ลูกเลี้ยง!!!!

สวัสดีครับ ผมชื่อวิน (นาสมมุติ) ปัจจุบันเราศึกษาอยู่ระดับ ปวช.2 วิททยาลัยอาชีวะเเหแ่งหนึ่ง ในจ.ภูเก็ต ผมโตมาโดยครอบครัวพ่อเเม่บุญธรรม ง่ายๆก็ลูกเลี้ยง ก็อย่าว่าละครับ *ลูกเลี้ยง*แน่นอนเลยว่าคงจะสู้ลูกแท้ๆของเค้าไม่ได้ ถ่านับครองครัวของพ่อเเม่บุญธรรม ผมเป็นคนสุดท้อง และคนเล็กสุด เริ่มจาก มีพี่สาว 2 คน พี่ชาย 1 คน แล้วก็ตัวผม จุดเริ่มต้นอยู่ที่คำว่า*ลูกเลี้ยง*ที่ผมได้ยินมาตลอดจนปัจจุบันผมอายุ 17 ปี แล้วผมก็ยังได้ยินคำนั้นมาตลอด ซึงทำไรก็ไม่ได้ดังใจ ทำไรก็ผดไปหมด ขอไรก็ไม่เคยได้ ถึงได้ใช้ก็เเค่ของเก่าที่ลูกแท้ๆของแกใช้แล้ว จึงนำมาให้วินใช้ต่อ จุดพีคมันคืนเราทำอะไรก็ผิดไปหมด ซึ้งบางที่เราไม่ได้ผิด หริผิดแต่เราไม่ตังใจที่จำทำมัน แล้วเราพยายามที่จะอธิบาย แต่เค้าไม่เคยที่จะรับฟังคำอธิบายเราเลย โทรไปคุยกับแม่เลี้ยง *คำที่ตอบกลับมาคื อืม เออ อะไร โทรอะไรนักหนา* เป็นประจำที่โทรไปจนผมชินไปเอง แต่พอเวลาลูกแท้ๆเค้าโทรไปกับแตกต่างกับเรามาก เราก็พยายามเข้าใจ มาตลอดว่าลูกเลี้ยงไม่มีสิททำอะไรเลย แล้วปัจจุบันผมมีแฟนแล้ว ชึ่งแฟนผมอายุ 20 ปี แก่กว่า ผม 3 ปี เราคบหากันมานาน เกือบ 2 ปีแล้ว เค้าเป็นคนเดียวที่สอนให้เราทำนู้นทำนี้ เป็นคนเดียวที่ให้คำแนะนำ และเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างผมมาตลอด ณ ตอนนี้พี่เค้าเรียนจบแล้ว พี่เค้าจบ ปวส. เอกชน แห่งหนึ่งใน จ.ภูเก็ตเช่นกัน และได้ทำงานแล้ว ณ ตอนนี้เหมือนวินมีพี่เค้าเป็นทั้งครอบครัว เป้นทั้งพ่อแม่ในร่างเดียว เพราะเค้าสอนเรา ดูเเลเราทุกอย่าง ให้ตังเราใช้
         แค่อยากมีผื้นที่ระบายความรู้สึกครับ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเค้าไม่เคยที่จำรับฟังเหตุผลเราเลย ถามว่าท้อไม เหนือยไม ท้อละเหนื่อยมาก ใครมีความคิดดี เสนอให้ผมที่ ผมจะแก้ปัญหาอย่าไร ไม่น่าเชื่อว่า เด็ก 17 ต้องมาเจออะไรที่เหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ...???ลล