แฟนผมชอบออกไปเที่ยวดึกๆ ไปค่อนข้างบ่อย ไปเที่ยวกับเพื่อน พอไม่ให้ไปก็บอกว่าจะไม่ให้มีความสุขบ้างเลยรึไง จนต้องยอมให้ไป แต่พอผมจะไปบ้าง เขาไม่ให้ไป ให้อยู่บ้าน เลี้ยงส่งเพื่อนเรียนต่อต่างประเทศก็ไม่ให้ไป โดยที่ผมต้องห้ามงอแงต้องฟังไม่งั้นต้องตามง้อกันยาว พยายามเป็นเจ้าชายนะครับ ยอมทุกๆอย่างเลย เขาผิดผมยังขอโทษเลย เขางี่เง่าไร้สาระผมยังตามง้อ ผมห้ามมีเพื่อนผู้หญิง แต่เขามีเพื่อนผู้ชาย เวลาไปเที่ยวไปใหนก็ไปกับเพื่อนผู้ชาย มีเพื่อนผุ้หญิงไปด้วยนิดหน่อย ผมไม่กล้าทะเลาะด้วย เพราะทุกครั้งที่ทะเลาะ จะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ เขาจะบอกเลิกตลอดเลย จนบางที ผมก็คิดว่าในสายตาเขาผมไม่ใช่แฟนไม่ใช่คนรักแล้ว มันเหมือนเป็นแค่ของตายมากกว่า (ผมรักเขามากๆ จะกี่ครั้งผมก็ตามง้อจนดีกัน ไม่ว่าจะเขาผิดหรือผมผิด ผมก็จะขอโทษ แต่บางทีใจคนคนนึงมันก็ท้อนะครับ มันทำให้รู้ว่าการที่เราวิ่งตาม คนที่ไม่เคยรอเรานี่มันเหนื่อย ผู้ชายไม่ได้เข้มแข็งเสมอไปนะครับ ที่เห้นนิ่งๆเงียบๆไม่บ่นไม่สู้ มันเก็บนะครับ อย่าคิดว่าจะพูดอะไรก็พูด มนุษย์เหมือนกันครับ มีความรู้สึก.....) ผมควรทำยังไงครับ รักมากนะ แต่ใจผมไม่ไหวแล้ว
ช่วยหาทางออกที เลิก หรือ ทน