สวัสดีค่ะ มีเรื่องอยากระบายนิดหน่อย
คือเราเป็นคนที่ไม่เคยทำตามใจตัวเองมาตลอด จนตอนนี้อายุได้ 25 ปี ก็ยังคงใช้ชีวิตแบบมีครอบครัวกำหนดหนทางให้ตลอดเลย
ไม่ว่าจะเรื่องสมัยตอนเรียนมหาลัย ช่วงปี 3 ปี 4 จะเริ่มงานเยอะ เรียนเยอะ เริ่มเครียงงานดึก กลับบ้านดึก ก็อยากจะเช่าหอพักไว้ เผื่อทำงานโปรเจคแล้วกลับดึก ปกติจะขับรถไปกลับ จากบ้านมามหาลัยก็ประมาณ 30 กว่ากิโล แต่ก็ไม่เคยได้เลย แถมถูกเปรียบเทียบกับพี่สาวที่เคยเลยมหาลัยแล้วด้วย ว่าเมื่อก่อนสมัยพี่เรียนก็ไปกลับได้นะ บางวันฉันก็ไม่ขี้เกียจขับรถก็นอนห้องเพื่อนบ้าง
ตอนนั้นพี่ฉันเรียนการตลาด เรียนจบได้ประมาณ 5 ปีแล้ว และตัวฉันเองเรียนด้านวิศวะ ซึ่งงานมันก็เยอะจิงๆนะ ถ้าใครเรียนสายวิศวะก็รู้ดีเลยว่า งานเยอะจริง
และต่อมาก็ดราม่าเรื่องเงินต่ออิก คือพี่สาวเราตอนเรียนมหาลัย เขาใช้เงินประมาณ 500-600  ต่ออาทิตย์ ฉันเองแน่นอน มันไม่พอจิงๆ ทั้งพ่อแม่และพี่สาวเราต่างก็ไม่ได้เพิ่มเงินได้ แถมยังด่าว่าเราใช้เงินเยอะอีก
และตอนนี้ฉันทำงานบริษัทแห่งหนึ่ง ที่เงินเดือนได้ไม่มากเท่าไหร่ ประมาณหมื่นต้นๆ อยากจะย้ายไปบริษัทที่ใหม่ๆบ้าง แต่พี่สาวฉันทำงานที่จังหวัดเดียวกัน แล้วเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน กลับไม่เคยเห็นด้วยเลยแถมยังบอกว่า จะย้ายทำไม ที่ทำอยู่เนี้ยดีแล้ว อีกอย่างจะได้ไม่ต้องหาบ้านเช่าใหม่ อยู่คนเดียวอีก เปลืองเงิน
โทรปรึกษาพ่อแม่ ท่านก็พูดพื่อนพี่สาวเป๊ะเลยข่า
พี่ฉันทำงานเป็นเสมียถของโรงงานแห่งหนึ่ง เงินเดือนเกือบๆหมื่น แต่ส่วนใหญ่ค่าใช้จ่ายระหว่างเดือน จะมาจากเงินของฉันเกือบหมดนะ เพราะพี่ชอบพูดว่า เราได้เงินเดือนเยอะนิ
ย้อนกลับไปตอนสมัยฉันเรียนอยู่ พี่ฉันทำงานแล้วแต่ฉันกว่าจะได้เงินจากพี่สาวที่แสนดีได้ เท่าที่นับได้ 3 ปีได้เงินพันห้า มาได้ตอนปีที่ 3 อีกที
ช่วงตอนที่ต้องจำเป็นใช้เงินจริงๆนะ พี่สาวฉันจะออกตัวให้เงินใช้เลย แต่ยืมนะ แล้วโอนคืนด้วย...- -.
ทำไมไม่ขอพ่อแม่   ฉันอยากจะบอกว่าขอเช่าหอพักยังยากแล้ว ขอเงินต่ออาทิตย์แต่ละทีไม่ถึง 700  เลย ถ้าอาทิตย์ไหนไม่กลับบ้านพี่สาวที่แสนดีก็จะโทรมาหาบังคับให้กลับ ด่าบ้าง
ฉันเองใช้ชิวิตแบบที่ครอบครัวทั้งบ้านต่างก็วางแผนมาให้ตลอด ฉันอยากจะลองทำอะไรเองบ้าง
แม่ก็เชื่อฟังพี่ พี่ก็เป็นคนตัดสินใจ
เหนื่อนค่ะ