1) ผมอายุ 36 ปี โสด ทำงานอยู่ที่สิงคโปร์มา 8 ปีแล้ว (2010-ปัจจุบัน)
2) ผมเคยอยู่อเมริกามา 3 ปี (New York, Sanfrancisco, Philadelphia) (2004-2006) และกลับเมืองไทย (กรุงเทพ) เพราะรู้สึกเฉยๆที่อยู่อเมริกา (ไม่รู้ทำไมตอนนั้นถึงรู้สึกเฉยๆครับ)
3) ช่วงแรกที่อยู่กรุงเทพก็รู้สึกปกติ แต่ตอนหลังกลับรู้สึกเบื่อ และเบื่อเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ (เช่น ระบบสาธารณูปโภค การจราจร อากาศ ความไม่เป็นระเบียบ ความปลอดภัย นิสัยคนไทย การเมือง ฯลฯ)
4) หลังจากนั้นได้ไปเที่ยวที่สิงคโปร์ (3-4 วัน) รู้สึกชอบและหลงไหลในความเป็นระเบียบ ความสะอาด ความมั่งคั่ง ตึกรามบ้านช่อง ระบบสาธารณูปโภค ความทันสมัย ฯลฯ (คือชอบในความเป็นโลกที่ 1 และ well-organized city) มีความรู้สึกว่าคนและบ้านเมืองของเค้าเหนือกว่ากรุงเทพอย่างมาก และรู้สึกว่าเราโชคไม่ดีเลยที่ไม่ได้เกิดมาในประเทศโลกที่ 1 แบบนี้ (ถึงตอนนี้อย่าว่ากันนะครับ คือมันคงเป็นความรู้สึกลึกๆของผมเองซึ่งตรงจุดนี้เองที่ทำให้ผมตั้งกระทู้นี้ึ้ขึ้นมาเพื่อปรึกษาครับ)
5) ผมจึงได้พยายามทุกวิถีทางจนในที่สุดก็ได้มาทำงานที่สิงคโปร์ (เพราะโชคช่วย) ซึ่งชีวิตการทำงานงาน การเงิน และเพื่อนร่วมงานที่นี่ดีกว่าตอนอยู่กรุงเทพมากครับ และคุณภาพชีวิตก็ดีกว่ามากด้วยในทุกๆเรื่อง (ยกเว้นเรื่องอาหาร และหน้าตาของผู้คนที่นี่) ผมเป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบในการทำงานและการดำเนินชิวิตเป็นอย่างมาก (ทุกอย่างต้องเป๊ะ ประมาณนั้น 555) ทำให้อยากอยู่ที่นี่ไปตลอดและไม่เคยคิดอยากกลับกรุงเทพเลยจนถึงปัจจุบัน
6) แต่เมื่อผมได้มาเที่ยวญี่ปุ่น ความรู้สึกผมก็เปลี่ยนไปอีก (ผมเที่ยวญี่ปุ่น 2-3 ครั้งต่อปี ตั้งแต่ปี 2013 ถึงปัจจุบัน ไม่เคยเบื่อ อยู่ครั้งละประมาณ 7-10 วัน อยู่ในเมืองเท่านั้น เที่ยวแต่ละครั้งก็จะเที่ยวที่เดิมๆซ้ำๆ วนไปวนมา ไม่เคยเปลื่ยน ซึ่งผมคิดว่านี้คือ Mental Disorder อย่างหนึ่งครับ)
7) ตอนนี้ผมรู้สึกชอบญี่ปุ่นมากกว่าสิงคโปร์ เหมือนมีความรู้สึกไปเองว่าญี่ปุ่นนี่แหละที่เป็นโลกที่ 1 อย่างแท้จริงในทุกๆเรื่องและเหนือกว่าสิงคโปร์อีกระดับหนึ่ง มีความเป๊ะ เที่ยงตรง และมีความเป็นระเบียบมากกว่า และผมก็มักจะมีความคิดว่าทำไมผมไม่เกิดเป็นพลเมืองประเทศญี่ปุ่น จะได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่านี้ อะไรทำนองนี้ครับ
8) ถึงแม้ว่าเพื่อนคนไทยที่ญี่ปุ่นมักจะบอกเสมอว่า การอยู่ญี่ปุ่นมีข้อเสียอย่างไร แต่ผมกลับเฉยๆ เพราะเรื่องเหล่านั้นเป็นเรืองที่ผมทำอยู่ที่สิงคโปร์จนชิน
9) จากข้อ 7) และ 8) ทำให้ขณะที่ผมเที่ยวมักจะมีคำถามว่า "ทำไม?" เกิดขึ้นในหัวเสมอๆ และรู้สึกไม่มีความสุขจากการไปเที่ยวเท่าที่ควร
10) ปลายเดือนหน้าผมจะไปเที่ยวอเมริกา 20 วัน (New York, Chicago, Boston, DC - เพิ่งได้ visa 10 ปีมา) แต่กลัวว่าเราจะทุกข์ใจเพิ่มขึ้นเมื่อไปเที่ยวจากการที่เราอาจจะได้เห็นอะไรที่ดีกว่าหรือถูกจริตเรามากกว่าญีุ่ป่น เฮ้อ
11) ผมมีความคิดว่าอาการที่เล่ามาทั้งหมดน่าจะเป็นอาการทางจิต แต่อาการทางจิตแบบนี้ถือว่ารุนแรงไหมครับ และควรพบจิตแพทย์หรือเปล่าครับ คือความคิดเหล่านี้ไม่กระทบกับการดำเนินชีวิตประจำวันและการทำงานของผมเลยนะครับ มันเป็นแค่ความคิดลึกๆในใจแต่ก็ทำให้ความสุขในการดำเนินชีวิตลดลงบ้างเช่นกัน ภาวนาขอให้มีจิตแพทย์เข้ามาอ่านและ comment 555
ไปเที่ยวเมืองที่เจริญมากๆแต่กลับรู้สึกทุกข์มากกว่าสุข แบบนี้ถือเป็นโรคจิตขั้นรุนแรงไหมครับ
2) ผมเคยอยู่อเมริกามา 3 ปี (New York, Sanfrancisco, Philadelphia) (2004-2006) และกลับเมืองไทย (กรุงเทพ) เพราะรู้สึกเฉยๆที่อยู่อเมริกา (ไม่รู้ทำไมตอนนั้นถึงรู้สึกเฉยๆครับ)
3) ช่วงแรกที่อยู่กรุงเทพก็รู้สึกปกติ แต่ตอนหลังกลับรู้สึกเบื่อ และเบื่อเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ (เช่น ระบบสาธารณูปโภค การจราจร อากาศ ความไม่เป็นระเบียบ ความปลอดภัย นิสัยคนไทย การเมือง ฯลฯ)
4) หลังจากนั้นได้ไปเที่ยวที่สิงคโปร์ (3-4 วัน) รู้สึกชอบและหลงไหลในความเป็นระเบียบ ความสะอาด ความมั่งคั่ง ตึกรามบ้านช่อง ระบบสาธารณูปโภค ความทันสมัย ฯลฯ (คือชอบในความเป็นโลกที่ 1 และ well-organized city) มีความรู้สึกว่าคนและบ้านเมืองของเค้าเหนือกว่ากรุงเทพอย่างมาก และรู้สึกว่าเราโชคไม่ดีเลยที่ไม่ได้เกิดมาในประเทศโลกที่ 1 แบบนี้ (ถึงตอนนี้อย่าว่ากันนะครับ คือมันคงเป็นความรู้สึกลึกๆของผมเองซึ่งตรงจุดนี้เองที่ทำให้ผมตั้งกระทู้นี้ึ้ขึ้นมาเพื่อปรึกษาครับ)
5) ผมจึงได้พยายามทุกวิถีทางจนในที่สุดก็ได้มาทำงานที่สิงคโปร์ (เพราะโชคช่วย) ซึ่งชีวิตการทำงานงาน การเงิน และเพื่อนร่วมงานที่นี่ดีกว่าตอนอยู่กรุงเทพมากครับ และคุณภาพชีวิตก็ดีกว่ามากด้วยในทุกๆเรื่อง (ยกเว้นเรื่องอาหาร และหน้าตาของผู้คนที่นี่) ผมเป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบในการทำงานและการดำเนินชิวิตเป็นอย่างมาก (ทุกอย่างต้องเป๊ะ ประมาณนั้น 555) ทำให้อยากอยู่ที่นี่ไปตลอดและไม่เคยคิดอยากกลับกรุงเทพเลยจนถึงปัจจุบัน
6) แต่เมื่อผมได้มาเที่ยวญี่ปุ่น ความรู้สึกผมก็เปลี่ยนไปอีก (ผมเที่ยวญี่ปุ่น 2-3 ครั้งต่อปี ตั้งแต่ปี 2013 ถึงปัจจุบัน ไม่เคยเบื่อ อยู่ครั้งละประมาณ 7-10 วัน อยู่ในเมืองเท่านั้น เที่ยวแต่ละครั้งก็จะเที่ยวที่เดิมๆซ้ำๆ วนไปวนมา ไม่เคยเปลื่ยน ซึ่งผมคิดว่านี้คือ Mental Disorder อย่างหนึ่งครับ)
7) ตอนนี้ผมรู้สึกชอบญี่ปุ่นมากกว่าสิงคโปร์ เหมือนมีความรู้สึกไปเองว่าญี่ปุ่นนี่แหละที่เป็นโลกที่ 1 อย่างแท้จริงในทุกๆเรื่องและเหนือกว่าสิงคโปร์อีกระดับหนึ่ง มีความเป๊ะ เที่ยงตรง และมีความเป็นระเบียบมากกว่า และผมก็มักจะมีความคิดว่าทำไมผมไม่เกิดเป็นพลเมืองประเทศญี่ปุ่น จะได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่านี้ อะไรทำนองนี้ครับ
8) ถึงแม้ว่าเพื่อนคนไทยที่ญี่ปุ่นมักจะบอกเสมอว่า การอยู่ญี่ปุ่นมีข้อเสียอย่างไร แต่ผมกลับเฉยๆ เพราะเรื่องเหล่านั้นเป็นเรืองที่ผมทำอยู่ที่สิงคโปร์จนชิน
9) จากข้อ 7) และ 8) ทำให้ขณะที่ผมเที่ยวมักจะมีคำถามว่า "ทำไม?" เกิดขึ้นในหัวเสมอๆ และรู้สึกไม่มีความสุขจากการไปเที่ยวเท่าที่ควร
10) ปลายเดือนหน้าผมจะไปเที่ยวอเมริกา 20 วัน (New York, Chicago, Boston, DC - เพิ่งได้ visa 10 ปีมา) แต่กลัวว่าเราจะทุกข์ใจเพิ่มขึ้นเมื่อไปเที่ยวจากการที่เราอาจจะได้เห็นอะไรที่ดีกว่าหรือถูกจริตเรามากกว่าญีุ่ป่น เฮ้อ
11) ผมมีความคิดว่าอาการที่เล่ามาทั้งหมดน่าจะเป็นอาการทางจิต แต่อาการทางจิตแบบนี้ถือว่ารุนแรงไหมครับ และควรพบจิตแพทย์หรือเปล่าครับ คือความคิดเหล่านี้ไม่กระทบกับการดำเนินชีวิตประจำวันและการทำงานของผมเลยนะครับ มันเป็นแค่ความคิดลึกๆในใจแต่ก็ทำให้ความสุขในการดำเนินชีวิตลดลงบ้างเช่นกัน ภาวนาขอให้มีจิตแพทย์เข้ามาอ่านและ comment 555