ตอนนี้ผมพึ่งเข้ามาเรียนมหาลัยชื่อดังได้ 2 เดือนก่อนหน้านี้ชีวิตช่วงมัธยมปลายของผมดีมากไม่มีปัญหาการเรียน
และก็ชีวิตเลย เว้นแต่ "เกม" เท่านั้นครับที่เป็นปัญหาอย่างเดียวของผม
ช่วงนี้อาจจะยาวหน่อยนะครับเกริ่นเรื่องในวัยเด็กของผม(ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับในปัจจุบันมั้ง)สามารถข้ามไปก็ได้นะครับ
ในวัยเด็กของผมชีวิตผมเกี่ยวข้องกับเกมมาโดยตลอดครับตอนผมยังเด็กอนุบาลถึงประถมพ่อกับแม่ผมแยกกันอยู่(ไม่ได้อย่านะครับแค่อยู่คนละที่)ช่วงที่ผมยังไม่ได้เข้าอนุบาลผมอยู่กับแม่ 2 คนแม่ผมทำงานพยาบาลซึ่งเวลาแม่ผมไปทำงานผมก็อยู่บ้านพักและเล่นเกมในคอมช่วงนั้นคอมกำลังฮิตน่าจะมีกันทุกบ้านผมก็เริ่มเล่นเกมตั้งแต่ตอนนั้นเลยครับแต่ไม่ได้ติดมากเพราะเกมสมัยนั้นยังไม่มีอะไรมากต่อมากผมเข้าอนุบาลแม่ผมก็ฝากผมไว้กับป้าอยู่อีกที่หนึ่งซึ่งตอนนั้นผมคิดถึงพ่อกับแม่มากแต่ก็ยังมีพี่(ลูกของป้า)คอยเล่นกับผมซึ่งเล่นที่ว่านั้นก็มีเกมคอมพิวเตอร์มาเกี่ยวด้วยตอนนั้นผมเริ่มชอบเกมมากขึ้นแล้วครับเพราะทำให้ผมหายเหงาได้มากต่อมาผมเข้าประถมผมก็ย้ายไปอยู่กับพ่อซึ่งตอนนั้นพ่อผมเป็นครูเทคนิคเวลาผมเลิกเรียนก็เอาผมไปไว้ที่ห้องพักครูที่นั้นก็มีคอมพิวเตอร์ให้ใช้ฟรีสำหรับนักศึกษาผมก็นั่งเล่นเกมรอที่นั้นจนกว่าพ่อจะพากลับบ้านจนมาถึง ป.4 ตอนนั้นแม่ผมได้ย้ายมาอยู่กับพ่อแล้วเมื่อตอน ป.2ตอนนั้นพ่อกับแม่ผมทะเลาะกันอย่างหนักและหลายครั้งเรื่องอะไรผมไม่ทราบแน่ชัดจนแม่ผมพาผมหนีออกจากบ้านไปอยู่หอพักโรงพยาบาลที่แม่ผมพึ่งย้ายมาทำงานช่วงนั้นผมกลับมาเหงาอีกหลักจากผมเลิกเรียนผมก็จะกลับหอไปอาบน้ำแล้วออกไปเล่นร้านเกมทำให้ผมหายเหงาและต่อมาพ่อแม่ผมก็คืนดีกันผมก็ไม่ได้ไปร้านเกมอีกแต่ช่วงนั้นผมก็กลับไปบ้านป้าทุกเสาร์อาทิตย์(รวมช่วงปิดเทอมด้วย)และได้เล่นเกมอยู่นั้นกับพี่ๆของผมเป็นงี้ตลอด พอขึ้นมัธยมผมก็ได้รู้จักสังคมคนเล่นเกมอย่างแท้จริงครับผมได้รู้จักเพื่อนที่เล่นเกมมากขึ้นช่วงนั้นผมก็ได้คอมพอดีและมีเน็ตด้วยเพื่อนผมก็ชวนผมเล่นเกมนู้นเกมนี้ไปเรื่อยช่วงนั้นผมมีความรักกับเกมมากยังไม่ถึงติดเกมนะครับ(ผมคิดว่านะแฮะๆ)จนผมได้รู้จักเพื่อนมากมายในเกมออนไลน์และผมก็ได้เข้าไปอยู่กลุ่มๆหนึ่งในโลกออนไลน์และเล่นเกมด้วยกันมานานพอขึ้นมัธยมปลายผมก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนโรงเรียนมีชื่อเสียงและอยู่กับป้าช่วงเวลานั้นเกมก็เริ่มบูมในไทยและโลกมากเพราะเริ่มมีการแข่งขันจริงๆจังๆเงินรางวัลมากมายผมก็เริ่มเล่นเกมอย่างฝันๆว่าจะได้เป็นนักแข่งเกม(ตอนนั้นเล่น Dota 2 มีพื้นฐานมาจาก dota 1 และ HON มานิดหน่อย)ในตอนผมอยู่กับป้า ป้าผมก็จะยุ่งๆไม่ค่อยมีเวลาดูแลผมกับพี่ก็จะเล่นเกมดึกเล่นทุกวันบางวันหลังเลิกเรียนผมก็จะไปเล่นเกม HON กับเพื่อนกลับบ้านก็เล่นต่อกับพี่ผมถ้าพี่ผมไปเที่ยวผมก็ไปเล่นเกมกับกลุ่มเพื่อนออนไลน์ผมเป็นอย่างงี้ตลอดช่วงมัธยมปลายแต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ทิ้งการเรียนนะครับ จนตอนช่วงปิดเทอม ม.5 ขึ้น ม.6 ผมเล่นเกมทั้งวันทั้งคืนเลยครับและพ่อกับแม่ผมทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็มาหาผมและต่อว่าเรื่องเล่นเกมแต่ผมก็เล่นเหมือนเดิมจนป้าผมทนไม่ไหวทะเลาะกับผมอย่างหนักจนไล่ออกจากบ้านเลยที่เดียว ประจวบเหมาะตอนนั้นพ่อกับแม่ผมก็ได้สร้างบ้านที่จังหวัดผมเรียนอยู่พอดีผมก็ได้ย้ายไปอยู่นั้นแต่พ่อกับแม่ผมก็ยังไม่ได้ย้ายตามมาผมก็ใช้ชีวิตคนเดียวตอนนั้นก็เล่นเกมอย่างหนักจนผมหวังว่าผมจะไปเป็นนักเล่นเกมมืออาชีพเลยทีเดียวแต่ด้วยความที่ผมก็เป็นเด็กเรียนผมก็พยายามเข้ามหาลัยและคณะที่ต้องการผมจึงไปเรียนพิเศษ(เพราะส่วนตัวผมไม่ชอบอ่านหนังสือสุดๆอ่านน้อยมากๆ)แต่ทุกครั้งที่ผมเล่นเกมในช่วงวันเสาร์อาทิตย์หรือวันที่พ่อแม่กลับมาเห็นผมเล่นเกมก็จะต่อว่าและทะเลาะกันอย่างหนักเช่น ทำไมไม่ไปหาอย่างอื่นทำ เล่นไปแล้วได้อะไร อนาคตตัวเอง ฯลฯ เหมือนทั้งครอบครัวผมก็แอนตี้เกมอย่างเต็มที่เแล้วหล่ะครับน่าจะตั้งแต่มัธยมต้นแล้วในตอนมัธยมปลายผมคิดว่าผมสามารถทำได้ทั้งสองอย่างพร้อมกันทั้งเล่นเกมและก็ทำสำเร็จจนช่วงเตรียมเข้ามหาลัยที่ปิดยาวผมก็หันเข้าวงการเกมอย่างจริงๆจังๆเพื่อตามความฝันของผมแต่เนื่องจากผมก็ไม่ได้มีพรสวรรค์ในด้านเล่นเกมมีเพียงความขยันและการศึกษาเท่านั้นผมก็เล่นเกม FPS ชื่อดังเกมหนึ่งจน rank ผมขึ้นไปอยู่อันดับสูงๆจนตอนนั้นฝีมือผมกำลังจะได้หาทีมเข้าแข่งได้เลยแต่ผมก็รู้แล้วในใจว่าครอบครัวของผมไม่ยอมแน่ๆยกเว้นแต่ผมจะเรียนจบแล้วมีงานทำแต่ระหว่างมหาลัยผมไม่ได้เอาคอมไปด้วยทำให้ฝีมือหรือ rank ตก
***เข้าเรื่องเลยละกันครับผมได้เล่นเกมจนเก่งและผมฝันว่าจะได้เป็นนักแข่งเกมแต่เนื่องจากเข้ามหาลัยผมไม่มีเวลาให้กับเกมเลยและช่วงเวลาที่ผ่านไปตอนเรียนผมรู้สึกเสียดายมากและเมื่อเห็นเด็กหรือคนอื่นที่มีเวลาเล่นเกมมากกว่าผมพัฒนาฝีมือก้าวข้ามผมไปเลื่อยๆเมื่อเทียบกับผมที่ฝีมือถดถอยลงเรื่อยๆและถ้าจะให้ไปเรียนทางเกมหรืออกจากการเรียนเลยครอบครัวผมต้องไม่ชอบแน่และต้องทะเลาะกันอย่างหนัก แต่ถ้าไม่มีเกม มันก็ไม่ใช่ชีวิตผมตอนนี้ผมกระวนกระวายมากเมื่อเห็นคนอื่นพัฒนาก้าวข้ามผมไป
ตอนนี้ผมควรเลือกอะไรดีครับ ???
ปล.ถ้าให้ผมเลือกเกม ควรบอกกับพ่อแม่ยังไงดี
ผมควรเลือก "เกม" ดีไหมครับ ?
และก็ชีวิตเลย เว้นแต่ "เกม" เท่านั้นครับที่เป็นปัญหาอย่างเดียวของผม
ช่วงนี้อาจจะยาวหน่อยนะครับเกริ่นเรื่องในวัยเด็กของผม(ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับในปัจจุบันมั้ง)สามารถข้ามไปก็ได้นะครับ
ในวัยเด็กของผมชีวิตผมเกี่ยวข้องกับเกมมาโดยตลอดครับตอนผมยังเด็กอนุบาลถึงประถมพ่อกับแม่ผมแยกกันอยู่(ไม่ได้อย่านะครับแค่อยู่คนละที่)ช่วงที่ผมยังไม่ได้เข้าอนุบาลผมอยู่กับแม่ 2 คนแม่ผมทำงานพยาบาลซึ่งเวลาแม่ผมไปทำงานผมก็อยู่บ้านพักและเล่นเกมในคอมช่วงนั้นคอมกำลังฮิตน่าจะมีกันทุกบ้านผมก็เริ่มเล่นเกมตั้งแต่ตอนนั้นเลยครับแต่ไม่ได้ติดมากเพราะเกมสมัยนั้นยังไม่มีอะไรมากต่อมากผมเข้าอนุบาลแม่ผมก็ฝากผมไว้กับป้าอยู่อีกที่หนึ่งซึ่งตอนนั้นผมคิดถึงพ่อกับแม่มากแต่ก็ยังมีพี่(ลูกของป้า)คอยเล่นกับผมซึ่งเล่นที่ว่านั้นก็มีเกมคอมพิวเตอร์มาเกี่ยวด้วยตอนนั้นผมเริ่มชอบเกมมากขึ้นแล้วครับเพราะทำให้ผมหายเหงาได้มากต่อมาผมเข้าประถมผมก็ย้ายไปอยู่กับพ่อซึ่งตอนนั้นพ่อผมเป็นครูเทคนิคเวลาผมเลิกเรียนก็เอาผมไปไว้ที่ห้องพักครูที่นั้นก็มีคอมพิวเตอร์ให้ใช้ฟรีสำหรับนักศึกษาผมก็นั่งเล่นเกมรอที่นั้นจนกว่าพ่อจะพากลับบ้านจนมาถึง ป.4 ตอนนั้นแม่ผมได้ย้ายมาอยู่กับพ่อแล้วเมื่อตอน ป.2ตอนนั้นพ่อกับแม่ผมทะเลาะกันอย่างหนักและหลายครั้งเรื่องอะไรผมไม่ทราบแน่ชัดจนแม่ผมพาผมหนีออกจากบ้านไปอยู่หอพักโรงพยาบาลที่แม่ผมพึ่งย้ายมาทำงานช่วงนั้นผมกลับมาเหงาอีกหลักจากผมเลิกเรียนผมก็จะกลับหอไปอาบน้ำแล้วออกไปเล่นร้านเกมทำให้ผมหายเหงาและต่อมาพ่อแม่ผมก็คืนดีกันผมก็ไม่ได้ไปร้านเกมอีกแต่ช่วงนั้นผมก็กลับไปบ้านป้าทุกเสาร์อาทิตย์(รวมช่วงปิดเทอมด้วย)และได้เล่นเกมอยู่นั้นกับพี่ๆของผมเป็นงี้ตลอด พอขึ้นมัธยมผมก็ได้รู้จักสังคมคนเล่นเกมอย่างแท้จริงครับผมได้รู้จักเพื่อนที่เล่นเกมมากขึ้นช่วงนั้นผมก็ได้คอมพอดีและมีเน็ตด้วยเพื่อนผมก็ชวนผมเล่นเกมนู้นเกมนี้ไปเรื่อยช่วงนั้นผมมีความรักกับเกมมากยังไม่ถึงติดเกมนะครับ(ผมคิดว่านะแฮะๆ)จนผมได้รู้จักเพื่อนมากมายในเกมออนไลน์และผมก็ได้เข้าไปอยู่กลุ่มๆหนึ่งในโลกออนไลน์และเล่นเกมด้วยกันมานานพอขึ้นมัธยมปลายผมก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนโรงเรียนมีชื่อเสียงและอยู่กับป้าช่วงเวลานั้นเกมก็เริ่มบูมในไทยและโลกมากเพราะเริ่มมีการแข่งขันจริงๆจังๆเงินรางวัลมากมายผมก็เริ่มเล่นเกมอย่างฝันๆว่าจะได้เป็นนักแข่งเกม(ตอนนั้นเล่น Dota 2 มีพื้นฐานมาจาก dota 1 และ HON มานิดหน่อย)ในตอนผมอยู่กับป้า ป้าผมก็จะยุ่งๆไม่ค่อยมีเวลาดูแลผมกับพี่ก็จะเล่นเกมดึกเล่นทุกวันบางวันหลังเลิกเรียนผมก็จะไปเล่นเกม HON กับเพื่อนกลับบ้านก็เล่นต่อกับพี่ผมถ้าพี่ผมไปเที่ยวผมก็ไปเล่นเกมกับกลุ่มเพื่อนออนไลน์ผมเป็นอย่างงี้ตลอดช่วงมัธยมปลายแต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ทิ้งการเรียนนะครับ จนตอนช่วงปิดเทอม ม.5 ขึ้น ม.6 ผมเล่นเกมทั้งวันทั้งคืนเลยครับและพ่อกับแม่ผมทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็มาหาผมและต่อว่าเรื่องเล่นเกมแต่ผมก็เล่นเหมือนเดิมจนป้าผมทนไม่ไหวทะเลาะกับผมอย่างหนักจนไล่ออกจากบ้านเลยที่เดียว ประจวบเหมาะตอนนั้นพ่อกับแม่ผมก็ได้สร้างบ้านที่จังหวัดผมเรียนอยู่พอดีผมก็ได้ย้ายไปอยู่นั้นแต่พ่อกับแม่ผมก็ยังไม่ได้ย้ายตามมาผมก็ใช้ชีวิตคนเดียวตอนนั้นก็เล่นเกมอย่างหนักจนผมหวังว่าผมจะไปเป็นนักเล่นเกมมืออาชีพเลยทีเดียวแต่ด้วยความที่ผมก็เป็นเด็กเรียนผมก็พยายามเข้ามหาลัยและคณะที่ต้องการผมจึงไปเรียนพิเศษ(เพราะส่วนตัวผมไม่ชอบอ่านหนังสือสุดๆอ่านน้อยมากๆ)แต่ทุกครั้งที่ผมเล่นเกมในช่วงวันเสาร์อาทิตย์หรือวันที่พ่อแม่กลับมาเห็นผมเล่นเกมก็จะต่อว่าและทะเลาะกันอย่างหนักเช่น ทำไมไม่ไปหาอย่างอื่นทำ เล่นไปแล้วได้อะไร อนาคตตัวเอง ฯลฯ เหมือนทั้งครอบครัวผมก็แอนตี้เกมอย่างเต็มที่เแล้วหล่ะครับน่าจะตั้งแต่มัธยมต้นแล้วในตอนมัธยมปลายผมคิดว่าผมสามารถทำได้ทั้งสองอย่างพร้อมกันทั้งเล่นเกมและก็ทำสำเร็จจนช่วงเตรียมเข้ามหาลัยที่ปิดยาวผมก็หันเข้าวงการเกมอย่างจริงๆจังๆเพื่อตามความฝันของผมแต่เนื่องจากผมก็ไม่ได้มีพรสวรรค์ในด้านเล่นเกมมีเพียงความขยันและการศึกษาเท่านั้นผมก็เล่นเกม FPS ชื่อดังเกมหนึ่งจน rank ผมขึ้นไปอยู่อันดับสูงๆจนตอนนั้นฝีมือผมกำลังจะได้หาทีมเข้าแข่งได้เลยแต่ผมก็รู้แล้วในใจว่าครอบครัวของผมไม่ยอมแน่ๆยกเว้นแต่ผมจะเรียนจบแล้วมีงานทำแต่ระหว่างมหาลัยผมไม่ได้เอาคอมไปด้วยทำให้ฝีมือหรือ rank ตก
***เข้าเรื่องเลยละกันครับผมได้เล่นเกมจนเก่งและผมฝันว่าจะได้เป็นนักแข่งเกมแต่เนื่องจากเข้ามหาลัยผมไม่มีเวลาให้กับเกมเลยและช่วงเวลาที่ผ่านไปตอนเรียนผมรู้สึกเสียดายมากและเมื่อเห็นเด็กหรือคนอื่นที่มีเวลาเล่นเกมมากกว่าผมพัฒนาฝีมือก้าวข้ามผมไปเลื่อยๆเมื่อเทียบกับผมที่ฝีมือถดถอยลงเรื่อยๆและถ้าจะให้ไปเรียนทางเกมหรืออกจากการเรียนเลยครอบครัวผมต้องไม่ชอบแน่และต้องทะเลาะกันอย่างหนัก แต่ถ้าไม่มีเกม มันก็ไม่ใช่ชีวิตผมตอนนี้ผมกระวนกระวายมากเมื่อเห็นคนอื่นพัฒนาก้าวข้ามผมไป
ตอนนี้ผมควรเลือกอะไรดีครับ ???
ปล.ถ้าให้ผมเลือกเกม ควรบอกกับพ่อแม่ยังไงดี