ภาษาอังกฤษและการเรียนรู้ของเด็กไทย

ในระบบการศึกษาเราทุกคนรู้ว่าวิชาที่เด๋็กไทยส่วนใหญ่อ่อนมากที่สุดคือ ภาษาอังกฤษ เพราะการเรียนการสอนในปัจจุบันสอนให้เด็กรู้ แต่ไม่สอนให้เด็กทำความเข้าใจกับมัน กล่าวคือการที่ผู้หลับผู้ใหญ่ที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการศึกษาไทยเน้นแต่จะยัดเยียดหลักสูตรต่างๆให้กับเด็กยุคใหม่ แต่ในปัจจุบันการศึกษามันไม่ได้แค่อยู่ในห้องเรียน เพราะระบบออนไลน์เข้าถึงบุคคลทุกคน ทุกคนสามารถเรียนรู้ได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน แต่การสอนในห้องเรียนอาจทำให้เด็กไม่ชอบหรือเกรียจวิชานั้นไปเลยก็ได้ ในปัจจุบันภาษาอังกฤษจำเป็นมากก็จริงเพราะในสังคมภายนอกเราเจอคนมากมายหลากหลายเชื้อชาติ แต่เวลาครูสอนภาษาอังกฤษครูมักจะยกเหตุผลที่เราควรรู้ภาษาอังกฤษไว้เพราะเราเป็น*อาเซียน*คำว่าเราเป็นอาเซียนถามเด็กก่อนมั้ยว่าเด็กมันรู้รึเปล่าว่าอาเซียนมันคืออะไร อะไรๆก็ยกคำว่าอาเซียนมาพูดกับเด็ก เวลาปรับปรุงการศึกษาพวกผู้หลับผู้ใหญ๋ก็ไปเอาแนวทางของต่างประเทศมาใช้ในไทยโดยที่ไม่รู้เลยว่าเด็กบ้านเรากับบ้านเค้ามันต่างกัน แค่ความคิดก็ต่างกันแล้วแต่ก็ยังดื้อดึงที่จะเอามาใช้ในประเทศตัวเอง การที่กระทรวงการศึกษาออกมาเปิดโอกาสให้เด็กพูดถึงระบบการเรียนในปัจจุบันว่าต้องการให้ัเปลี่ยนอะไรบ้างมันก็เป็นข้อดีให้เด็กออกความคิดเห็น แต่คุณก็ไม่ได้เอาไปพัฒนากันตามที่เด็กพูดหรืออาจจะปรับใช้ในช่วงแรกๆเวลาเห็นว่าไม่ดีก็เปลี่ยนกลับคืนโดยที่คุณยังไม่ลองให้มันสุดๆก่อนแล้วค่อยมาเปรียบเทียบผลกัน การที่คุณจะให้เด็กเก่งอะไรสักอย่างคุณต้องทำให้เด็กเห็นเป้าหมายที่ชัดเจนว่าเค้าควรจะเรียนรู้ไปเพื่ออะไร เมื่อเด็กมีเป้าหมายของเค้าแล้วผมเชื่อว่าเด็กสามารถพัฒนาได้เร็วและได้คุณภาพเพราะเค้ามีเป้าหมายที่เค้าตั้งใจไว้ ตอนผมเรียนภาาาอังกฤษครูถามพวกผมว่าอยากทำอะไรนอกจากมาโรงเรียน ผมตอบว่าอยากไปเที่ยวต่างประเทศ เพื่อนอีกคนตอบว่าชอบการเดินทาง อีกคนตอบว่าชอบเล่นเกมส์อยู่บ้าน หลังจากตอบกันครบอาจารย์ที่สอนพูดมาเลยว่าทุกคนมีสิ่งที่ชอบต่างกันแต่สิ่งที่จะทำให้เราถึงเป้าหมายของแต่ละคนได้คือความตั้งใจและความมุ่งมั่น คนที่อยากไปเที่ยวต่างประเทศจะดีกว่ามั้ยถ้าพูดได้มากกว่า 1 ภาษา คนที่ชอบเดินทางจะดีกว่ามั้ยถ้าเราจะเดินทางไปกับเพื่อนที่เราไม่รู้จักและต่างเชื้อชาติ คนชอบเล่นเกมส์จะดีว่ามั้ยถ้าเรารู้เนื้อเรื่องของเกมส์ที่เราเล่นเพื่อความสนุกที่มากขึ้น ครูบอกพวกผมว่าเด็กๆรู้ไว้น่ะการที่เราจะไปได้ไกลได้นั้นเราต้องพัฒนาตามสิ่งที่ชอบและรักมันจริงๆ ภาษาที่ครูสอนนั้นมันก็สำคัญแต่ก็ไม่สำคัญที่สุดสำหรับใครหลายๆคนทุกคนมีความชอบต่างกัน ทุกคนไม่ต้องเก่งภาษาก็ได้แต่ก็อย่าละเลยมันซะทีเดียว ครูผมสอนพวกผมแบบนี้เลยทำให้มีเป้าหมายของใครของมัน แต่ทุกวันนี้เราเอาแต่พูดว่าเด็กทุกคนต้องพูด อ่าน เขียนให้ได้เพื่อไม่ให้อายชาติอื่นเค้ามันยิ่งทำให้เด็กมีความกดดันในการเรียนมากขึ้น การพัฒนาก็จะยิ่งแย่ลง ยิ่งแย่ลงก็ยิ่งหาหลักสูตรใหม่ๆมาใส่มากขึ้นเพราะคิดว่ายิ่งเยอะยิ่งทำให้เก่ง ประเทศไทยมีชั่วโมงเรียนต่อวันมาๆเป็นอับดับต้นๆของโลก ไม่ว่าจะเรียนในโรงเรียนหรือตามสถานที่สอนพิเศษเด็กไทยเรียนกันหนักมากแต่การพัฒนาการมันไม่ได้ดีขึ้นมากเท่าที่ควร การที่จะทำให้เด็กมีการพัฒนาที่ดีขึ้นนั้นผมมองว่าผู้สอนหรือผู้คิดหลักสูตรควรเลือกสิ่งที่เหมาะสมกับเด็กในบ้านเราดีกว่าเพราะการที่เอาการศึกษาของต่างประเทศมาใช้กับเด็กไทยนั้นผมว่ามันยิ่งแย่ลง *คุณคิดว่าการศึกษาของเด็กไทยควรพัฒนาไปในแนวทางไหนได้บ้างครับมาคุยกันหน่อย*