ปัญหาของผมกับครอบครัว

คือที่บ้านผมทำค้าขายผลไม่ (เป็นพ่อค้าแม่ค้าคนกลาง) ผมก็เป็นคนช่วยขายไป ยกๆส่งลูกค้า
ตอนนี้ผมอายุ23ปีแล้ว ผมก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรมากเรื่องเงินผม ขอแม่ใช้ปะปายไป วันไหนขายไม่ดีผมไม่อยากขอมาเลย
บางทีมันก็ขายไม่ดีหลายวันก็ไม่อยากไปรบกวน คนแถวนั้นก็มองผมประมาณว่า ผมไม่ทำอะไรได้แต่ขอพ่อแม่ตลอด
ผมก็พยามแอบขอแม่ ไม่มากนะ 200 300 ขอมากสุด300 ต่อครั้งนะ
หลายๆครั้งที่แม่ถามว่าอยู่กับแม่จะเอาไปใช้อะไร ผมก็บอกเอาไปซื้ออะไรส่วนตัว
เมื่อไหร่ผมซื้ออะไรมาก็จะบ่นๆไปเที่ยวก็ไม่ได้มาก แม่จะบ่นว่าตลอด ผมก็ทำใจตลอดก็เราไม่ทำงานก็ต้องธรรมดา
บางทีก็ด่าผมแรงๆบ้าง ผมก็ทนนะไม่ได้ว่าอะไร  
จนผมลำบากใจไปทำโรงงานเลยเพราะไม่อยากไปวุ่นวายมากผมเหนื่อยใจ ทำงานเหนื่อยกว่าทำงานกับแม่แต่ตังที่ได้มา เราไปเหนื่อยมา
ผมอยากซื้อะไรจะได้ไม่ต้องบ่นด่าเราอีก

คนแถวบ้านผมก็ไม่รู้อะไรก็อยากให้ทำงานกับแม่แต่เขาไม่รู้ว่าผมมีเงินใช้ไหม
ญาติๆกลับมองผมกลายเป็นคนไม่ดีมากๆเลยที่ไม่ช่วยแม่  เขาบอกว่าพ่อแม่มีสมบัติให้นั่งขายของกับแม่สบายๆไม่ชอบไง
แต่ผมไม่อยากรบกวนเงินแม่ อยากทำงานแล้วมีเงินให้แม่บ้าง อยากซื้อของอะไรไม่ต้องมาพูดให้ลำบากใจ
พอทำได้อาทิตนึงพ่อบอกให้ออกมาทำงานเหมมือนเดิม
ผมเครียดมาก จะไปก็ลำบากมีคนต่อต้านเยอะ ไม่ไปก็โดนว่าอีกเอาอะไรเอาไม่จริงไม่มีความอดทนจะไปทำอะไรได้
ผมถามหน่อยพี่ๆผมผิดมากใช่ไหม

พี่ๆที่เคยเจออย่างผมพี่คิด ทำไงยังไงครับ เหมือนผมไปเณรคุณมากใช่ไหม ผมยังไม่คิดจะมีแฟนเลยคิดแค่อยากหาเงินเอง อยากหามาให้พ่อแม่

พี่ที่เคยเจออย่างผมพี่ว่าผมคิดถูกไหม
หรือแนะนำอะไรก็ได้