เรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นได้5วันเองค่ะ (แต่สำหรับเรา5วันนี่โคตรจะนานเลยเพราะปกติจะคุยร้ายคุยดีก็คุยกันทุกวัน) 5วันนี่หมายถึงตั้งแต่ที่เขายอมบอกกับเราตรงๆว่ามีคนอื่น เขาบอกว่าแค่คุยกันเฉยๆ เพิ่งเจอกันได้2อาทิตย์แล้วเขารู้สึกมีความสุขมาก แต่กับเราหลังๆเราห่างกันค่ะ ตอนแรกเราเรียนอยู่กทม. เขาเองมีบ้านอยู่กทม.อยู่แล้ว คบกันมาจะ3ปีแล้วค่ะ ก็ได้เจอกันบ่อย นัดออกมาเจอบ้าง เราไปพักบ้านเขาบ้าง ตัวเราเองเราเป็นคนตจว.ค่ะ พอเรียนจบเราก็กลับมาอยู่บ้าน ด้วยความที่ปกติเราจะเป็นคนไปหาเขาอยู่ฝ่ายเดียวอยู่แล้ว(ก็ยอมมาตั้งแต่ต้น) เราก็เลยน้อยใจ หลังๆก็ไม่ค่อยไปหาแล้ว เคยบอกใครเขามาหาบ้างแต่ก็มีอะไรมากมายมาอ้าง ง่ายๆก็คือไม่อยากมา ไปกทม. บ้านเขาสะดวกกว่าอะไรแบบนี้ เราอยากให้เขาคิดถึงแล้วก็มาหาเองบ้าง ซึ่งตั้งแต่แรกๆคบกันเขาก็ไม่ค่อยจะอะไรกับครอบครัวเราเท่าไหร่ มีแต่เราที่เข้าหาครอบครัวเขา อันนี้ก็แอบน้อยใจอยู่ตลอดค่ะแต่ก็ปล่อยผ่าน เพราะทุกครั้งที่เจอกันก็มีความสุขมากๆ เรามีปัญหากับครอบครัวเขาบ้างประปรายแต่รวมๆก็ยังโอเค เราไม่ค่อยอยากให้เขารับรู้ปัญหาอะไรมากมายเพราะเขาค่อนข้างอ่อนไหว ถูกเลี้ยงมาในครอบครัวที่ดี ไม่คิดอะไรเยอะแยะ
โดยรวมก็คือ หลังๆไม่ได้เจอกันเลย เป็นแบบนี้อยู่หลายเดือนแต่ก็ยังพิมพ์คุยในไลน์กันปกติ เขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการอ่านหนังสือ (เตรียมสอบเนติ ซึ่งเราเข้าใจว่าอ่านหนักอยู่ เราเคยเห็นเขาอ่านหนังสือกองยัก ก็เห็นใจค่ะ) หลังๆเขาจะเงียบกว่าเดิมหรือเราคิดไปเองก็ไม่รู้ แบบปกติเคยคุยก่อนนอนทุกคืนก็ไม่ค่อยได้คุยแล้ว เราก็ฝืนตัวเองค่ะ ไม่คุยก็ไม่ทักอะไรแล้ว ใครทำอะไรจะไปไหนก็พิมพ์บอกกันทิ้งไว้ ว่างก็มาอ่านมาตอบ เราก็รอค่ะ อยากได่ยินเสียงเขาก่อนนอนเหมือนเดิม เขาคิดถึงมากๆวันไหนก็คงโทร.เอง แต่เราคิดผิด เป็นแบบนี้เกือบ2เดือนเลยมั้ง เราก็งี่เง่าใส่เขามากขึ้น บอกว่าทำไมเขาไม่สนใจ พอโทร.คุยก็ทะเลาะกันทุกครั้งที่คุยเลยก่อนจะวางสาย ข้อนี้เราผิดเอง จนก่อนวันที่เกิดเรื่อง เราของห่างกับเขาค่ะ ตลกตัวเองเหมือนกัน รู้นะคะว่าทำไม่ถูก (เราสำคัญตัวเองผิดไปอ่ะ) เราบล็อกทุกช่องทางที่ใช้ติดต่อเขา ยกเว้นเบอร์ คือเรียกร้องความสนใจนั่นแหละ อยากจะให้เขาโทร.มา แต่สองวันผ่านไปก็ไม่โทร.มา.. เราก็เลยปลดบล็อกแล้วทักไปเอง ยอมรับว่าคิดถึงมากๆๆๆ หายไปสองวันเราลิสข้อเสียที่เราทั้งคู่ควรปรับเข้าหากันไว้เป็นข้อๆ อธิบายยาวเหยียด กะจะพูดให้หมดเปลือก แต่เขายอมรับมาซะก่อนค่ะว่าคุยกับคนอื่นมาได้2อาทิตย์แล้ว เขาขอโทษและยอมรับผิดตรงนี้
บอกว่าแอบไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วขอเบอร์ผญ.คนนั้นมา(เพื่อนกลุ่มนี้ชอบชวนเที่ยวแบบสังสรรค์ตอนกลางคืน ซึ่งเราเคยบอกว่าถ้าอยากไปก็ไปได้ แต่ขอให้บอกกันก่อน เขาก็บอกไม่อยากไปๆท่าเดียว คงเพราะกลัวเรานอย..) เราก็บอกว่าเรารับไม่ได้ เราก็พูดไปประมาณว่าขอเลิก(สำคัญตัวเองอีกนั่นแหละ) และเขาก็ไม่ได้รั้งเราเลย.. ตอนนั้นเราอึ้งมากเสียใจมาก ไม่คิดว่าเขาจะคุยจริงจังกับคนอื่นขนาดนี้แล้วก็เลือกตัดเราได้เลือดเย็นขนาดนี้ เขาขอให้เรายังอยู่ในชีวิตเขา เขายังรัก ยังห่วง ยังอยากให้เราเจอสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตเหมือนเดิม แต่เค้ารู้สึกดีกับคนใหม่มากๆไปแล้ว เขาอยากออกไปหาสิ่งใหม่ๆ ความสุขใหม่ๆ ต้องการอิสระ..
เราอยากได้โอกาสแก้ไขตัวเอง แต่ไม่รู้ว่ามันจะทันหรือเปล่า อยากจูนกันใหม่อีกครั้ง เราควรทำยังไงดีคะ เรายังรักเขามากจริงๆ ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะตัดเราได้ง่ายขนาดนี้ เราควรจะรอต่อไปดีไหม
ปล.ถ้าแทกผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะ เขียนก็อาจจะงงๆหน่อย ขอโทษล่วงหน้าด้วยค่ะ
แฟนยอมรับว่าคุยกับคนอื่นอยู่ แต่ก็ยังรักและห่วงเราเหมือนเดิม ทำยังไงดี
โดยรวมก็คือ หลังๆไม่ได้เจอกันเลย เป็นแบบนี้อยู่หลายเดือนแต่ก็ยังพิมพ์คุยในไลน์กันปกติ เขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการอ่านหนังสือ (เตรียมสอบเนติ ซึ่งเราเข้าใจว่าอ่านหนักอยู่ เราเคยเห็นเขาอ่านหนังสือกองยัก ก็เห็นใจค่ะ) หลังๆเขาจะเงียบกว่าเดิมหรือเราคิดไปเองก็ไม่รู้ แบบปกติเคยคุยก่อนนอนทุกคืนก็ไม่ค่อยได้คุยแล้ว เราก็ฝืนตัวเองค่ะ ไม่คุยก็ไม่ทักอะไรแล้ว ใครทำอะไรจะไปไหนก็พิมพ์บอกกันทิ้งไว้ ว่างก็มาอ่านมาตอบ เราก็รอค่ะ อยากได่ยินเสียงเขาก่อนนอนเหมือนเดิม เขาคิดถึงมากๆวันไหนก็คงโทร.เอง แต่เราคิดผิด เป็นแบบนี้เกือบ2เดือนเลยมั้ง เราก็งี่เง่าใส่เขามากขึ้น บอกว่าทำไมเขาไม่สนใจ พอโทร.คุยก็ทะเลาะกันทุกครั้งที่คุยเลยก่อนจะวางสาย ข้อนี้เราผิดเอง จนก่อนวันที่เกิดเรื่อง เราของห่างกับเขาค่ะ ตลกตัวเองเหมือนกัน รู้นะคะว่าทำไม่ถูก (เราสำคัญตัวเองผิดไปอ่ะ) เราบล็อกทุกช่องทางที่ใช้ติดต่อเขา ยกเว้นเบอร์ คือเรียกร้องความสนใจนั่นแหละ อยากจะให้เขาโทร.มา แต่สองวันผ่านไปก็ไม่โทร.มา.. เราก็เลยปลดบล็อกแล้วทักไปเอง ยอมรับว่าคิดถึงมากๆๆๆ หายไปสองวันเราลิสข้อเสียที่เราทั้งคู่ควรปรับเข้าหากันไว้เป็นข้อๆ อธิบายยาวเหยียด กะจะพูดให้หมดเปลือก แต่เขายอมรับมาซะก่อนค่ะว่าคุยกับคนอื่นมาได้2อาทิตย์แล้ว เขาขอโทษและยอมรับผิดตรงนี้
บอกว่าแอบไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วขอเบอร์ผญ.คนนั้นมา(เพื่อนกลุ่มนี้ชอบชวนเที่ยวแบบสังสรรค์ตอนกลางคืน ซึ่งเราเคยบอกว่าถ้าอยากไปก็ไปได้ แต่ขอให้บอกกันก่อน เขาก็บอกไม่อยากไปๆท่าเดียว คงเพราะกลัวเรานอย..) เราก็บอกว่าเรารับไม่ได้ เราก็พูดไปประมาณว่าขอเลิก(สำคัญตัวเองอีกนั่นแหละ) และเขาก็ไม่ได้รั้งเราเลย.. ตอนนั้นเราอึ้งมากเสียใจมาก ไม่คิดว่าเขาจะคุยจริงจังกับคนอื่นขนาดนี้แล้วก็เลือกตัดเราได้เลือดเย็นขนาดนี้ เขาขอให้เรายังอยู่ในชีวิตเขา เขายังรัก ยังห่วง ยังอยากให้เราเจอสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตเหมือนเดิม แต่เค้ารู้สึกดีกับคนใหม่มากๆไปแล้ว เขาอยากออกไปหาสิ่งใหม่ๆ ความสุขใหม่ๆ ต้องการอิสระ..
เราอยากได้โอกาสแก้ไขตัวเอง แต่ไม่รู้ว่ามันจะทันหรือเปล่า อยากจูนกันใหม่อีกครั้ง เราควรทำยังไงดีคะ เรายังรักเขามากจริงๆ ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะตัดเราได้ง่ายขนาดนี้ เราควรจะรอต่อไปดีไหม
ปล.ถ้าแทกผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะ เขียนก็อาจจะงงๆหน่อย ขอโทษล่วงหน้าด้วยค่ะ