ทนเพื่อลูก หรือ จะเลิกกัน เพื่อลูก

ตามหัวข้อเลยคะ เเฟนเราอายุ17 เราก็17 บอกอายุคงรู้น้ะค้ะว่าเป็นยังใง เเต่เราดูโตเกินวัยมากกว่าเเฟนเรา เพราะออกเรียนมาตั้งเเต่ ม.3 ทำงานตั้งเเต่เด็กเลยมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าแฟน เเต่เเฟนเรา(ขอเรียกว่าบอลละกันคะ) บอล เป็นลูกคนเดียวโตมาแบบพ่อเเม่ประคบประหงม เอาง่ายๆมันคิดไม่เป็นอะคะเป็นคนไม่กล้าตัดสินใจอะไรสักอย่าง เราคบกับมันเพราะชอบที่มันไม่เจ้าชู้ เป็นคนเงียบๆดูเรียบร้อย บอลเรียนอยู่ ปวช เเละก็ใกล้จบเเล้ว เราคบกันมามันก็ดูโอเคมาตลอด เราเข้ากับครอบครัวบอลได้ เเม่บอลก็รักเรามากเหมือนลูก เราก็รักเเม่บอลเหมือนเเม่เเท้ๆเพราะเราเป็นเด็กมีปัญหาพ่อเเม่แยกทางกัน จนที้สุดเเม่บอลก็ขอให้เรามาอยู่บ้านเดียวกัน (เราอยู่หอคนเดียว) พ่อเราก็ไม่ขัด เราทำงานเป็นพีอาร์คะ งานกลางคืน เเต่พอย้ายมาบ้านบอลคือเราก็เลิกทำ เราเลิกทุกอย่าง จากที่เคยเที่ยว เพื่อนเยอะ เป็นคนมีสังคม เรากลายเป็นคนอีกคนไปเลย เเล้วเเม่บอลให้เราอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ให้เราไปทำงานข้างนอกให้ช่วยงานในบ้าน เเต่ปัญหามันเริ่มมีก็ตอนที่มาอยู่ด้วยกันได้ 4-5เดือน บอลเริ่มทำนิสัยเด็กๆคือ ไม่ช่วยงานเราตื่นสาย วันๆเอาเเต่เกมเเต่รถละก็เพื่อนมัน เเรกๆเรารับไม่ได้เลยจะเก็บผ้าออกไปหลายรอบเเล้วเเต่มันรั้งเราไว้ตลอด มันก็รับปากว่าจะเปลี่ยนตัวเอง เเต่ไม่เคยทำได้เลย เทลาะกับมันเเบบนี้บ่อยมากจนเบื่อ สุดท้ายเราท้อง เราคิดว่าการที่เราท้องมันคงช่วยให้บอลคิดได้บ้าง เเต่ปล่าวเลยมันยิ่งเป็นหนัก มันสนใจเเต่เพื่อนมัน เราขอมันให้เปลี่ยนตัวเอง มันก็รับปากว่าจะเปลี่ยน จนเรา 3เดือนมันก็ยังเหมือนเดิม ไปหาเพื่อนไปขับรถเล่นกลับบ้าน ตี2-3. เรานอนรอ นอนร้องไห้อยู่ลบ้าน มันก็ไม่สนใจจะไปอย่างเดียว ตื่นเที่ยงทุกวัน เราจะกินรัยรึยังไม่เคยสนงานเล็กๆน้อยช่วยได้ก็ไม่ช่วย พอเราจะไปก็มาร้องห่มร้องไห้ รั้งเราไว้ จนตอนนี้ 9เดือนละ อีก2-3อาทิตย์ก็จะคลอด มันก็เหมือนเดิม คือเราควรทำยังไงค้ะ ไม่ไหวเเล้ว สงสารลูก  บางทีมันก็ดูดหมือนรักเราใส่ใจเรา เเต่บางทีก็ดูไม่เอาอะไรเลย ถ้าลูกออกมาต้องมาเจอพ่อเเม่เทลาะกัน หรือจะทนเพื่อลูกเพราะเราก็เคยเป็นเด็กขาดพ่อขาดเเม่ไม่อยากให้เขาเจอเหมือนเรา 😢