เรื่องน่ารักริมทาง :)

ช่วงนี้บรรยากาศครึ้มๆ ชวนพาให้เราเวิ้นเวอร์ มโนไปเรื่อยๆ ตามประสาคนโสดใช้ชีวิตคนเดียว
เราใช้ชีวิตคนเดียวทำงานโรงงาน ก่อนหน้าก็มีแฟนแต่สุดท้ายก็ไม่รอด
ช่วงกลางปีแม่เสีย ตอนนั้นยอมรับว่าเหมือนเป้าหมายชีวิตหายไป
ทุกเทศกาลหยุดยาว เราต้องกลับบ้าน ตจว เพราะต้องไปหาแม่
ทุกวันๆ ต้องโทรคุยกับแม่ ปัจจุบันมีพ่อกับน้องๆ แต่การพูดคุยก็ไม่สนิท และถี่เหมือนคุยกับแม่
ตอนนี้ชีวิตก็ปกติสุข หน้าที่การงานโอเค สังคมเพื่อนก็ตีแบดบินตัน เล่นกีฬา
วันหยุดก็ไปไหว้พระ งานอดิเรก นอนเล่นคนเดียว ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย ๆ
ทุกเช้าวันทำงานเราจะขี่มอเตอร์ไซด์ แล้วจอดแวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง ไก่ทอดรถเข็นหน้าซอย
ชอบคุยเล่นกับพ่อค้า-แม่ค้าซึ่งอัธยาศัยดี พูดเพราะ และเป็นคนอีสานเหมือนกัน

แต่วันนี้ที่แปลกๆ คือ รู้สึกสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น เพราะน้าทั้งสอง มีลูกสาววัยน่ารัก 8-10 ขวบ 2 คนมาช่วยขายของด้วย
น้องๆ พูดจาน่ารัก เชื่อว่าตายาย หรือปู่ย่าคงสอนหลานๆ ได้ดีมาก และที่สำคัญเด็กๆ ก็อัธยาสัยดีด้วย
พื้นฐานดีๆ ของเด็ก คือ ครอบครัวที่เลี้ยงดู และพ่อแม่,
พ่อแม่สุภาพ  ก็จะสอนลูกๆ เป็นตัวอย่างดีๆให้ลูกๆ
ครูคนแรกของเด็กคือ พ่อแม่ มันคือ เรื่องจริงนะ
ช่วงนี้ปิดเทอม คนต่างจังหวัดที่มาทำงานในเขตเมืองหลวงหลายครอบครัวคงทยอยรับลูกๆ มาอยู่ด้วย
เป็นช่วงเวลาอบอุ่นของพ่อแม่ลูก เป็นเรื่องน่ารัก เรื่องดีๆ ที่พาให้เรารู้สึกดี