เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ยายนัดทานข้าวกับเพื่อนสมัย ม.ต้น ได้คุยกันหลายเรื่อง แล้วมีคำพูดของเพื่อนยายสะดุดหูขึ้นมา “ตะเองทำไมดูมีความสุขจัง” ยายก็ว่า “เราอ้วนรึป่าวหน้าเลยอิ่มเอิบ” เพื่อนก็ยืนยันว่า “ไม่ๆ มันเป็นความรู้สึกจากคำพูด ท่าทางอะ” ก็เลยมานั่งหากันว่า ทำไมจึงเกิดสิ่งนี้กับยายนะ พูดกันไปๆมาๆ ได้มาอย่างหนึ่ง “รักตัวเอง” สามารถฟังแบบสรุปได้จากครูเงาะ ตาม link นี้
https://www.youtube.com/watch?v=80_B2LVdAms
แต่อันนี้สรุปตมประสบการณ์ของยายเอง การรักตัวเอง เริ่มจากการ “การยอมรับตัวเอง” มันฟังง่ายนะ แต่ทำยากมากกกกก มันต้องทำบ่อยและต้องใช้เวลานะ เช่น กว่ายายจะยอมรับได้ว่าตัวเอง “ขี้อิจฉา” ไม่ง่ายนะ เรามีอารมณ์หลากหลายนะ ทั้งบวกและลบ ลองมานั่งทบทวนดูว่า เราทำสิ่งนี้ไปเพราะอะไร เอาตามจริงนะ อย่ากลัวไม่ดี อย่าหลอกตัวเอง มันจะทำให้ตัวเรามีตัวตนชัดเจนขึ้นมาเรื่อยๆ ยกตัวอย่าง เช่น ยายหงุดหงิดเพราะเหตุการณ์หลายๆอย่าง ไม่ได้อย่างใจ อยากถูกเอาใจ เริ่มด้วยงอแงร้องไห้กระซิกๆ ทำประหนึ่งจะร้องไห้เงียบๆคนเดียว ไม่อยากให้ใครรู้ แต่ หูคอยฟังว่า ลุงหมีน้อยแฟนยายจะเข้ามาเห็นเราร้องไห้เมื่อไหร่น้า รอให้เค้าถามว่าเป็นอะไร เราก็จะตอบว่า ร้องไห้เพราะเหนื่อยเพราะเค้าไม่มีเวลาให้เลย ลุงหมีน้อยก็มาแบบ โอ๋ ๆ เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆ (ปล. เอาของกินมาล่อ ก็สำเร็จอะจิ จุดอ่อน คือ ของกิน ^_^) ตอนทำก็คิดไม่ได้นะ แต่สักพัก มานั่งทบทวน... ใช่เหรอ เตรียมทุกอย่างไว้หมด แล้วมันก็ไม่หายหงุดหงิด จริงๆ อะ เลยว่ามันชักจะไม่ใช่ละ นี้ไง ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็จะสรุปว่า ลุงหมีน้อยผิดเพราะไม่มีเวลาให้ แต่เอาจริง แกเองที่ไม่ได้ดั่งใจแล้วสร้างเหตุการณ์ทุกอย่างขึ้นมาเอง ... กึ้ง พอยอมรับว่า มาจาก การเอาแต่ใจของเรานะ โล่งพรึบ มันเหมือนปมในใจมันคลาย แต่ปฏิกิริยาของแต่ละคนจะเหมือนกันป่าวไม่รู้นะ ทำไปหลายๆครั้ง เวลาทำอะไรลงไปลองมาคิดสิ แบบคุยกับตัวเองอะ ว่า แกๆ ทำไปเพราะอะไร มันจะเห็นง่ายขึ้นแล้วก็ลึกลงไปเรื่อย ๆ แล้วจะรู้ว่า อย่าไปวัดเอาจิตใจคนอื่น ของตัวเองนี้ ชอบหลอกตัวเองนักแล
ขอยกเอาคำกลอนของท่านสุนทรภู่ ในเรื่องพระอภัยมณี ตอนที่พระเจ้าตาที่สอนสุดสาคร หลังจากโดนชูชกหลอก ว่า
แล้วสอนว่า อย่าไว้ ใจมนุษย์
มันแสนสุด ลึกล้ำ เหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์ พันเกี่ยว จนเลี้ยวลด
ก็ไม่คด เหมือนหนึ่งใน น้ำใจคน
อันมนุษย์ นี้ที่รัก สองสถาน
บิดา มารดารัก มักเป็นผล
ที่พึ่งหนึ่ง พึ่งได้ แต่กายตน
เกิดเป็นคน คิดเห็น เจรจา
แม้นใครรัก รักมั่ง ชังชังตอบ
ให้รอบคอบ คิดอ่าน นะหลานหนา
รู้สิ่งไร ไม่สู้ รู้วิชา
รู้รักษา ตัวรอด เป็นยอดดี
การรักตัวเอง เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตมีความสุข
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ยายนัดทานข้าวกับเพื่อนสมัย ม.ต้น ได้คุยกันหลายเรื่อง แล้วมีคำพูดของเพื่อนยายสะดุดหูขึ้นมา “ตะเองทำไมดูมีความสุขจัง” ยายก็ว่า “เราอ้วนรึป่าวหน้าเลยอิ่มเอิบ” เพื่อนก็ยืนยันว่า “ไม่ๆ มันเป็นความรู้สึกจากคำพูด ท่าทางอะ” ก็เลยมานั่งหากันว่า ทำไมจึงเกิดสิ่งนี้กับยายนะ พูดกันไปๆมาๆ ได้มาอย่างหนึ่ง “รักตัวเอง” สามารถฟังแบบสรุปได้จากครูเงาะ ตาม link นี้
https://www.youtube.com/watch?v=80_B2LVdAms
แต่อันนี้สรุปตมประสบการณ์ของยายเอง การรักตัวเอง เริ่มจากการ “การยอมรับตัวเอง” มันฟังง่ายนะ แต่ทำยากมากกกกก มันต้องทำบ่อยและต้องใช้เวลานะ เช่น กว่ายายจะยอมรับได้ว่าตัวเอง “ขี้อิจฉา” ไม่ง่ายนะ เรามีอารมณ์หลากหลายนะ ทั้งบวกและลบ ลองมานั่งทบทวนดูว่า เราทำสิ่งนี้ไปเพราะอะไร เอาตามจริงนะ อย่ากลัวไม่ดี อย่าหลอกตัวเอง มันจะทำให้ตัวเรามีตัวตนชัดเจนขึ้นมาเรื่อยๆ ยกตัวอย่าง เช่น ยายหงุดหงิดเพราะเหตุการณ์หลายๆอย่าง ไม่ได้อย่างใจ อยากถูกเอาใจ เริ่มด้วยงอแงร้องไห้กระซิกๆ ทำประหนึ่งจะร้องไห้เงียบๆคนเดียว ไม่อยากให้ใครรู้ แต่ หูคอยฟังว่า ลุงหมีน้อยแฟนยายจะเข้ามาเห็นเราร้องไห้เมื่อไหร่น้า รอให้เค้าถามว่าเป็นอะไร เราก็จะตอบว่า ร้องไห้เพราะเหนื่อยเพราะเค้าไม่มีเวลาให้เลย ลุงหมีน้อยก็มาแบบ โอ๋ ๆ เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆ (ปล. เอาของกินมาล่อ ก็สำเร็จอะจิ จุดอ่อน คือ ของกิน ^_^) ตอนทำก็คิดไม่ได้นะ แต่สักพัก มานั่งทบทวน... ใช่เหรอ เตรียมทุกอย่างไว้หมด แล้วมันก็ไม่หายหงุดหงิด จริงๆ อะ เลยว่ามันชักจะไม่ใช่ละ นี้ไง ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็จะสรุปว่า ลุงหมีน้อยผิดเพราะไม่มีเวลาให้ แต่เอาจริง แกเองที่ไม่ได้ดั่งใจแล้วสร้างเหตุการณ์ทุกอย่างขึ้นมาเอง ... กึ้ง พอยอมรับว่า มาจาก การเอาแต่ใจของเรานะ โล่งพรึบ มันเหมือนปมในใจมันคลาย แต่ปฏิกิริยาของแต่ละคนจะเหมือนกันป่าวไม่รู้นะ ทำไปหลายๆครั้ง เวลาทำอะไรลงไปลองมาคิดสิ แบบคุยกับตัวเองอะ ว่า แกๆ ทำไปเพราะอะไร มันจะเห็นง่ายขึ้นแล้วก็ลึกลงไปเรื่อย ๆ แล้วจะรู้ว่า อย่าไปวัดเอาจิตใจคนอื่น ของตัวเองนี้ ชอบหลอกตัวเองนักแล
ขอยกเอาคำกลอนของท่านสุนทรภู่ ในเรื่องพระอภัยมณี ตอนที่พระเจ้าตาที่สอนสุดสาคร หลังจากโดนชูชกหลอก ว่า
แล้วสอนว่า อย่าไว้ ใจมนุษย์
มันแสนสุด ลึกล้ำ เหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์ พันเกี่ยว จนเลี้ยวลด
ก็ไม่คด เหมือนหนึ่งใน น้ำใจคน
อันมนุษย์ นี้ที่รัก สองสถาน
บิดา มารดารัก มักเป็นผล
ที่พึ่งหนึ่ง พึ่งได้ แต่กายตน
เกิดเป็นคน คิดเห็น เจรจา
แม้นใครรัก รักมั่ง ชังชังตอบ
ให้รอบคอบ คิดอ่าน นะหลานหนา
รู้สิ่งไร ไม่สู้ รู้วิชา
รู้รักษา ตัวรอด เป็นยอดดี