รัก ผูกพัน หรือเเค่ไม่มีใคร

เรากับSO(ขอเเทนคนๆนั้นว่าSOนะ)เป็นเพื่อนกันมานาน รู้จักกันมาเกือบทั้งชีวิตตั้งเเต่ช่วงอนุบาล-ประถมเเต่มีเวลาใกล้ชิดกันไม่กี่ปี ซึ่งนั่นก็ผ่านมาหลายปีเเล้ว ตอนนั้นเราอยู่ช่วงประถมถึงม.ต้น ความรู้สึกของเราต่อSO ตอนนั้นมันเป็นความรักชอบเเบบเด็กๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้สึกเเบบเรา เคยเกือบจะคบกันเเต่สุดท้ายก็ไม่ได้คบเพราะเราปฏิเสธด้วยความที่เรายังเด็กทั้งคู่(เป็นเด็กคิดมาก) เค้าเเยปเราอยู่หลายครั้งอยู่จนเราคิดว่าถ้าเค้าถามเราอีกเราจะตอบตกลง เเต่...สุดท้ายก็ไม่มีวันนั้น SOดันไปคบกับคนอื่นโดยที่ไม่บอกเราเเละยังทำตัวเเบบเดิมกับเรา จนเรารู้จากเพื่อน โครตเสียความรู้สึก คบกับคนอื่นเเต่ทำตัวเหมือนเดิมกับเรา ตอนนั้นเราเคว้งมากจากที่เคยโทรหาทุกวันก็ไม่โทรมาอีกเลย เคยโทรหาทุกวันสิ่งเกิดขึ้นคือเราเคยชินกับการรอเค้า ใครโทรมาก็คิดว่าเค้าใจเต้นตลอด เเต่เห็นหน้าจอใจนี่เเทบหยุดเต้น5555 ใช้เวลาเป็นเดือนสองเดือนกว่าจะเคยชิน ใจเต้นโง่ๆไปกับสายเข้าทุกสาย เหมือนคนบ้าอ่ะ รู้ว่าไม่โทรมาหรอกใจก็เต้นทุกครั้ง ตอนนั้นเรากับเค้ายังคุยกันอยู่นะเเต่เป็นเเค่เพื่อนเพราะมากกว่านั้นไม่ได้เเล้ว เพื่อนที่เราคิดไม่ซื่อ เหี้-เนอะหลังจากนั้นพอขึ้นม.ปลายเค้าก็เลิกกับเเฟนเพราะห่างกันไป SOมันย้ายไปเรียนไกล ช่วงเวลานั้นเหมือนมันจะกลับมาหาเรา หรือเราคิดไปเอง เเต่น่าจะคิดไปเอง😂😂 เเต่นั่นเเหละ โสดไม่นานรุ่นน้องมาสารภาพรัก เลยคบกับเค้าค่าาาา เเล้วเด็ดสุดคือโทรมาคุยกับเราเป็นชั่วโมงเพื่อบอกว่ารักน้องคนนั้นเเค่ไหน อี💐ไม่ต้องบอกก็ได้มั้ง ตอนนั้นเราร้องไห้เว้ยทำร้ายKuเก่งจัง ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันโสดมันทำเหมือนจะกลับมาเเต่ดูทำ เสียใจอ่ะ สุดท้ายก็ได้เเต่ดูเค้ารักกัน ก็นะคิดว่าSOโชคดีเเล้วที่คบกับน้องไม่ใช่เรา เพราะจากที่ดูจากfb น้องคนนั้นดูน่ารัก มีความสามารถเเล้วนิสัยดีกว่าเรา5555 น้องดูเป็นคนมีเพื่อนเยอะดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเราอีก เราเป็นคนเพื่อนน้อยเพราะปกติหน้านิ่งจนดูบึ้งเลยไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ หน้าดุมาก สงสัยกลัวโดนกัด เเถมเราเป็นคนค่อนข้างเจ้าอารมณ์ เลยคิดว่าเค้าคงไปได้ดีเเล้ว เราคงเหมาะที่จะเป็นเเค่เพื่อนเเค่คนรู้จัก เเต่ก็นั่นล่ะความรู้สึกไม่ให้ความร่วมมือ มันไม่อยู่เเค่เพื่อน เพราะจริงๆที่จำความได้เรื่องของเค้าทั้งหมด มันไม่เคยเเค่เพื่อนตั้งเเต่เเรก เเก่เเดดเเต่เด็ก5555 เรากับSO พอช่วงม.ปลายเรียนคนละที่เเทบไม่เจอกันเราคิดว่าความรู้สึกเราบางเบาลงเเต่มันไม่จริงเลย ไม่เบาเลย ไม่เจอก็คิดถึง ยิ่งเจอยิ่งคิดถึง บ้าบอค่ะ พอเข้ามหาวิทยาลัยเเทบไม่เจอกันเลยสี่ปีเจอกันไม่ถึงสิบครั้งคิดว่าจะเจอคนที่ทำให้รู้สึกมากกว่าได้ เเต่ไม่อ่ะไม่เจอ เเล้วที่เลวร้ายที่สุดคือฝันเห็นSOถี่มากๆๆๆๆๆ จนบางครั้งรู้สึกคิดถึงจนทนไม่ไหว อยากคุยอยากทัก เเต่ไม่รู้จะคุยเรื่องอะไรได้เเต่เก็บความรู้สึกไว้ นอกจากนี้คือSO ยังคบกับน้องอยู่ ไม่คุยอ่ะดีเเล้ว เพราะคิดเกินเลยก็เเย่เเล้ว ยังไปยุ่งอีก ก็เกรงใจเจ้าของเค้า เเต่เราก็ยังจัดการความรู้สึกไม่ได้ เเละยังสับสนว่าตกลงที่เรารู้สึกกับเค้าคือ รัก ชอบ ผูกพัน หรือเเค่ไม่มีใครเลยไม่ลืม เราต้องทำไงดีกับสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ