ประสบการณ์ชีวิตลูกไม่รักดี บทเรียนแสนมีค่า

สวัสดี เราอายุ18เราไม่ขอเงินพ่อกับแม่ครอบครัวมีฐานะยากจนพ่อกับแม่แยกทางกันเราอยู่กับพ่อมาตั้งแต่อายุ5ขวบ แม่หายไป5ปีตอนเราอายุ10ขวบแม่กลับมาหาเราที่โรงเรียนพร้อมกลับครอบครัวใหม่แม่มีน้องสาวให้เรา1คนเราไป-กลับกรุงเทพฯ-สระแก้วปีละ2ครั้งช่วงปิดเทอมแม่จะมารับเราส่งเงินให้ใช้บ้างไม่บ่อยมากพอเราเริ่มโตเราอายุ16เราเริ่มทำงานเสิร์ฟอาหารแห่งหนึ่งแต่แม่ให้เราเลิกทำคนอื่นมองไม่เราอยู่สระแก้วกับพ่อแล้วก็ย่าคนให้ตังไปโรงเรียนคือพ่อกับย่าเราเป็นคนดื้อมากพอสมควรชอบเที่ยวกลางคืนแต่เราจะไม่เถียงพ่อกับแม่พออายุ17เราออกจากโรงเรียนเราดื้อมากเกเรพอสมควรเราขอพ่อออกจากโรงเรียน(พ่อตามใจ)แล้วเราก็ไปอยู่กับเพื่อนบ้างทำงานทุกอย่างบางทีโทรไปขอตังแม่ค่าเช่าห้องก็มีเราบอกแม่จะทำเซเว่นแม่บอกว่าไม่ไหวหรอกมากทม.มั้ย?เราก็บอกไปเราไปหาแม่แม่พาไปสมัคงานที่ห้างสรรพสินค้าที่หนึ่งย่านมีบุรีเราทำงานได้2เดือนด้วยความที่เป็นคนดื้ออยู่แล้วติดนิสัยสันดารเสียของตัวเองเรามีเพื่อนร่วมงานอายุเท่ากันเราขอแม่ไปงานวันเกิดเพื่อนที่ทำงานเราบอกขอกลับ5ทุ่มแม่เราอนุญาติแต่เรามัวแต่เพลินกับแสงสีเสียงจนเราลืมเวลาเราได้รับโทรศัพท์แม่ จากนั้นเราก้ได้รับข้อความทางไลน์จากแม่ว่า "ไม่ต้องกลับมาอีกจากนี้กับกูขาดกัน" เราน้อยใจแม่มากคืนนั้นเราโทรหาแม่แต่แม่ไม่รับสายเรานอนบ้านเพื่อนเราแชทไปหาแม่บอกขอโทษแต่แม่ไม่ฟังเราแล้ว เรามีเงินติดตัว400บาทเราโทรหาเพื่อนที่เรียนด้วยกันเพื่อนมาต่อมหาลัยที่ฉะเชิงเทราเราบอกว่าขออยู่2วันเราจะกลับสระแก้วแล้วเราก้มาหาเพื่อนเลยเราคุยกับเพื่อนเล่าเหตการ์ณให้เพื่อนฟังเพื่อนแนะนำให้เราหางานทำที่นี่เราโทรไปบอกพ่อเรื่องเรากับแม่แต่พ่อบอกพ่อเข้าใจเราเราเริ่มหาที่ทำงานใหม่อีกรอบเราทำงานที่ห้างแห่งหนึ่งโดยยื้งเงินเพื่อนเพื่อเป็นทุนในการทำงานเราทำได้2อาทิตย์เราออกเกรงใจเพื่อนโทรไปร้องไห้กับพ่อบอกว่าอยากกลับบ้านพ่อเราไม่มีเงินเพื่อนก็ช่วยเราหางานใหม่ที่มันได้เงินวันต่อวันเราได้งานไหม่ค่าแรงวันละ250บ.เราทำงานเรื่อยๆเราเก็บเงินไว้จ่ายค่าห้องเดือนละ2500-2600บ.(หาร2)แต่ละเดือนลำบากอยู่เหมือนกันที่ทำงานเราให้เข้าตารางงานอาทิตย์ละ3วันเพราะพนักงานเยอะผ่านไป3เดือนเราพยายามจะติดต่อแม่ตลอดแต่ไม่เป็นผลเหมือนเราจะติดต่อแม่ไม่ได้เลยสักทางพอช่วงกลางเดือนกันยาพ่อโทรมาบอกเราว่าย่าป่วยอยู่ๆเดินไม่ได้ตัวติดเตียงเาเครียดมากเรารู้ว่าพ่อก็ไม่มีเงินเราก็ไม่ได้มีรายได้มากนักเราพยายามเก็บตังแต่ก็ต้องหมดไปกับค่าห้องแล้วก็ชีวิตประจำวันเราเหนื่อยมากค่าห้องเดือนนี้5692บ.เราต้องหารกับเพื่อนมากกว่าเดิม(2800แค่2500ก็แทบจะช็อคตายละ)เราป่วยหนักมากไม่ได้ทำงาน1อาทิตย์นอนซมอยากไปหาหมอตังก็ไม่มีเพื่อนติดไข้เราอีกเพื่อนนอนโรงบาลเราก็นอนเฝ้าไข้เพื่อนหยุดงานไปอีก1อาทิตย์เราหาเงินทั้งหมด2800ไม่ทันเราหันไปพึ่งใครก็ไม่มีใครช่วยได้จะให้เพื่อนออกก่อนก็เกรงใจมาขอเขาอยู่แล้วยังจะมาให้เขาออกให้อีกจะพึ่งแม่แม่ก็ตัดขาดกับเราไปแล้วจะพึ่งพ่อเราก็รู้ว่าพ่อไม่มีแถมย่าก็มาป่วยอีกเราเครียดมากทำไมรู้สึกว่าตัวเองตัวคนเดียวทำไมไม่มีใครช่วยเราได้เป็นเพราะนิสัยเลวๆของตัวเองเอง เราไม่ขอเงินพ่อกับแม่เลยเราก็ดิ้นรนสุดๆแล้วนะแต่รู้สึกว่าทำไมมันเหนื่อยเหลือเกินทำไมคนอื่นพ่อแม่ก็ส่งตังให้ใช้ให้จ่ายค่าหอแต่ทำไมเราถึงตัวคนเดียวอ่ะ ขอโทษนะพ่อกับแม่หนูโครตแย่เลย....