"ยิ้มสู้ ยิ้มชนะ"
ทุกครั้งที่มีคนจากเมืองไทยแวะมาเจอผมที่นี่ ตอนส่งกลับ ผมมักจะนึกแบบกึ่งขำกึ่งเศร้าว่า นี่อาจจะเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายในชีวิต เพราะปารีสไม่ใช่ใกล้ๆ ยากที่ใครจากไทยจะมาบ่อยๆ และผมเองก็อายุมากแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกแบบนี้ ผมนึกในแง่ว่า ผมคง "ไป" ก่อน และการเจอกันที่ปารีสนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตในแง่ที่ผมคงไม่ได้อยู่นานพอจะได้เจอพวกเขาอีก
นึกไม่ถึงว่า การคิดแบบเล่นๆดังกล่าว จะมาเป็นจริงเร็วขนาดนี้ และนึกไม่ถึงว่า แทนที่จะเป็นผมอยู่ไม่ถึงได้เจอคนมาเยี่ยมอีก กลายเป็นว่า คนมาเยี่ยมเอง "ไป" ก่อน และยิ่งนึกไม่ถึงว่าจะเป็น "ยิ้ม" .....
.....................
เมื่อวันที่ 11 เดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา "ยิ้ม" สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ กับครอบครัวและเพื่อนๆ ได้มาปารีสเพื่อท่องเที่ยว ผมรู้ข่าวล่วงหน้าด้วยความดีใจและตื่นเต้น และได้อาสาล่วงหน้าว่า ผมจะพาพวกเขาเดินทัวร์ "ย่านลาติน" และสถานที่สำคัญๆของปรีดีกับคณะราษรเอง เพราะรู้ว่า "ยิ้ม" สนใจเรื่อง 2475 ("ยิ้ม" จบปริญญาเอกที่บริสตอล อังกฤษ แต่ไม่เคยมาปารีส)
แต่เมื่อมาถึงวันแรก "ยิ้ม" ก็มีอาการป่วย แทบไม่สามารถขยับขาเดินได้ พวกเราที่นี่รีบนำเขาส่งโรงพยาบาล วันต่อมา หมอก็คอนเฟิร์มว่า พบมะเร็งลามไปที่สมองบางส่วน ทำให้กดทับปราสาทจนมีอาการเดินไม่ได้ เรารีบหาทางส่ง "ยิ้ม" กลับเมืองไทยเพื่อไปรักษาทันที แต่ติดขัดเรื่องการจัดการหลายเรื่อง จนกว่าเขาจะเดินทางกลับได้ คือวันที่ 22
ภาพนี้ ถ่ายตอนเช้าวันที่ 22 ที่โรงพยาบาล ไม่กี่นาทีก่อนที่จะส่ง "ยิ้ม" ขึ้นรถพยาบาลไปสนามบินเพื่อบินกลับไทย
ตลอดช่วงสัปดาห์ที่คณะของ "ยิ้ม" อยู่ที่นี่ ผมจึงได้แต่พาคณะของเขา เดินดูสถานที่เกี่ยวกับปรีดีและคณะราษฎร โดยไม่มี "ยิ้ม" (และภรรยาซึ่งต้องอยู่เฝ้า) ไปด้วย ซึ่งเป็นอะไรที่ผมเสียใจมาก เพราะตั้งใจมากๆจะได้พาเขาไปดูสถานที่พวกนั้นเอง ตอนเย็นหลังพาพวกเขาไปที่นั่นที่นี่เสร็จ พวกเราก็จะแวะไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการ "ยิ้ม"
ตลอดเวลา 10 วันที่อยู่ที่โรงพยาบาล "ยิ้ม" กำลังใจดีมาก แม้จะรู้เรื่องเป็นมะเร็งแล้ว พวกเราคนอื่นๆเสียอีกได้แต่คุยกันเงียบๆว่า เขาอาจจะอยู่ได้ไม่นาน แต่เขาเองไม่ได้แสดงความตกใจหรือหดหูอะไร ในเวลาที่อาการเจ็บป่วยไม่ได้หนักมาก เขาก็ยังคุยโน่นคุยนี่ ทั้งเรื่องอดีตและปัจจุบัน หัวเราะรื่นเริงได้เป็นปกติ
....................
แด่ .. สุธาชัย ยิ้มประเสริญ "ยิ้มสู้ ยิ้มชนะ" ถ้าไม่มี "ยิ้ม" อาจจะไม่มี "ประวัติศาสตร์ที่เพิ่งสร้าง"
ทุกครั้งที่มีคนจากเมืองไทยแวะมาเจอผมที่นี่ ตอนส่งกลับ ผมมักจะนึกแบบกึ่งขำกึ่งเศร้าว่า นี่อาจจะเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายในชีวิต เพราะปารีสไม่ใช่ใกล้ๆ ยากที่ใครจากไทยจะมาบ่อยๆ และผมเองก็อายุมากแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกแบบนี้ ผมนึกในแง่ว่า ผมคง "ไป" ก่อน และการเจอกันที่ปารีสนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตในแง่ที่ผมคงไม่ได้อยู่นานพอจะได้เจอพวกเขาอีก
นึกไม่ถึงว่า การคิดแบบเล่นๆดังกล่าว จะมาเป็นจริงเร็วขนาดนี้ และนึกไม่ถึงว่า แทนที่จะเป็นผมอยู่ไม่ถึงได้เจอคนมาเยี่ยมอีก กลายเป็นว่า คนมาเยี่ยมเอง "ไป" ก่อน และยิ่งนึกไม่ถึงว่าจะเป็น "ยิ้ม" .....
.....................
เมื่อวันที่ 11 เดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา "ยิ้ม" สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ กับครอบครัวและเพื่อนๆ ได้มาปารีสเพื่อท่องเที่ยว ผมรู้ข่าวล่วงหน้าด้วยความดีใจและตื่นเต้น และได้อาสาล่วงหน้าว่า ผมจะพาพวกเขาเดินทัวร์ "ย่านลาติน" และสถานที่สำคัญๆของปรีดีกับคณะราษรเอง เพราะรู้ว่า "ยิ้ม" สนใจเรื่อง 2475 ("ยิ้ม" จบปริญญาเอกที่บริสตอล อังกฤษ แต่ไม่เคยมาปารีส)
แต่เมื่อมาถึงวันแรก "ยิ้ม" ก็มีอาการป่วย แทบไม่สามารถขยับขาเดินได้ พวกเราที่นี่รีบนำเขาส่งโรงพยาบาล วันต่อมา หมอก็คอนเฟิร์มว่า พบมะเร็งลามไปที่สมองบางส่วน ทำให้กดทับปราสาทจนมีอาการเดินไม่ได้ เรารีบหาทางส่ง "ยิ้ม" กลับเมืองไทยเพื่อไปรักษาทันที แต่ติดขัดเรื่องการจัดการหลายเรื่อง จนกว่าเขาจะเดินทางกลับได้ คือวันที่ 22
ภาพนี้ ถ่ายตอนเช้าวันที่ 22 ที่โรงพยาบาล ไม่กี่นาทีก่อนที่จะส่ง "ยิ้ม" ขึ้นรถพยาบาลไปสนามบินเพื่อบินกลับไทย
ตลอดช่วงสัปดาห์ที่คณะของ "ยิ้ม" อยู่ที่นี่ ผมจึงได้แต่พาคณะของเขา เดินดูสถานที่เกี่ยวกับปรีดีและคณะราษฎร โดยไม่มี "ยิ้ม" (และภรรยาซึ่งต้องอยู่เฝ้า) ไปด้วย ซึ่งเป็นอะไรที่ผมเสียใจมาก เพราะตั้งใจมากๆจะได้พาเขาไปดูสถานที่พวกนั้นเอง ตอนเย็นหลังพาพวกเขาไปที่นั่นที่นี่เสร็จ พวกเราก็จะแวะไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการ "ยิ้ม"
ตลอดเวลา 10 วันที่อยู่ที่โรงพยาบาล "ยิ้ม" กำลังใจดีมาก แม้จะรู้เรื่องเป็นมะเร็งแล้ว พวกเราคนอื่นๆเสียอีกได้แต่คุยกันเงียบๆว่า เขาอาจจะอยู่ได้ไม่นาน แต่เขาเองไม่ได้แสดงความตกใจหรือหดหูอะไร ในเวลาที่อาการเจ็บป่วยไม่ได้หนักมาก เขาก็ยังคุยโน่นคุยนี่ ทั้งเรื่องอดีตและปัจจุบัน หัวเราะรื่นเริงได้เป็นปกติ
....................