สวัสดีค่ะ ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ ก่อนอื่นต้องขอเล่าก่อนเลยว่าเรากับแฟนเก่า (เอ นามสมมุติ) คบกันมาได้ประมาณ 5 ปี ตลอดเวลาที่เราคบกันมาทะเลาะกันบ้างปกติเลย ตามประสาคนเป็นแฟนกัน ไม่เคยมีเรื่องที่จะคุยกับคนอื่น หรือมีทีท่าว่าจะเจ้าชู้เลยแม้แต่น้อย จนมาวันที่เราต้องเลิกกัน ด้วยสาเหตุอันไร้สาระ เราได้แต่โทษตัวเองตอนนั้นว่าเรานี่หล้ะที่เป็นคนทำให้ชีวิตคู่เราพัง เราไม่มีเวลาให้ เราอยู่ไกลกันเกินไป จนมาวันที่เรารู้ความจริงว่าเอมีคนอื่น มีคนอื่นตั้งแต่ยังไม่เลิกกับเรา เอแอบคบกับแฟนใหม่ได้ 5 เดือน ก่อนที่จะเลิกกับเรา ความรู้สึกตอนนั้นคือ ตามกระทู้ที่เราอ่านมาต่างๆนาๆเรื่องแฟนมีคนอื่น ต้องมาเจอกับตัวงี๋อ๋อ โคตรแย่โคตรพัง ฝันสลายที่ผ่านมา ตอนนั้นคิดไรไม่ได้ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด อยากฆ่ามันทั้งคู่ให้ตาย แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้า จนเรามีแฟนใหม่ สิ่งที่เกิดคือ เอกลับมาง้อเรา กลับมาอ้อนวอนให้เรากลับไป ร้องไห้จนเราสงสารแต่เพราะเรามีแฟนใหม่แล้วความรู้สึกที่เรามีให้เอเลยไม่เหมือนเดิม ใจนึงก็อยากกลับไป ใจนึงก็กลัวจะเจ็บอีก เราเลยเลือกที่จะเดินหน้าต่อ แต่สิ่งที่เราเลือกมันไม่รอด เรากับแฟนใหม่ต้องเลือกกัน เราเข้ากันไม่ได้ อาจเป็นเพราะเราอยู่กับเอจนชิน จนเราปรับตัวกับคนใหม่ไม่ได้ ตลอดเวลาที่เราคบกับแฟนใหม่จนเลิก เราก็ยังคุยกับเออยู่เรื่อยๆ คุยทุกวัน เอมารับเรากลับจากที่ทำงานทุกวัน พาเราไปกินข้าว พาเราไปบ้าน ทำตัวเหมือนตอนคบกัน ทั้งๆที่เอก็ยังไม่เลิกกับแฟน เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันผิด ผิดมาก เราคิดตลอดว่าถ้าแฟนเอรู้จะทำยังไง จะเสียใจแบบที่เราเคยเสียใจมั้ย แต่ที่เราทำอยู่มันคือควมสุขของเราจริงๆ ชีวิตเราเหมือนถูกขีดเอาไว้ว่าต้องใช้ชีวิตที่อึดอัดแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เรามีแฟนไม่ได้ เราคุยกับใครไม่ได้เลย แต่เอทำได้ ทำได้ทุกอย่าง เรารับรู้ทุกเรืองของเอ แต่ทำได้แค่รู้ เราไม่มีสิทธิแม้แต่หึงหวง เราช่วยเอทุกอย่างทั้งเรื่องเงิน เรื่องงาน เราช่วยเอตลอด แต่สิ่งที่เราได้รับหล้ะคืออะไร สิ่งที่เราต้องทนเห็นเขารักกันงี้อ๋อ ? ตลอดเวลาเกือบ 2 ปีที่เราทนมา เรานอนคิดทุกคืนว่าควรทำยังไงกับชีวิตแบบนี้ ทรมานร้องไห้ คิดไม่ออก