่ ม.ปลาย ทีนี้ผมก็เหมือนลืมไปเลยว่าผมมีแฟน ไม่ได้ติดต่อไม่ได้อะไรเลย จนถึง ม.5 ฤดูแข่งกีฬา ของจังหวัด
บังเอิญ รร.ผม ถูกเลือกให้เป็นสนามกลาง ในรอบแบ่งกลุ่ม และ รร.ของเธอก็ทะลุเข้ามาในรอบนี้
ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอก แต่เห็นชื่อ รร.ที่เสื้อทีม เฮ้ยนั้น รร. เก่านี่หว่า มองเข้าไปอีก เฮ้ยยยยย..นั่นเธอนี่หว่า
คือความรู้สึกตอนแรกคือ เวรกรรม เพิ่งนึกได้ว่ามีเธออยู่ในโลกนี้ กี่ปีแล้ววะเนี่ยะ....
ตอนแรกก็หลบนะ แต่มันหลบไม่ได้เพราะตอนผมแข่ง เธอกับทีมก็นั่งอยู่แถว ๆ นั้น มันต้องเห็นล่ะ
ก็ใช่ครับแข่งเสร็จเธอเดินมาหาผม และทักทาย ผมในใจยังอึ้ง งง และปั่นป่วนด้วยความรู้สึกผิดเลยล่ะ ลืมแฟนไปได้ไงวะ
แต่หลังจากคุยกัน เธอไม่ว่าอะไรผมเลย คุยกันเหมือนคนเป็นแฟน สนิทกันปกติ
สรุปหลังจากคุยกัน เธอก็ยังเห็นผมเป็นแฟนอยู่ตลอดเวลา เพียงแค่เธอเข้าใจว่าผมเรียนต่างที่ เลยไม่ได้เจอกัน
เพราะว่าสมัยนั้นมันไม่มีมือถือแบบทุกวันนี้ไงครับ การติดต่อสื่อสารลำบากแต่ไม่ค่อยจำเป็น ดังนั้นเป็นแฟนแล้วก็เป็นต่อเถอะ.... หลังจากนั้น ผมมีเวลาว่างเสาร์อาทิตย์ ผมก็ขับมอเตอร์ไซด์ไปหาเธอบ้างเป็นบางครา
หลายปีต่อมาเราก็เลิกกันเป็นเรื่องเป็นราวซะที เคยลืมแฟนไว้เป็นปี ๆ แบบผมมั๊ยยยยยย