หลายต่อหลายครั้งที่เกย์อย่างเรามักเฝ้าฝันจะมีชีวิตรักที่สมบูรณ์แบบ อย่างน้อยมีแฟนสักคน ให้รู้สึกกระชุ่มกระช่วยหัวใจ แต่ในความเป็นจริง มันมักไม่ได้เป็นไปตามที่ใจปรารถนา อาจมีบางช่วงที่ได้เจอใครสักคนที่เข้ามาเติมเต็มความรู้สึกที่อ้างว้าง จนหัวใจพองโต หลายคู่อาจเริ่มต้นสวย ด้วยการไปทำบุญ ไปเที่ยว สวีทหวานหยดย้อย แต่นั้นมันเพิ่งเริ่มต้น ของจริงมันกำลังจะเริ่มจากนั้นต่างหาก เมื่อคนสองคนใช้ชีวิตร่วมกัน แน่นอนมันย่อมมีการกระทบกระทั่งกันเกิดขึ้น และคำว่าขอโทษ กับให้อภัย ก็มีบทบาทสำคัญในนาทีนี้นี่เอง

เคยมีคนสอนผมว่า คำว่าขอโทษ ไม่จำเป็นต้องพูดเวลาที่เราผิดจริง ๆ หรอก แต่จงพูดเพื่อรักษาความสัมพันธ์ไว้ และผมก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่เคยมีทิฐิ หรือการถือตัวใด ๆ คำว่าขอโทษสำหรับผมมันง่ายมาก แต่ก็ไม่ควรพูดบ่อยจนเกินไป จนอีกฝ่ายได้ใจ หรือกลายเป็นการลดทอนคุณค่าของตัวเอง ทั้งนี้ต้องดูตามสถานการณ์ ส่วนคำว่าให้อภัย ก็สำคัญไม่แพ้กัน มันแสดงถึงความใจกว้าง มีน้ำใจ พร้อมที่จะให้อภัยคนที่เรารักได้

หลายคู่ค้นพบในระยะหลังว่าไม่เหมาะที่จะไปกันต่อ ด้วยนิสัยใจคอ ความคิดสวนทางกัน จนต้องปิดฉากชีวิตรักลงในที่สุด เมื่อหวนกลับไปคิดถึงวันแรก ๆ มันช่างงดงาม แต่ทำไมท้ายเรื่องถึงหม่นหมองขนาดนี้ก็ไม่รู้ พูดแล้วเศร้า

และเมื่อถึงจุดเว้นวรรคการมีแฟน ครองตัวเป็นโสด เพื่อนจึงเป็นคนสำคัญที่เราจะนึกถึง เพื่อนเป็นบุคคลพิเศษที่ไม่ว่าจะทะเลาะยังไง ก็สามารถคืนดีกันได้ ง้อนิดง้อหน่อย ปรับความเข้าใจกัน ก็กลับมาเหมือนเดิม สามารถพูดอะไรกับเราตรง ๆ ไม่ต้องเก็บ ไม่ต้องอ้อมค้อม เตือนเราในสิ่งที่ต้องเตือน และยังคงอยู่กับเรา แม้ว่าเราจะเปลี่ยนแฟนไปแล้วหลายคนก็ตาม

ผมเองก็เคยโหยหารัก ได้เคยพูดคุยกับหลายคนที่เข้ามาทักทาย สุดท้ายก็เริ่มหายไปทีละคน ๆ จากแรก ๆ ที่ทักทายกันบ่อย หลัง ๆ ก็เงียบหาย ไม่ทัก ก็ไม่ตอบ ดูเป็นคนละคนกันเลยกับตอนแรก ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขาเหล่านั้นมีเหตุผลที่แท้จริงอะไรกัน บางคนก็เลือกที่จะหายไปเฉย ๆ ไม่มีแม้คำอำลา บางคนก็บอกว่าคุย ๆ กันไป ถ้ามันใช่ ก็ใช่เอง เกือบร้อยทั้งร้อย คนที่พูดแบบนี้ มักจะเงียบหายไปเองในระยะเวลาไม่เกิน 1 เดือน บางคนก็มาแนวสับสนกับตัวเอง แรก ๆ บอกสนใจ ตอนหลังบอกไม่พร้อม แต่ก็มีการมาแหย่เล่นบางครั้งเมื่อเขารู้สึกเหงาหรือ และบางพวกที่เข้ามาเพราะเหงา เบื่อ อยากหาคนคุย ดู ๆ ไปเราก็คล้ายศาลาพักใจ มีอาหารและน้ำไว้บริการ พอเขาหายดี เขาก็จากไป หรือบางคนอาจนิยามในชื่ออื่น เช่น ทางผ่าน เพื่อแก้เหงา คนซับน้ำตา และคุณรู้ไหม บางคนที่เข้ามาก็ทำให้เราคิดว่าเขารู้สึกกับเราจริง ๆ แต่จริง ๆ แล้วเราเป็นได้เพียงพี่เลี้ยง ดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำ จนเขาจนหายดี แล้วเขาก็จากไป ไปสู่สนามรักกับคนที่เขาถูกใจ เมื่อช้ำรักเมื่อไร เดี๋ยวเขาก็หวนกลับมา

สุดท้ายแล้วเมื่อมันรู้สึกว่าไม่มีอะไรดีขึ้น เราควรหยุดพักก่อนไหม ไม่มีรักก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตแย่ไปกว่าเดิม แต่ถ้าไม่มีเงิน ไม่มีข้าวกิน อันนี้หนักกว่า บางครั้งผมว่าการอยู่ตัวคนเดียว แล้วมีเพื่อนดี ๆ ที่รู้ใจ มันก็สบายใจไปอีกแบบ ไม่ต้องมานั่งรอโทรศัพท์ ทักหา รอข้อความ ง้องอน อารมณ์เสีย เอาอกเอาใจ สู้ใช้ชีวิตชิล ๆ จิบชา อ่านหนังสือ ดูหนัง คุยกับเพื่อน ยังสนุกกว่า

แต่ก็เข้าใจว่าบางอย่างเพื่อนก็ทำให้ไม่ได้ แต่ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ ก็อยู่แบบโสด ๆ อย่างมีคุณค่าดีกว่า บางครั้งต่อให้ไขว่คว้า ก็ใช่ว่าจะได้มาครอบครอง บางอย่างมันก็มีจังหวะเวลาของมัน เดินหน้าอย่างมีสติ ไม่ปิดกั้นหัวใจ เมื่อถึงเวลาที่ใช่ คนที่ใช่ก็จะเข้ามาเอง