สวัสดีครับ เรื่องที่ผมจะเล่าอาจจะยาวไปหน่อย แต่เป็นสิ่งที่ผมกำลังเจอกับตัวเองตอนนี้อยู่ครับ
เนื้อหาที่เล่าไป อาจจะอ่านแล้ว งงๆ บ้างต้องขออภัยด้วยครับ พึ่งเคยตั้งเป็นครั้งแรก
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
คือผมจะเล่าว่าเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาเป็นวันทำงานวันแรกของผม ซึ่งเป็นองค์กรลำดับต้นๆของประเทศ
ผมจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยกลางๆ มหาวิทยาลัยต่างจังหวัด แต่โชคดีที่สอบเข้ามาทำงานที่นี้ได้
ผมมาทำงานวันแรกด้วยความรู้สึกดีใจ ภูมิใจที่สามารถเข้าที่นี้ได้ด้วยความสามารถตัวเอง ซึ่งในฝ่ายของผมมีเด็กใหม่ที่เข้าพร้อมกับผมประมาณ 8 คน (ญ6 ช2)
- มี 6 คนจบการศึกษาจากที่เดียวกันเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน (ผมกับเพื่อนอีกคนนึง จบมหาลัยอื่น)
- มี 7 คนเคยทำงานที่ บ.ในลักษณะเดียวกัน คล้ายกัน บ.ต้นๆของประเทศ (มีผมคนเดียวที่ไม่ได้ทำงานในสายที่พวกเขาทำมา)
- ญ 6 คน สนิทกันเพราะมีลักษณะความชอบคล้ายๆกัน ช็อปปิ้ง ดารา ฯลฯ (ผมไม่มีความสนใจเรื่องนี้)
- ช 1 คน (ไม่ใช่ผม) เป็นคนที่เก่ง ผ่านงาน บ.ต้นๆของประเทศมาหลายบริษัทจึงเป็นเหมือนผู้นำของกลุ่มไปเลย
- ผมเรียนจบออกมาก็ทำงานเพียง บ. เดียวและเป็นงานที่คนละประเภทกับเพื่อนๆ และ บ.ผมก็ไม่ได้ใหญ่ หรือมีชื่อเสียงอะไร
- ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่ได้มีความสนใจอะไรเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะ กีฬา ดนตรี หรืออะไรก็ตาม
ด้วยลักษณะที่กล่าวมาข้างต้น ทำให้ทั้ง 7คน (ไม่รวมผม) สนิทกันไว(ส่วนตัวชอบอยู่คนเดียว เฉยๆ)
เนื่องด้วยผมเป็นคนคุยไม่เก่ง ไม่มีอะไรโดดเด่น จึงทำให้รู้สึกเหมือนกลายเป็นคนที่ถูกลืมไปเมื่ออยู่รวมกับเพื่อนๆที่เข้าใหม่ด้วยกัน
เวลากินข้าวด้วยกันเขาจะหัวเราะ เฮฮา กัน ในขณะที่ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาขำกัน
และวันนี้เขาให้ทำการแนะนำตัวให้พี่ๆในฝ่ายฟัง พอแต่ละคนแนะนำตัวเอง ก็จะได้รับความสนใจมาก อาจจะเป็นเพราะ พี่ในฝ่ายจบที่เดียวกัน เคยทำงานที่เดียวกัน ฯลฯ แต่เมื่อถึงตาของผม พี่ๆในฝ่าย ไม่มีใครจบที่เดียวกับผมเลย ไม่มีใครรู้จัก บ.ที่ผมเคยทำ จึงทำให้ตัวผมเองไม่ค่อยมีคนสนใจเท่าไร
อีกเรื่องนึงคือ จะมีวันนึงที่พี่ๆในฝ่ายเขาจะเข้ามาสอนงานให้เด็กใหม่ พี่ๆเขาอธิบายรอบเดียว เพื่อนๆผมเข้าใจกันหมดแล้ว เหลือผมเพียงคนเดียวที่ไม่เข้าใจที่พี่เขาสอน ทั้งที่พยายามจด พยายามทำความเข้าใจแล้ว รู้สึกเหมือนเพื่อนๆหัวไวกันมาก แต่ผมเป็นคนหัวไม่ไว จึงทำให้เข้าใจอะไรต่างๆช้ากว่าคนอื่นๆ ทำให้รู้สึกกดดันมากเมื่อต้องอยู่รวมกับเพื่อนๆที่เก่งกว่าเราเยอะมาก
ในตอนนี้ผมรู้สึกว่าเหมือนผมกลายเป็นหลุมดำในฝ่ายเลยครับ ไม่มีคนสนใจ จากตอนแรกที่ก่อนทำงานรู้สึกดีใจมาก แต่พอผ่านไป 2 วันผมรู้สึกไม่อยากไปทำงานเลยครับ รู้สึกอยากออกมาจากจุดตรงนั้น เวลาเพื่อนๆคุยกัน(ส่วนใหญ่จะคุยเรื่องงานเก่า กับเรื่องชีวิตในมหางิทยาลัยที่เคยผ่านมา) เพื่อนๆก็จะคุยกันได้เรื่อยๆ แต่สำหรับผม ผมมักจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดกัน จึงทำให้ไม่ค่อยมีใครคุยกับผม ผมควรจะปรับปรุงตัวอย่างไรดีครับ?? พยายามว่าจะไม่คิดมาก แต่ในหัวมันคิดไปเอง ความรู้สึกมันรู้สึกไปเองว่า เราไม่OK เราไม่อยากอยู่ตรงนี้ เราอยากออกจากจุดตรงนี้ครับ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุณที่อ่านจบนะครับ อาจจะยาวไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยครับ
ความรู้สึกไม่OK จากการทำงานวันแรก ผมควรปรับตัวอย่างไรดีครับ?
เนื้อหาที่เล่าไป อาจจะอ่านแล้ว งงๆ บ้างต้องขออภัยด้วยครับ พึ่งเคยตั้งเป็นครั้งแรก
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
คือผมจะเล่าว่าเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาเป็นวันทำงานวันแรกของผม ซึ่งเป็นองค์กรลำดับต้นๆของประเทศ
ผมจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยกลางๆ มหาวิทยาลัยต่างจังหวัด แต่โชคดีที่สอบเข้ามาทำงานที่นี้ได้
ผมมาทำงานวันแรกด้วยความรู้สึกดีใจ ภูมิใจที่สามารถเข้าที่นี้ได้ด้วยความสามารถตัวเอง ซึ่งในฝ่ายของผมมีเด็กใหม่ที่เข้าพร้อมกับผมประมาณ 8 คน (ญ6 ช2)
- มี 6 คนจบการศึกษาจากที่เดียวกันเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน (ผมกับเพื่อนอีกคนนึง จบมหาลัยอื่น)
- มี 7 คนเคยทำงานที่ บ.ในลักษณะเดียวกัน คล้ายกัน บ.ต้นๆของประเทศ (มีผมคนเดียวที่ไม่ได้ทำงานในสายที่พวกเขาทำมา)
- ญ 6 คน สนิทกันเพราะมีลักษณะความชอบคล้ายๆกัน ช็อปปิ้ง ดารา ฯลฯ (ผมไม่มีความสนใจเรื่องนี้)
- ช 1 คน (ไม่ใช่ผม) เป็นคนที่เก่ง ผ่านงาน บ.ต้นๆของประเทศมาหลายบริษัทจึงเป็นเหมือนผู้นำของกลุ่มไปเลย
- ผมเรียนจบออกมาก็ทำงานเพียง บ. เดียวและเป็นงานที่คนละประเภทกับเพื่อนๆ และ บ.ผมก็ไม่ได้ใหญ่ หรือมีชื่อเสียงอะไร
- ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่ได้มีความสนใจอะไรเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะ กีฬา ดนตรี หรืออะไรก็ตาม
ด้วยลักษณะที่กล่าวมาข้างต้น ทำให้ทั้ง 7คน (ไม่รวมผม) สนิทกันไว(ส่วนตัวชอบอยู่คนเดียว เฉยๆ)
เนื่องด้วยผมเป็นคนคุยไม่เก่ง ไม่มีอะไรโดดเด่น จึงทำให้รู้สึกเหมือนกลายเป็นคนที่ถูกลืมไปเมื่ออยู่รวมกับเพื่อนๆที่เข้าใหม่ด้วยกัน
เวลากินข้าวด้วยกันเขาจะหัวเราะ เฮฮา กัน ในขณะที่ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาขำกัน
และวันนี้เขาให้ทำการแนะนำตัวให้พี่ๆในฝ่ายฟัง พอแต่ละคนแนะนำตัวเอง ก็จะได้รับความสนใจมาก อาจจะเป็นเพราะ พี่ในฝ่ายจบที่เดียวกัน เคยทำงานที่เดียวกัน ฯลฯ แต่เมื่อถึงตาของผม พี่ๆในฝ่าย ไม่มีใครจบที่เดียวกับผมเลย ไม่มีใครรู้จัก บ.ที่ผมเคยทำ จึงทำให้ตัวผมเองไม่ค่อยมีคนสนใจเท่าไร
อีกเรื่องนึงคือ จะมีวันนึงที่พี่ๆในฝ่ายเขาจะเข้ามาสอนงานให้เด็กใหม่ พี่ๆเขาอธิบายรอบเดียว เพื่อนๆผมเข้าใจกันหมดแล้ว เหลือผมเพียงคนเดียวที่ไม่เข้าใจที่พี่เขาสอน ทั้งที่พยายามจด พยายามทำความเข้าใจแล้ว รู้สึกเหมือนเพื่อนๆหัวไวกันมาก แต่ผมเป็นคนหัวไม่ไว จึงทำให้เข้าใจอะไรต่างๆช้ากว่าคนอื่นๆ ทำให้รู้สึกกดดันมากเมื่อต้องอยู่รวมกับเพื่อนๆที่เก่งกว่าเราเยอะมาก
ในตอนนี้ผมรู้สึกว่าเหมือนผมกลายเป็นหลุมดำในฝ่ายเลยครับ ไม่มีคนสนใจ จากตอนแรกที่ก่อนทำงานรู้สึกดีใจมาก แต่พอผ่านไป 2 วันผมรู้สึกไม่อยากไปทำงานเลยครับ รู้สึกอยากออกมาจากจุดตรงนั้น เวลาเพื่อนๆคุยกัน(ส่วนใหญ่จะคุยเรื่องงานเก่า กับเรื่องชีวิตในมหางิทยาลัยที่เคยผ่านมา) เพื่อนๆก็จะคุยกันได้เรื่อยๆ แต่สำหรับผม ผมมักจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดกัน จึงทำให้ไม่ค่อยมีใครคุยกับผม ผมควรจะปรับปรุงตัวอย่างไรดีครับ?? พยายามว่าจะไม่คิดมาก แต่ในหัวมันคิดไปเอง ความรู้สึกมันรู้สึกไปเองว่า เราไม่OK เราไม่อยากอยู่ตรงนี้ เราอยากออกจากจุดตรงนี้ครับ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุณที่อ่านจบนะครับ อาจจะยาวไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยครับ