ทุกวันนี้พอเห็นคนที่แต่งงานมีคู่กันไป ผมอดนับถือพวกเขาไม่ได้จริงๆ เพราะลองมองย้อนมาที่ตัวเอง ไม่ค่อยมีความอยากจะทำแบบนั้นเท่าไหรเลย เนื่องจากยังมีความต้องการในเรื่องอย่างว่าอยู่ แล้วผมก็มองว่ามันเหมือนอาหาร ที่อยากลองทานจานอื่นๆไปเรื่อย อย่างน้อยก็อยากได้ทานของโปรดมากกว่าหนึ่งอย่างในชีวิต แบบเมื่อเบื่อกันแล้วก็เลิกกินไป ยอมรับว่าเรื่องนี้เป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุด มันจึงเลิกยากจริงๆครับ ทุกวันนี้ก็เลยยังไม่กล้าพอที่จะแต่งงานกับใครจริงๆ เลยนับถือพวกพี่ๆที่ขอแฟนแต่งงานมากๆครับ ว่าพวกพี่เป็นคนจริง ยอมเสียสละตัวเองขั้นสุดจริงๆ ยอมทานอาหารจานโปรดจานเดียวไปตลอดชีวิต นี้ยังไม่รวมไปถึงการเตรียมค่าสินสอด การจัดงานแต่งที่ต้องใช้งบประมาณไม่น้อย เพื่อเป็นการให้เกียรติกับฝ่ายหญิงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อาจจำเป็นต้องเช่าสถานที่ใหญ่โต เชิญแขกมากมายมาในงาน บางครั้งอาจจำต้องบากหน้าไปเชิญเพื่อนเก่าแก่ที่จริงๆ ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันแล้วเท่าไหร่ให้มาร่วมงาน ฯลฯ แต่พวกพี่ก็ทำเพื่อคนรักของพี่ ผมมองว่านี่คือการเสียสละอย่างแท้จริง ซึ่งผมคงยังห่างไกลจากพวกพี่มากนัก สักวันจะทำให้ได้อย่างพวกพี่ครับ