ขอท้าวความก่อนนะคะ
ตัวเจ้าของกระทู้เอง ตอนนี้อายุ 27 แล้ว โสดมาสักพักแต่คิดว่าตัวเองสตรองพอสมควรค่ะ คือไม่ได้รู้สึกว่าต้องการจะมีแฟนแต่อย่างใด
สามารถดูหนังคนเดียว กินข้าวของนอกคนเดียวได้สบายๆ และเพื่อนของเราจะรู้ดีว่าเราเป็นคนที่ชอบคนยากมากกกกกก
เราคิดมาตลอดว่า ถ้าคนที่ใช่ มาในจังหวะเวลาที่ใช่ เราจะไม่ต้องพยายามอะไรเลย ที่สำคัญเราชอบใช้เรื่องเหตุผลนำความรู้สึกเสมอ
แต่เมื่อไม่นานมานี้ จขกท ไปเที่ยวญี่ปุ่นกับเพื่อนมาค่ะ เป็นทริปแบคแพค 2 สาว
ในวันที่ 2 ของการเดินทาง พวกเราได้ย้ายเข้าเกสท์เฮ้าส์แห่งนึงใน Mikawashima
เรากับเพื่อนพากันไปซื้อเครื่องสำอางค์ต่างๆ ที่มีคนฝากมา ที่ร้าน Matsumoto Kiyoshi (คล้ายๆวัตสันของไทย แต่ของเยอะกว่าและร้านใหญ่กว่าค่ะ)
ตัวร้านตั้งอยู่แถวๆ สถานี Mikawashima ค่ะ พอเดินลงจากสถานี เลี้ยวขวาจะเห็นร้านตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลย
เล่าโมเมนต์เลยละกัน
เรากับเพื่อนเดินเข้าไปในร้านค่ะ เพื่อนเราเดินตรงไปทางด้านหลังเชลฟ์ล็อกนึง เราก็เดินตามไป ตอนนั้นเราเห็นผู้ชายคนนึงยืนอยู่ก่อนแล้ว
เค้าใส่ mask กับเอี๊ยม(น่าจะเป็นเครื่องแบบทางร้านค่ะ) แต่เราไม่คิดว่าเค้าจะเป็นพนักงาน เพราะเค้าทำท่าจับของแบบจะซื้อ มากกว่ามาจัดของ
แต่ด้วยความที่ของในร้านเยอะมาก และลิสต์ของที่จะซื้อเยอะมาก ทำให้เราหาของกันไม่ค่อยจะเจอ แถมป้ายต่างๆ ยังเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วย
เราพยายามช่วยเพื่อนหา ทำให้เดินสวนผ่านเค้าไปหลายรอบมาก จนรู้สึกเลยว่าเค้าแอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเราเดินวนไปวนมา 5555
เราตัดสินใจเดินมาถามแคชเชียร์ค่ะ สักพักพี่คนนี้ก็เดินตามออกมา พร้อมกับถอด mask ออกค่ะ เราก็แบบเออ...ก็หล่อดี ตามสไตล์หนุ่มยุ่นทั่วไป
พี่เค้าเลยอาสาพาพวกเราไปหาของค่ะ พวกเราก็เดินตามเค้าไป สิ่งที่สังเกตุได้คือเค้าเป็นหนุ่มวัยรุ่นที่ตั้งใจทำงานคนนึงเลย วิ่งหาของทุกอย่างให้เราจนครบ (ซึ่งเค้าก็ทำตามหน้าที่นี่แหละค่ะ) แต่บอกตามตรงว่า จขกท เองก็แอบเขินจนเสียอาการเหมือนกัน ตอนลงมาคิดเงินที่แคชเชียร์ พี่เค้ายืนอยู่ข้างๆ ยิ่งได้เห็นหน้าเค้าใกล้ๆ นะ (หน้าตาเค้าค่อนข้างถูกจริตเราด้วยคะ) เรานี่เขินมากกก รู้ตัวเลยว่าหัวใจเราเต้นแรงมาก เราได้แต่ยืนยิ้มกับแผ่นแปะแก้ปวดที่แขวนอยู่ตรงเชลฟ์ข้างๆแคชเชียร์และได้แต่ภาวนาให้เค้าคิดเงินช้าๆ หน่อยเถอะค่ะ 55555555
ตอนจะออกจากร้านค่ะ ด้วยความที่ตอนนั้นร้านใกล้จะปิดแล้ว ประตูเลื่อนอัตโนมัติที่ร้านเลยถูกปิดไฟไปตามระเบียบ เราได้แต่ยืนงงว่า เอ่าละทีนี้จะออกยังไงวะ ได้ยินเสียงพี่เค้าตอบมาว่า " push push " เราก้อยังทำหน้างง มันประตูเลื่อนไม่ใช่เหรอ พี่เค้าเลยรีบวิ่งมาค่ะ แล้วแทรกตัวมาข้างๆ เรา เอามือดันประตูเปิดให้ค่ะ คือตอนนั้นเรากับเค้ายืนใกล้แบบใกล้มากกกกกกก ตัวเกือบติดกันเลย
เราเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็บอกเค้าว่า "อาริงาโตะโกไซอิมัส" ตอนนั้นล่ะค่ะที่เราได้เห็นรอยยิ้มครั้งแรกของเค้าที่ปนๆเขินอายนิดๆ พร้อมกับคำว่า "อาริงาโตะโกไซอิมัส"
คือ ณ ตอนนั้น รู้สึกเลยว่าการตกหลุมรักทำให้โลกหยุดหมุนมันเป็นยังไงค่ะ มันเหมือนตอนที่เราตกหลุมรักครั้งแรก แต่มันเกิดขึ้นในเวลาที่เร็วกว่านั้นมาก
รู้สึกเหมือนความรู้สึกมันตีแสกหน้าเราอ่ะค่ะ เราพูดถึงเค้าไม่หยุดตั้งแต่กลับออกมาจากร้าน เรามานั่งหาเหตุผลว่า ทำไมเราถึงชอบเค้าง่ายขนาดนี้ หน้าตา?...ก็ไม่ได้หล่ออะไรมากมาย นิสัย?...เราก็แทบไม่รู้จักเค้าด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนชอบคนยากมากแท้ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เราประทับใจเค้า น่าจะเป็นเรื่องของความดูตั้งใจทำงานมันทำให้เค้าดูเท่มากๆ บวกกับสายตามุ่งมั่นแบบไม่ได้ว่อกแว่กเวลาเห็นสาวๆ (คือเรากับเพื่อนมีหนุ่มยุ่นมาเต๊าะบ้างพอสมควรค่ะ...หน้าตาคงถูกจริตประเทศเค้า) เลยแอบคิดไปว่าเค้าดูไม่ใช่คนเจ้าชู้อะไร ที่สำคัญรอยยิ้มตอนสุดท้ายนี่แหละค่ะ ทำให้เราเป็นเอามากเลย...
เราตัดสินใจว่าเราจะกลับไปที่ร้านนั้นอีกในวันถัดไปค่ะ แม้ไม่รู้ว่าซื้ออะไรก็ตาม 555555 อย่างน้อยๆ ขอเจอหน้าเค้าหน่อยก็ยังดีค่ะ แต่ด้วยความที่เดินทางระหว่างที่เที่ยวไกล กลับดึก มาถึงร้านก็ปิดไปแล้ว ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังอยู่วันสุดท้าย เดี๋ยวมาใหม่ก็ได้ พรุ่งนี้จะต้องขอคอนแทคเค้าให้ได้เลย!!!!
โชคชะตาเหมือนเล่นตลกค่ะ มารู้อีกทีว่าพี่เค้าจะเข้ากะบ่าย - ดึก แต่เราต้องเตรียมตัวบินกลับไทยแล้ว ตอนแรกก็คิดว่าไม่เป็นไร...ช่างมันเถอะ จะเอาอะไรมากกับคนที่เจอกันแปปเดียว แต่สิ่งที่เราแปลกใจตัวเองคืออะไรรู้มั้ยคะ เราคิดถึงเค้าตลอดตั้งแต่เราเจอเค้าครั้งนั้น มันเหมือนมีอะไรติดอยู่ในใจ จนกลับไทย เราก็ยังหยุดคิดถึงเค้าไม่ได้ เพื่อนที่ไปกับเราคิดว่าเราคงไม่ได้จริงจังอะไรขนาดนั้น นางได้แต่บอกเราว่า
"ปล่อยให้มันผ่านไป เป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในทริปนี้แล้วกันเนอะ" เชื่อมั้ยคะอยู่ดีๆ เราก็ร้องไห้ออกมาอย่างไร้สาเหตุ เราเข้าใจที่เพื่อนพูดนะคะ และดูมันเป็นเรื่องยากมากที่จะเป็นไปได้
แต่ไม่รู้ทำไม เราถึงรู้สึกเสียใจ และรู้สึกเสียดาย ที่ไม่ได้พยายามทำอะไรเลยตั้งแต่ตอนนั้น ตอนพิมพ์อยู่นี้น้ำตายังคลอๆอยู่เลยค่ะ ซึ่งเราก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุที่เราเป็นแบบนี้เหมือนกัน ปกติเราเวลามีเพื่อนแนะนำหนุ่มๆมาให้ลองคุย เราไม่เคยมีความรู้สึกว่าอยากพยายามอะไรเลย ถ้าใช่ก็ใช่ ไม่ใช่ก็ปล่อยไป แต่สำหรับคนนี้เรารู้สึกไม่อยากปล่อยเค้าไปจริงๆค่ะ T^T ต่อให้ตอนจบอาจจะไม่สมหวังแต่เราก็ไม่อยากให้มันจบตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแบบนี้...
ที่ตัดสินใจตั้งกระทู้ก็เพราะแบบนี้แหละค่ะ คืออยากลองทำอะไรสักอย่างดู ฟังดูอาจจะน้ำเน่าและใจง่ายมาก เราทำใจยอมรับความคิดเห็นในด้านลบไว้แล้วค่ะ การเขียนกระทู้นี้มันอาจจะเป็นแค่ช่องทางเล็กๆ ที่อาจจะทำให้เค้ากับเราได้คุยกันอีกครั้งก็ได้ ขอบคุณที่อ่านจนจบกันนะคะ เราขออนุญาตโพสเบาะแสไว้ข้างล่าง เผื่อมีใครผ่านไปผ่านมาแถวนั้นจะกรุณาช่วยเราได้บ้าง จะขอบคุณอย่างยิ่งเลยค่ะ
ร้าน Matsumoto Kiyoshi สาขาสถานี Mikawashima วันที่เราเจอเค้าเป็นวันอังคาร ช่วง 2-3 ทุ่มค่ะ ดูทรงแล้วน่าจะมาทำงาน Part-time
ลักษณะของเค้าเป็นผู้ชายรูปร่างค่อนข้างผอมแต่ไม่มาก พอดีๆค่ะ สูงราวๆ 170-175 cm ผิวขาวเหลือง ผมค่อนข้างยาว ซอยสไลด์ ทำสีน้ำตาลอ่อนออกทองนิดๆ ค่ะ
ถ้ามีอะไรคืบหน้าเราจะมาอัพเดทเป็นระยะๆ ถ้ายังไงเอาใจช่วยเราด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนจริงๆ ค่ะ TT^TT
ช่วยตามหาเค้าทีค่ะ!...ฉันเจอ "รักแรกพบ" ที่โตเกียว!
ตัวเจ้าของกระทู้เอง ตอนนี้อายุ 27 แล้ว โสดมาสักพักแต่คิดว่าตัวเองสตรองพอสมควรค่ะ คือไม่ได้รู้สึกว่าต้องการจะมีแฟนแต่อย่างใด
สามารถดูหนังคนเดียว กินข้าวของนอกคนเดียวได้สบายๆ และเพื่อนของเราจะรู้ดีว่าเราเป็นคนที่ชอบคนยากมากกกกกก
เราคิดมาตลอดว่า ถ้าคนที่ใช่ มาในจังหวะเวลาที่ใช่ เราจะไม่ต้องพยายามอะไรเลย ที่สำคัญเราชอบใช้เรื่องเหตุผลนำความรู้สึกเสมอ
แต่เมื่อไม่นานมานี้ จขกท ไปเที่ยวญี่ปุ่นกับเพื่อนมาค่ะ เป็นทริปแบคแพค 2 สาว
ในวันที่ 2 ของการเดินทาง พวกเราได้ย้ายเข้าเกสท์เฮ้าส์แห่งนึงใน Mikawashima
เรากับเพื่อนพากันไปซื้อเครื่องสำอางค์ต่างๆ ที่มีคนฝากมา ที่ร้าน Matsumoto Kiyoshi (คล้ายๆวัตสันของไทย แต่ของเยอะกว่าและร้านใหญ่กว่าค่ะ)
ตัวร้านตั้งอยู่แถวๆ สถานี Mikawashima ค่ะ พอเดินลงจากสถานี เลี้ยวขวาจะเห็นร้านตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลย
เล่าโมเมนต์เลยละกัน
เรากับเพื่อนเดินเข้าไปในร้านค่ะ เพื่อนเราเดินตรงไปทางด้านหลังเชลฟ์ล็อกนึง เราก็เดินตามไป ตอนนั้นเราเห็นผู้ชายคนนึงยืนอยู่ก่อนแล้ว
เค้าใส่ mask กับเอี๊ยม(น่าจะเป็นเครื่องแบบทางร้านค่ะ) แต่เราไม่คิดว่าเค้าจะเป็นพนักงาน เพราะเค้าทำท่าจับของแบบจะซื้อ มากกว่ามาจัดของ
แต่ด้วยความที่ของในร้านเยอะมาก และลิสต์ของที่จะซื้อเยอะมาก ทำให้เราหาของกันไม่ค่อยจะเจอ แถมป้ายต่างๆ ยังเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วย
เราพยายามช่วยเพื่อนหา ทำให้เดินสวนผ่านเค้าไปหลายรอบมาก จนรู้สึกเลยว่าเค้าแอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเราเดินวนไปวนมา 5555
เราตัดสินใจเดินมาถามแคชเชียร์ค่ะ สักพักพี่คนนี้ก็เดินตามออกมา พร้อมกับถอด mask ออกค่ะ เราก็แบบเออ...ก็หล่อดี ตามสไตล์หนุ่มยุ่นทั่วไป
พี่เค้าเลยอาสาพาพวกเราไปหาของค่ะ พวกเราก็เดินตามเค้าไป สิ่งที่สังเกตุได้คือเค้าเป็นหนุ่มวัยรุ่นที่ตั้งใจทำงานคนนึงเลย วิ่งหาของทุกอย่างให้เราจนครบ (ซึ่งเค้าก็ทำตามหน้าที่นี่แหละค่ะ) แต่บอกตามตรงว่า จขกท เองก็แอบเขินจนเสียอาการเหมือนกัน ตอนลงมาคิดเงินที่แคชเชียร์ พี่เค้ายืนอยู่ข้างๆ ยิ่งได้เห็นหน้าเค้าใกล้ๆ นะ (หน้าตาเค้าค่อนข้างถูกจริตเราด้วยคะ) เรานี่เขินมากกก รู้ตัวเลยว่าหัวใจเราเต้นแรงมาก เราได้แต่ยืนยิ้มกับแผ่นแปะแก้ปวดที่แขวนอยู่ตรงเชลฟ์ข้างๆแคชเชียร์และได้แต่ภาวนาให้เค้าคิดเงินช้าๆ หน่อยเถอะค่ะ 55555555
ตอนจะออกจากร้านค่ะ ด้วยความที่ตอนนั้นร้านใกล้จะปิดแล้ว ประตูเลื่อนอัตโนมัติที่ร้านเลยถูกปิดไฟไปตามระเบียบ เราได้แต่ยืนงงว่า เอ่าละทีนี้จะออกยังไงวะ ได้ยินเสียงพี่เค้าตอบมาว่า " push push " เราก้อยังทำหน้างง มันประตูเลื่อนไม่ใช่เหรอ พี่เค้าเลยรีบวิ่งมาค่ะ แล้วแทรกตัวมาข้างๆ เรา เอามือดันประตูเปิดให้ค่ะ คือตอนนั้นเรากับเค้ายืนใกล้แบบใกล้มากกกกกกก ตัวเกือบติดกันเลย เราเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็บอกเค้าว่า "อาริงาโตะโกไซอิมัส" ตอนนั้นล่ะค่ะที่เราได้เห็นรอยยิ้มครั้งแรกของเค้าที่ปนๆเขินอายนิดๆ พร้อมกับคำว่า "อาริงาโตะโกไซอิมัส"
คือ ณ ตอนนั้น รู้สึกเลยว่าการตกหลุมรักทำให้โลกหยุดหมุนมันเป็นยังไงค่ะ มันเหมือนตอนที่เราตกหลุมรักครั้งแรก แต่มันเกิดขึ้นในเวลาที่เร็วกว่านั้นมาก
รู้สึกเหมือนความรู้สึกมันตีแสกหน้าเราอ่ะค่ะ เราพูดถึงเค้าไม่หยุดตั้งแต่กลับออกมาจากร้าน เรามานั่งหาเหตุผลว่า ทำไมเราถึงชอบเค้าง่ายขนาดนี้ หน้าตา?...ก็ไม่ได้หล่ออะไรมากมาย นิสัย?...เราก็แทบไม่รู้จักเค้าด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่ปกติเป็นคนชอบคนยากมากแท้ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เราประทับใจเค้า น่าจะเป็นเรื่องของความดูตั้งใจทำงานมันทำให้เค้าดูเท่มากๆ บวกกับสายตามุ่งมั่นแบบไม่ได้ว่อกแว่กเวลาเห็นสาวๆ (คือเรากับเพื่อนมีหนุ่มยุ่นมาเต๊าะบ้างพอสมควรค่ะ...หน้าตาคงถูกจริตประเทศเค้า) เลยแอบคิดไปว่าเค้าดูไม่ใช่คนเจ้าชู้อะไร ที่สำคัญรอยยิ้มตอนสุดท้ายนี่แหละค่ะ ทำให้เราเป็นเอามากเลย...
เราตัดสินใจว่าเราจะกลับไปที่ร้านนั้นอีกในวันถัดไปค่ะ แม้ไม่รู้ว่าซื้ออะไรก็ตาม 555555 อย่างน้อยๆ ขอเจอหน้าเค้าหน่อยก็ยังดีค่ะ แต่ด้วยความที่เดินทางระหว่างที่เที่ยวไกล กลับดึก มาถึงร้านก็ปิดไปแล้ว ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังอยู่วันสุดท้าย เดี๋ยวมาใหม่ก็ได้ พรุ่งนี้จะต้องขอคอนแทคเค้าให้ได้เลย!!!!
โชคชะตาเหมือนเล่นตลกค่ะ มารู้อีกทีว่าพี่เค้าจะเข้ากะบ่าย - ดึก แต่เราต้องเตรียมตัวบินกลับไทยแล้ว ตอนแรกก็คิดว่าไม่เป็นไร...ช่างมันเถอะ จะเอาอะไรมากกับคนที่เจอกันแปปเดียว แต่สิ่งที่เราแปลกใจตัวเองคืออะไรรู้มั้ยคะ เราคิดถึงเค้าตลอดตั้งแต่เราเจอเค้าครั้งนั้น มันเหมือนมีอะไรติดอยู่ในใจ จนกลับไทย เราก็ยังหยุดคิดถึงเค้าไม่ได้ เพื่อนที่ไปกับเราคิดว่าเราคงไม่ได้จริงจังอะไรขนาดนั้น นางได้แต่บอกเราว่า "ปล่อยให้มันผ่านไป เป็นเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในทริปนี้แล้วกันเนอะ" เชื่อมั้ยคะอยู่ดีๆ เราก็ร้องไห้ออกมาอย่างไร้สาเหตุ เราเข้าใจที่เพื่อนพูดนะคะ และดูมันเป็นเรื่องยากมากที่จะเป็นไปได้ แต่ไม่รู้ทำไม เราถึงรู้สึกเสียใจ และรู้สึกเสียดาย ที่ไม่ได้พยายามทำอะไรเลยตั้งแต่ตอนนั้น ตอนพิมพ์อยู่นี้น้ำตายังคลอๆอยู่เลยค่ะ ซึ่งเราก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุที่เราเป็นแบบนี้เหมือนกัน ปกติเราเวลามีเพื่อนแนะนำหนุ่มๆมาให้ลองคุย เราไม่เคยมีความรู้สึกว่าอยากพยายามอะไรเลย ถ้าใช่ก็ใช่ ไม่ใช่ก็ปล่อยไป แต่สำหรับคนนี้เรารู้สึกไม่อยากปล่อยเค้าไปจริงๆค่ะ T^T ต่อให้ตอนจบอาจจะไม่สมหวังแต่เราก็ไม่อยากให้มันจบตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแบบนี้...
ที่ตัดสินใจตั้งกระทู้ก็เพราะแบบนี้แหละค่ะ คืออยากลองทำอะไรสักอย่างดู ฟังดูอาจจะน้ำเน่าและใจง่ายมาก เราทำใจยอมรับความคิดเห็นในด้านลบไว้แล้วค่ะ การเขียนกระทู้นี้มันอาจจะเป็นแค่ช่องทางเล็กๆ ที่อาจจะทำให้เค้ากับเราได้คุยกันอีกครั้งก็ได้ ขอบคุณที่อ่านจนจบกันนะคะ เราขออนุญาตโพสเบาะแสไว้ข้างล่าง เผื่อมีใครผ่านไปผ่านมาแถวนั้นจะกรุณาช่วยเราได้บ้าง จะขอบคุณอย่างยิ่งเลยค่ะ
ร้าน Matsumoto Kiyoshi สาขาสถานี Mikawashima วันที่เราเจอเค้าเป็นวันอังคาร ช่วง 2-3 ทุ่มค่ะ ดูทรงแล้วน่าจะมาทำงาน Part-time
ลักษณะของเค้าเป็นผู้ชายรูปร่างค่อนข้างผอมแต่ไม่มาก พอดีๆค่ะ สูงราวๆ 170-175 cm ผิวขาวเหลือง ผมค่อนข้างยาว ซอยสไลด์ ทำสีน้ำตาลอ่อนออกทองนิดๆ ค่ะ
ถ้ามีอะไรคืบหน้าเราจะมาอัพเดทเป็นระยะๆ ถ้ายังไงเอาใจช่วยเราด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนจริงๆ ค่ะ TT^TT