คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ผมอ่ะเป็น สาวประเภทสองเราก็รู้กันอยู่แล้วว่าสาวสองมีแฟนอยากมากถ้าไม่สวยหรือไม่มีจุดเด่นอะไรสักอย่าแม้แต่เรื่องเรียน
แต่ผมกับไม่มีอะไรดีเลยสักนิด เกรดแต่ล่ะเทอมของผมก็ได้ไม่เกิน2 ครับ ผมเริ่มแอบชอบมันตั้งแต่ ม.1 แล้วครับ จนตอนนี้ผมอยู่ ม.3 ผมก็ยังแอบชอบมันอยู่ครับ ผมก็พยายามบอกมันหลายรอบแล้วน่ะครับ แต่มันก็ทำเป็นหูทวนลมจนวันหนึ่งผมได้บอกกับมันตรงๆไปว่าผมชอบมันแต่มันก็เงียบคัรบแล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเพื่อนผมก็ไปถามมันว่ามันอ่ะชอบผู้หญิงหรือชอบผู้ชาย มันตอบว่าชอบผู้หญิงครับ ผมรู้เลยว่าหมดสิทธแล้วยังไงก็เป็นไปไม่ได้ วันต่อมาเพื่อนมันก็มาบอกกับผมว่า''มันก็น่าจะชอบเธอบ้างดิวะดูเธอทำแต่ล่ะอย่างให้มันดิไหนจ่ะของที่เธอให้มันอีกอ่ะเราว่าเธอมีสิทธอยู่น่ะเว้ย''ผมก็เลยมีความมั่นใจมากขึ้น ผมทำทุกอย่างที่จ่ะให้มันชอบผม จนตอนนี้ผมก็กำลังจ่ะย้ายโรงเรียนครับเพื่อจะลืมมันได้เพราะผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วผมเลยตัดสินใจที่จ่ะย้ายโรงเรียนในเทอมหน้าครับ ผมก็เลยใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดให้เต็มที่กับมัน
แอบชอบเขาข้างเดียว
แต่ผมกับไม่มีอะไรดีเลยสักนิด เกรดแต่ล่ะเทอมของผมก็ได้ไม่เกิน2 ครับ ผมเริ่มแอบชอบมันตั้งแต่ ม.1 แล้วครับ จนตอนนี้ผมอยู่ ม.3 ผมก็ยังแอบชอบมันอยู่ครับ ผมก็พยายามบอกมันหลายรอบแล้วน่ะครับ แต่มันก็ทำเป็นหูทวนลมจนวันหนึ่งผมได้บอกกับมันตรงๆไปว่าผมชอบมันแต่มันก็เงียบคัรบแล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเพื่อนผมก็ไปถามมันว่ามันอ่ะชอบผู้หญิงหรือชอบผู้ชาย มันตอบว่าชอบผู้หญิงครับ ผมรู้เลยว่าหมดสิทธแล้วยังไงก็เป็นไปไม่ได้ วันต่อมาเพื่อนมันก็มาบอกกับผมว่า''มันก็น่าจะชอบเธอบ้างดิวะดูเธอทำแต่ล่ะอย่างให้มันดิไหนจ่ะของที่เธอให้มันอีกอ่ะเราว่าเธอมีสิทธอยู่น่ะเว้ย''ผมก็เลยมีความมั่นใจมากขึ้น ผมทำทุกอย่างที่จ่ะให้มันชอบผม จนตอนนี้ผมก็กำลังจ่ะย้ายโรงเรียนครับเพื่อจะลืมมันได้เพราะผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วผมเลยตัดสินใจที่จ่ะย้ายโรงเรียนในเทอมหน้าครับ ผมก็เลยใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดให้เต็มที่กับมัน