สมบัติ ที่เรามี ( รู้อย่างที่เป็น )

ทุกวันนี้ แต่ละวันเรารู้สึกได้เลย
ความสุขที่เราได้มา คว้าแล้วคว้าอีกไม่รู้จักอิ่ม
แต่เราก็ยังได้แค่ความคิด เราคิดว่าอย่างนั้นจริงๆ
แต่ลึกๆของเรา มันไม่เป็นอย่างนั้น
ความรู้สึก กับความคิด
ความคิด คิดแก้ไขจิตใจตัวเองนั้นเอง
ราวกับว่ามันสวนทาง กัน
จนเหมือนเรา ฝันทั้งกลางวันและกลางคืน นั้นเอง
จนเรามองข้ามไป คือ จิตใจ ( ความรู้สึก )
เพราะมัวไปจนใจเรื่องราวที่คิด
จนไม่เห็นบางสิ่งคือ ความรู้สึกตัวเอง

จิตใจนั้นเปรียบเหมือนสมบัติ
มันอาจจะตีค่าสิ่งนั้น คือ ความสุขก็ได้
หรือ
มันอาจจะตีค่าสิ่งนั้น คือ ความทุกข์ก็ได้

ก็ จิตใจคือ สมบัติ นั้นเอง
แต่เราละเลยที่จะรู้สิ่งนั้น คือ จิตใจหรือความรู้สึก

การที่เราไปมัวสนใจสิ่งอื่น สิ่งหนึ่งที่คิดว่า
สิ่งนั้นมีความสุขแล้ว
ก็กลายเป็นว่า เราละเลยที่จะรู้
สมบัติที่เรามี นั้นเอง