เพื่อนๆ มีใครเป็นเหมือนผมมั้ยครับ? ผมเหมือนกับเป็นคนค่อนข้างมีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง หรือแค่อยากอยู่คนเดียว แล้วบางทีผมก็แอบเหงา ผมกังวลใจในห้วงความคิดของตัวเองจนทำให้เครียด ปวดหัว ยังกะตัวเองเป็นโรคจิต ย้ำความคิด ตอกย้ำเรื่องเดิมๆ หวาดระแวงคนรอบข้าง
แม้แต่คนใกล้ชิดอย่างเพื่อนที่สนิทกัน ผมก็รู้สึกไม่ไว้วางใจ ที่จะพูดบางอย่างหรือบอกบางอย่างให้รู้ ยิ่งถ้าเป็นคนในครอบครัวผมก็ยิ่งระวังตัวใหญ่เลย ผมแทบจะไม่บอกอะไรหรือคุยอะไรกับที่บ้านเลยก็ว่าได้  สังคมรอบข้างมองผมอย่างไรไม่รู้ แต่ผมรู้สึกโดดเดี่ยว ผมระแวงคนอื่น แต่ไม่ได้ถึงขั้นจิต แต่แค่ไม่อยากให้คนอื่นมารู้ในสิ่งที่ผมคิด ผมรู้สึก แต่ก็อยากให้เข้าใจ อยากเจอคนจริงใจจริงๆ เพราะสังคมแห่งคนจริงใจที่แท้จริงแล้ว ผมก็ยังไม่เจอที่เรียกว่ามันจริงแท้ มีแต่ปั้นหน้าหล่อทางเข้าสัวงคมแค่เปลือก ไม่มีมิตรแท้เลยสักราย  และผมเองก็มีความคิดหลายๆอย่างที่อยากจะทำอยากรู้แต่ผมก็รู้ตัวเอง ว่าแม้กระทั่งตัวเองผมก็ยังไม่เชื่อมั่นในตัวเอง ใช่ ผมกลัว กลัวทุกอย่าง หวาดระแวงทุกอย่าง ผมไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร ผมเคยอ่านหนังสือแนวคิดปรัชญาหลายเล่ม จิตวิทยา สังคม การดำเนินชีวิต หลักธรรม แต่ผมก็มองตามไปในทางนั้นช่วงความคิดหนึ่ง แต่สิ่งที่รู้ที่เห็นยิ่งสนับสนุนให้ผมกลับ คิดไปไกล หาองค์รวมใหม่กว่าเดิม รวมกัน คิดหลายอย่างกว่าเดิมทั้งที่เป็นจริง และมโนภาพ .........ตอนนี้ผมเองก็ยังคิดยังคุยกับความคิดตัวเอง