มีเรื่องกลุ้มใจมากเลยครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม ขอความกรุณาด้วยครับ
ปัจจุบันผมทำงานอยู่ในบริษัทแห่งหนึ่ง แต่งานที่ทำอยู่ คิดว่าหลายท่านคงคล้ายๆกัน คือไม่มีความสุขในการทำงาน เครียด มันไม่ใช่สิ่งที่เราชอบ และอีกหลายๆอย่างที่หลายๆท่านน่าจะทราบ
ปัจจุบันผมให้แฟนอยู่บ้านเลี้ยงลูก ส่วนผมทำงานคนเดียว
จากความเบื่อหน่ายในชีวิตการทำงานผมจึงคุยกับแฟนและตัดสินใจที่จะกลับไปใช้ชีวิตใหม่ที่บ้านเกิดอยู่ในจังหวัดหนึ่งในภาคอีสาน ซึ่งเป็นหมู่บ้านชนบทเหมือนหมู่บ้านทั่วๆไป
ผมได้เซิร์จหาในกูเกิ้ลเพื่อหางานในตัวเมืองและจังหวัดใกล้เคียงแล้ว แต่เนื่องจากจากสาขางานของผมเป็นสายงานจำเพาะและหางานได้ยากมากในพื้นที่
ทางเดียวที่ผมทำได้เพื่อให้ผมและครอบครัวอยู่รอดมีรายได้เลี้ยงตัวก็คืออาจต้องเปิดร้าน หรือทำเกษตร
แต่ว่าทั้งสองอย่างผมไม่มีความรู้ ไม่มีทักษะเลย เพราะตั้งแต่จบก็ทำงานบริษัทมาตลอด
ผมจึงกังวลว่ากลับไปทำแล้วจะไปไม่รอด จึงอยากสอบถามท่านที่เคยมีประสบการณ์แบบเดียวกันกับผมที่ปัจจุบันได้เลือกทางนี้แล้วเป็นอย่างไรบ้าง
ตอนนี้ผมคิดในใจว่าอยากจะกลับไปเปิดร้านขายสินค้าแม่และเด็ก พวกนมผง แพมเพิร์ส เพราะกะว่าจะให้แฟนอยู่ดูร้าน และเลี้ยงลูกด้วยในตอนกลางวัน
ในเวลาเดียวกันผมก็จะทำไร่เกษตร โดยปลูกพืชที่เป็นความต้องการของพื้นที่ควบคู่กันไปด้วย เสร็จงานเกษตรก็กลับไปช่วยแฟนดูแลร้าน
หมู่บ้านของผมเป็นหมู่บ้านที่ขึ้นเป็นอำเภอใหม่ยังไม่เจริญ ผู้คนในอำเภอส่วนใหญ่ก็ยังทำอาชีพเกษตรเป็นหลัก คนแก่กับเด็กเยอะ ส่วนคนหนุ่มสาวไปทำงานต่างจังหวัดใกลๆกันหมด
แต่โชคดีหน่อยที่หมู่บ้านของผมติดศูนย์ราชการของอำเภอใหม่แห่งนี้ ดังนั้นทุกคนที่มาอำเภอจะต้องผ่านหมู่บ้านผม ก็เลยคิดว่าอาจจะได้เปรียบในเรื่องของทำเล
แต่ถ้าผมเอาเงินที่เก็บก้อนนี้ทุ่มไปกับการทำร้านและการเกษตรหมด หากรายได้จากร้านค้าหรือผลตอบแทนจากเกษตรไม่เพียงพอต่อรายจ่ายในแต่ละวัน ผมคงต้องเจอปัญหาใหญ่แน่ๆ
ส่วนตัวผมเองต่อให้ไม่มีเงินติดตัวสักบาท สำหรับคนที่ต้นทุนเป็นศูนย์อย่างผมคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เมื่อมีครอบครัวมีลูก มันทำให้ผมคิดหนักในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก
ญาติๆบอกว่าหากจะกลับมาทำร้านจริงๆให้มาทำร้านขายอะไหล่มอเตอร์ไซค์ แต่ผมกับแฟนไม่มีความรู้ด้านนี้เลย และการให้แฟนดูร้านอะไหล่มอเตอร์ไซค์ ด้วยความเป็นผู้หญิงอาจจะไม่มีใจรักด้านนี้ และอาจจะไม่ทำเต็มที่ ดังนั้นเลยคิดว่าเป็นร้านขายของเด็กเล็กอย่างนี้ น่าจะเข้ากับเขา แฟนผมน่าจะทำด้วยใจรักและไม่เบื่อ และทำได้เต็มที่มากกว่า
อีกใจนึงก็คิดว่าไม่ต้องทำร้านค้าก็จะเซฟเงินไปซื้อที่ดินเพิ่มได้ในระดับหนึ่ง และแฟนกับผมช่วยกันทำเกษตรไปเลยจะดีกว่าหรือเปล่า ที่ดินก็มีราคาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะหากทำร้านเราก็ยังไม่รู้อนาคต จะไปรอดหรือไม่
แต่หากทำร้านแล้วมันโอเค มันก็จะกลายเป็นร้านมรดกให้ลูกหลานได้สืบต่อไปเป็นรายได้พวกเขาในอนาคต ซึ่งผมไม่อยากให้พวกเขาต้องมาทำงานใกลบ้าน ต้องมาเจอสภาพเหมือนผมตอนนี้อีก
ท่านที่เคยมีประสบการณ์ตรงลักษณะนี้ ขอความกรุณาชี้แนวทางสว่างเป็นแนวทางชีวิตให้ผมหน่อยครับ ผมวางแผนจะกลับบ้านหลังรับโบนัสปีหน้าครับ
ต้องขอโทษด้วยนะครับ สำหรับท่านที่ทนอ่านเรื่องของผมมาจนถึงตรงนี้ซึ่งค่อนข้างยาวและไม่มีข้อสรุป
ส่วนนี้ขอระบายนิดนึงครับ(เครียดครับช่วงนี้)*ขออย่าคอมเม้นต์ส่วนนี้เลยครับ
แทบจะทุกวันเมื่อผมเลิกงานกลับบ้านจากความเหนื่อยล้าจากการทำงาน มันทำให้ภาพความสุขเมื่อครั้งผมยังเด็ก ได้วิ่งเล่นในทุ่งนา กลิ่นดินที่ถูกไถพรวน สายฝนที่ชุ่มฉ่ำ สายลมหนาวของทุ่งนาในฤดูแล้ง ผมนอนขดแม่ห่มผ้าให้ แล้วทำเข้าจี่ ทำข้าวหลามรอลูกๆที่จะตื่นมาตอนเช้า ภาพพวกนี้มันผลุดขึ้นมาในหัวของผมอยู่ตลอด
ผมได้แต่เทียวถามตัวเองและถามกับคนรอบข้างว่า แล้วผมมาทำอะไรที่นี่ ตอนนี้ที่มันหาสิ่งเหล่านั้นไม่ได้เลย ใช้ชีวิตไปวันๆเหมือนเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรม เสนอหน้าออกไปที่ทำงานให้เขาด่าเขาว่าอยู่อย่างนี้ ผมยังจะสร้างบาปเหล่านี้ติดตัวไปยังลูกผมอีก พวกเขาต้องมาใช้ชีวิตเมืองที่ใช้เงินซื้อทุกลมหายใจเข้าออก เมื่อโตเข้าโรงเรียน เด็กๆพวกนี้ต้องมาตื่นพร้อมกับผู้ใหญ่เพื่อโหนท้ายรถกระบะไปโรงเรียนทุกวัน ไปจนถึงวัฏจักรที่ต้องมาเข้าทำงานบริษัทเหมือนผมอีก นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากให้เขาเป็นเลย
สมัยก่อนพ่อ แม่ของเรา ในสมัยนั้นทุกอย่างยังไม่พัฒนา ทำให้ท่านไม่สามารถเลือกทางให้เราได้ สิ่งที่ท่านทำได้คือให้เราเรียนสูงที่สุดเพื่อที่เราจะได้เขาทำงานบริษัทมีรายได้ไม่น้อยหน้าคนอื่น ผมเข้าใจท่านจับใจและขอบคุณท่านที่ทนกัดก้อนเกลือเพื่อส่งพวกผมเรียนจนจบมาได้ แต่วันนี้ทุกอย่างที่เปลี่ยนไปมันทำให้ผมอยากจะเลือกอีกทางหนึ่งให้กับลูกๆ พวกเขาสมควรได้มีความสุขสมวัยของเขา ได้เล่นเท่าที่อยากจะเล่น ได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติบ้านนาที่โลกได้สร้างสรรค์สิ่งเหล่านี้ขึ้นมาสำหรับพวกเขาอย่างที่มันควรจะเป็น มันช่างเป็นการระบายที่ไร้สาระจริงๆเพราะผมทำอะไรกับมันไม่ได้เลยในตอนนี้ ยังคงรอปีหน้าฟ้าใหม่ผมจะได้มีโอกาสได้ทำมันจริงๆ หรือไม่ได้ทำมัน มีแต่ฟ้าเท่านั้นที่เป็นผู้ลิขิต
เรื่องมันยาว ท่านไดมีประสบการณ์ตรง ช่วยเล่าเป็นวิทยาทานหน่อยครับ
ปัจจุบันผมทำงานอยู่ในบริษัทแห่งหนึ่ง แต่งานที่ทำอยู่ คิดว่าหลายท่านคงคล้ายๆกัน คือไม่มีความสุขในการทำงาน เครียด มันไม่ใช่สิ่งที่เราชอบ และอีกหลายๆอย่างที่หลายๆท่านน่าจะทราบ
ปัจจุบันผมให้แฟนอยู่บ้านเลี้ยงลูก ส่วนผมทำงานคนเดียว
จากความเบื่อหน่ายในชีวิตการทำงานผมจึงคุยกับแฟนและตัดสินใจที่จะกลับไปใช้ชีวิตใหม่ที่บ้านเกิดอยู่ในจังหวัดหนึ่งในภาคอีสาน ซึ่งเป็นหมู่บ้านชนบทเหมือนหมู่บ้านทั่วๆไป
ผมได้เซิร์จหาในกูเกิ้ลเพื่อหางานในตัวเมืองและจังหวัดใกล้เคียงแล้ว แต่เนื่องจากจากสาขางานของผมเป็นสายงานจำเพาะและหางานได้ยากมากในพื้นที่
ทางเดียวที่ผมทำได้เพื่อให้ผมและครอบครัวอยู่รอดมีรายได้เลี้ยงตัวก็คืออาจต้องเปิดร้าน หรือทำเกษตร
แต่ว่าทั้งสองอย่างผมไม่มีความรู้ ไม่มีทักษะเลย เพราะตั้งแต่จบก็ทำงานบริษัทมาตลอด
ผมจึงกังวลว่ากลับไปทำแล้วจะไปไม่รอด จึงอยากสอบถามท่านที่เคยมีประสบการณ์แบบเดียวกันกับผมที่ปัจจุบันได้เลือกทางนี้แล้วเป็นอย่างไรบ้าง
ตอนนี้ผมคิดในใจว่าอยากจะกลับไปเปิดร้านขายสินค้าแม่และเด็ก พวกนมผง แพมเพิร์ส เพราะกะว่าจะให้แฟนอยู่ดูร้าน และเลี้ยงลูกด้วยในตอนกลางวัน
ในเวลาเดียวกันผมก็จะทำไร่เกษตร โดยปลูกพืชที่เป็นความต้องการของพื้นที่ควบคู่กันไปด้วย เสร็จงานเกษตรก็กลับไปช่วยแฟนดูแลร้าน
หมู่บ้านของผมเป็นหมู่บ้านที่ขึ้นเป็นอำเภอใหม่ยังไม่เจริญ ผู้คนในอำเภอส่วนใหญ่ก็ยังทำอาชีพเกษตรเป็นหลัก คนแก่กับเด็กเยอะ ส่วนคนหนุ่มสาวไปทำงานต่างจังหวัดใกลๆกันหมด
แต่โชคดีหน่อยที่หมู่บ้านของผมติดศูนย์ราชการของอำเภอใหม่แห่งนี้ ดังนั้นทุกคนที่มาอำเภอจะต้องผ่านหมู่บ้านผม ก็เลยคิดว่าอาจจะได้เปรียบในเรื่องของทำเล
แต่ถ้าผมเอาเงินที่เก็บก้อนนี้ทุ่มไปกับการทำร้านและการเกษตรหมด หากรายได้จากร้านค้าหรือผลตอบแทนจากเกษตรไม่เพียงพอต่อรายจ่ายในแต่ละวัน ผมคงต้องเจอปัญหาใหญ่แน่ๆ
ส่วนตัวผมเองต่อให้ไม่มีเงินติดตัวสักบาท สำหรับคนที่ต้นทุนเป็นศูนย์อย่างผมคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เมื่อมีครอบครัวมีลูก มันทำให้ผมคิดหนักในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก
ญาติๆบอกว่าหากจะกลับมาทำร้านจริงๆให้มาทำร้านขายอะไหล่มอเตอร์ไซค์ แต่ผมกับแฟนไม่มีความรู้ด้านนี้เลย และการให้แฟนดูร้านอะไหล่มอเตอร์ไซค์ ด้วยความเป็นผู้หญิงอาจจะไม่มีใจรักด้านนี้ และอาจจะไม่ทำเต็มที่ ดังนั้นเลยคิดว่าเป็นร้านขายของเด็กเล็กอย่างนี้ น่าจะเข้ากับเขา แฟนผมน่าจะทำด้วยใจรักและไม่เบื่อ และทำได้เต็มที่มากกว่า
อีกใจนึงก็คิดว่าไม่ต้องทำร้านค้าก็จะเซฟเงินไปซื้อที่ดินเพิ่มได้ในระดับหนึ่ง และแฟนกับผมช่วยกันทำเกษตรไปเลยจะดีกว่าหรือเปล่า ที่ดินก็มีราคาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะหากทำร้านเราก็ยังไม่รู้อนาคต จะไปรอดหรือไม่
แต่หากทำร้านแล้วมันโอเค มันก็จะกลายเป็นร้านมรดกให้ลูกหลานได้สืบต่อไปเป็นรายได้พวกเขาในอนาคต ซึ่งผมไม่อยากให้พวกเขาต้องมาทำงานใกลบ้าน ต้องมาเจอสภาพเหมือนผมตอนนี้อีก
ท่านที่เคยมีประสบการณ์ตรงลักษณะนี้ ขอความกรุณาชี้แนวทางสว่างเป็นแนวทางชีวิตให้ผมหน่อยครับ ผมวางแผนจะกลับบ้านหลังรับโบนัสปีหน้าครับ
ต้องขอโทษด้วยนะครับ สำหรับท่านที่ทนอ่านเรื่องของผมมาจนถึงตรงนี้ซึ่งค่อนข้างยาวและไม่มีข้อสรุป
ส่วนนี้ขอระบายนิดนึงครับ(เครียดครับช่วงนี้)*ขออย่าคอมเม้นต์ส่วนนี้เลยครับ
แทบจะทุกวันเมื่อผมเลิกงานกลับบ้านจากความเหนื่อยล้าจากการทำงาน มันทำให้ภาพความสุขเมื่อครั้งผมยังเด็ก ได้วิ่งเล่นในทุ่งนา กลิ่นดินที่ถูกไถพรวน สายฝนที่ชุ่มฉ่ำ สายลมหนาวของทุ่งนาในฤดูแล้ง ผมนอนขดแม่ห่มผ้าให้ แล้วทำเข้าจี่ ทำข้าวหลามรอลูกๆที่จะตื่นมาตอนเช้า ภาพพวกนี้มันผลุดขึ้นมาในหัวของผมอยู่ตลอด
ผมได้แต่เทียวถามตัวเองและถามกับคนรอบข้างว่า แล้วผมมาทำอะไรที่นี่ ตอนนี้ที่มันหาสิ่งเหล่านั้นไม่ได้เลย ใช้ชีวิตไปวันๆเหมือนเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรม เสนอหน้าออกไปที่ทำงานให้เขาด่าเขาว่าอยู่อย่างนี้ ผมยังจะสร้างบาปเหล่านี้ติดตัวไปยังลูกผมอีก พวกเขาต้องมาใช้ชีวิตเมืองที่ใช้เงินซื้อทุกลมหายใจเข้าออก เมื่อโตเข้าโรงเรียน เด็กๆพวกนี้ต้องมาตื่นพร้อมกับผู้ใหญ่เพื่อโหนท้ายรถกระบะไปโรงเรียนทุกวัน ไปจนถึงวัฏจักรที่ต้องมาเข้าทำงานบริษัทเหมือนผมอีก นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากให้เขาเป็นเลย
สมัยก่อนพ่อ แม่ของเรา ในสมัยนั้นทุกอย่างยังไม่พัฒนา ทำให้ท่านไม่สามารถเลือกทางให้เราได้ สิ่งที่ท่านทำได้คือให้เราเรียนสูงที่สุดเพื่อที่เราจะได้เขาทำงานบริษัทมีรายได้ไม่น้อยหน้าคนอื่น ผมเข้าใจท่านจับใจและขอบคุณท่านที่ทนกัดก้อนเกลือเพื่อส่งพวกผมเรียนจนจบมาได้ แต่วันนี้ทุกอย่างที่เปลี่ยนไปมันทำให้ผมอยากจะเลือกอีกทางหนึ่งให้กับลูกๆ พวกเขาสมควรได้มีความสุขสมวัยของเขา ได้เล่นเท่าที่อยากจะเล่น ได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติบ้านนาที่โลกได้สร้างสรรค์สิ่งเหล่านี้ขึ้นมาสำหรับพวกเขาอย่างที่มันควรจะเป็น มันช่างเป็นการระบายที่ไร้สาระจริงๆเพราะผมทำอะไรกับมันไม่ได้เลยในตอนนี้ ยังคงรอปีหน้าฟ้าใหม่ผมจะได้มีโอกาสได้ทำมันจริงๆ หรือไม่ได้ทำมัน มีแต่ฟ้าเท่านั้นที่เป็นผู้ลิขิต