สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อนะคะ มาดราม่าด้วย แฮะๆ
นี้ตั้งกระทู้ครั้งแรก อะไรผิดพลาด ขอโทษด้วยนะคะ ภาษาเป็นต้นค่ะ
ยาวหน่อยนึงค่ะ
เริ่มเลยค่ะ เล่าเริ่มก่อน
เราเป็นเด็กม.6ค่ะ ชอบเรียนแต่ไม่ได้เรียนเก่ง ตอนนี้เรามีปัญหาหลักคือ ที่บ้านเราเขาจะไม่ให้เราเรียน แล้วให้เราหางานทำเลย เขากลัวจะส่งเราเรียนไม่ไหวค่ะ แต่จริงๆ เรารู้ค่ะ เขาไหว ไหวแน่ๆ แต่เหมือนเขาไม่เข้าใจมากกว่า ว่าเราอยากเรียนต่อมากๆ เขามักจะหาสิ่งแย่ๆมาพูดให้เราฟังค่ะ เช่น นักศึกษาบางคนเรียนก็ไม่เรียน ขายตัวน่ะเห็นไหม และ เรียนไม่ได้หรอกแพงเกินไปไปเจอแบบนั้นไปเจอแบบนี้เราทนไม่ได้หรอก และ จะรู้ได้ไงเราไม่เคยไปไหน ใช่ เพราะเขาไม่ปล่อยเราเลย เราเลยไม่ค่อยปรึกษเพื่อน เพราะไม่มีเพื่อนสนิทจนไว้ใจ ที่บ้านคุมเราเข้มมาก มากๆ มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากๆ ไม่ค่อยไปเจอสังคมจริงๆสักเท่าไหร่ วกกลับมาค่ะ คือเราวางแผนตัวเองตั้งแต่ม.4แล้ว ว่าเราจะเรียนคณะนี้ มหาวิทยาลัยนี้ เราปรึกษาเขา ตอนนั้น ทั้งบ้านโอเคค่ะ สนับสนุน ให้กำลังใจ เราก็เคตรียมตัว อ่านหนังสือบ้าง หาอะไรฟังอะไรดูบ้าง เราไม่ชอบอ่าน เลยหาอย่างอื่นทดแทนตลอดค่ะ พอม.5 เราเริ่มจะออกไปค่ายค่ะ งานเปิดบ้านบ้างอะไรงี้ เขาไม่ให้เราไป.. แต่นั้นไม่เท่าไหร่ เขาเริ่มเสียดสี กระแนะกระแหน แซะเรา ดูถูกเรา สรุป ทั้งม.5 ไม่ได้ไปไหนเลยค่ะ ชัดเจนมากขึ้น ม.5ปลายๆ เขาเริ่มชัด ว่าจะไม่ให้เราเรียนคณะนี้ เริ่มออกคำสั่งให้เรียนคณะที่เกี่ยวกับค้าขาย เริ่มว่าเราหนักขึ้น จนทะเลาะครั้งใหญ่ค่ะ ใหญ่มากถึงกับเราเสียศูนย์ ไม่อ่านหนังสือที่ซื้อมาตุนตอนม.4 และพบข่าวร้าย เปลี่ยนระบบสอบเข้าใหม่ เราต้องวางแผนใหม่ พอขึ้นม.6 เรากลับมาฟิตอีกครั้ง แต่เราก็ทะเลาะกันตลอด จนถึงตอนนี้ เราเตรียมลงรอบแรกแล้วค่ะ อีกไม่กี่วัน จะถึงกำหนดรอบแรกของที่นั้นแล้ว แต่คิดอยู่ จะไปยังไง จะหนีออกไปสมัคดีไหม เพราะเขา ไม่ให้เรามีเงินเก็บเลยค่ะ อกไปทำงานก็ไม่ได้ ขอเงินเพิ่มก็ไม่ได้ พอรู้มีเงินเก็ฐ ก็จะไม่ให้เงินเลย กลับาอีกค่ะจนตอนที่ เราสรุปได้ใหญ่ๆคือ เขากลัวเราเอาเงินไปละลายค่ะ เพราะ เขาไม่เคยปล่อยไปไหนเอง กลัวเราติดเที่ยว กลัวเรากินเยอะ เพราะกินเก่งค่ะ กลัวเราใช้เงินเขา เพราะตลอดเวลาที่ทะเลาะ เขามักจะพูดเรื่องเงินเสมอๆ แต่เราก็มั่นใจในตัวเรา ว่านอกจากกินเยอะแล้ว คงไม่ใช้เงินไปกับอย่างอื่นนัก แล้วเราเคยบอกแล้วว่า เดี๋ยวทำงานเองก็ได้ทำไปเรียนไป เขาก็ว่าเรา จะไปทำไรเรียน ขายตัวหรอ -ดันเรา พอเราบอก งั้นขอกู้รัฐเรียน เขาก็คิดว่ามันเลวร้ายอีก เขาคิดว่ามันเหมือนนอกระบบในระคร ไม่คืนโดนไล่ฆ่า แต่เราอธิบายให้เขาฟังแล้ว อีกข้อ เขาไม่เข้าใจว่าจะเรียนสูงไปทำไมหรือประมานว่า จะเรียนทำไม ทำงานที่บ้านก็ได้ เราเคยพยายามอธิบายเขาเเล้ว แต่เขากลับไม่มอง ทำไม่ได้ยิ่น เมิน หันหลังไห้
มันก็ท้อนะคะ เราพยายามมาตลอด เพราะวันนั้น เขาเปิดทางให้ความตั้งใจของเรา ถึงเราจะเรียนไม่เก่ง แต่ตลอดเวลา ก็กลับ กับกรอก กลับไปกลับมา เรากดดัน ทั้งหลายๆอย่าง ญาติดูถูกพวกเขา เพื่อนดูถูกเรา แต่เราไม่ได้ใส่ใจคำพูดคนอื่นนัก แต่กับพวกเค้า เราเจ็บที่โดนด่า เสียใจที่โดนดูถูก เศร้า อึดอัด ไม่อยากอยู่ รู้สึกแย่มากๆ มากๆๆๆๆๆๆๆๆ เราเข้าใจเค้านะคะ เขาอายุมาก เขาห่วง เขาหวงเรา เขารักเรา แต่เราแค่ขอให้ได้เรียนต่อเอง ขอแค่กำลังใจ คอยปลอบเรา เชียร์เรา กำลังใจที่ไหนก็ไม่เท่าครอบครัวของเรา
คำถามค่ะ
เรายังเข้าใจเขาไม่พอหรือเปล่า?
พูดยังไงให้เขาเข้าใจ?
ทำยังไงให้เขาฟังเราอธิบาย?
ทำไมให้เขายอมให้เราเรียนถึงเขาจะไม่เป็นคนส่งเราเรียน?
แล้วเราควรปลอดตัวเองยังไงดี?
จะไปยื่นเอกสารรอบแรกยังไงดีคะ ถ้าเขาไม่ใจอ่อนกับเราจริงๆ?
ขอบคุณมากๆค่ะ งงๆนิดๆเนอะ เราเล่าไม่เก่ง วนไปวนมา
ทำไงให้ครอบครัวเข้าใจว่าเราอยากเรียนต่อไม่ได้อยากทำงานเลยอะค่ะ?(ดราม่า)
นี้ตั้งกระทู้ครั้งแรก อะไรผิดพลาด ขอโทษด้วยนะคะ ภาษาเป็นต้นค่ะ
ยาวหน่อยนึงค่ะ
เริ่มเลยค่ะ เล่าเริ่มก่อน
เราเป็นเด็กม.6ค่ะ ชอบเรียนแต่ไม่ได้เรียนเก่ง ตอนนี้เรามีปัญหาหลักคือ ที่บ้านเราเขาจะไม่ให้เราเรียน แล้วให้เราหางานทำเลย เขากลัวจะส่งเราเรียนไม่ไหวค่ะ แต่จริงๆ เรารู้ค่ะ เขาไหว ไหวแน่ๆ แต่เหมือนเขาไม่เข้าใจมากกว่า ว่าเราอยากเรียนต่อมากๆ เขามักจะหาสิ่งแย่ๆมาพูดให้เราฟังค่ะ เช่น นักศึกษาบางคนเรียนก็ไม่เรียน ขายตัวน่ะเห็นไหม และ เรียนไม่ได้หรอกแพงเกินไปไปเจอแบบนั้นไปเจอแบบนี้เราทนไม่ได้หรอก และ จะรู้ได้ไงเราไม่เคยไปไหน ใช่ เพราะเขาไม่ปล่อยเราเลย เราเลยไม่ค่อยปรึกษเพื่อน เพราะไม่มีเพื่อนสนิทจนไว้ใจ ที่บ้านคุมเราเข้มมาก มากๆ มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากๆ ไม่ค่อยไปเจอสังคมจริงๆสักเท่าไหร่ วกกลับมาค่ะ คือเราวางแผนตัวเองตั้งแต่ม.4แล้ว ว่าเราจะเรียนคณะนี้ มหาวิทยาลัยนี้ เราปรึกษาเขา ตอนนั้น ทั้งบ้านโอเคค่ะ สนับสนุน ให้กำลังใจ เราก็เคตรียมตัว อ่านหนังสือบ้าง หาอะไรฟังอะไรดูบ้าง เราไม่ชอบอ่าน เลยหาอย่างอื่นทดแทนตลอดค่ะ พอม.5 เราเริ่มจะออกไปค่ายค่ะ งานเปิดบ้านบ้างอะไรงี้ เขาไม่ให้เราไป.. แต่นั้นไม่เท่าไหร่ เขาเริ่มเสียดสี กระแนะกระแหน แซะเรา ดูถูกเรา สรุป ทั้งม.5 ไม่ได้ไปไหนเลยค่ะ ชัดเจนมากขึ้น ม.5ปลายๆ เขาเริ่มชัด ว่าจะไม่ให้เราเรียนคณะนี้ เริ่มออกคำสั่งให้เรียนคณะที่เกี่ยวกับค้าขาย เริ่มว่าเราหนักขึ้น จนทะเลาะครั้งใหญ่ค่ะ ใหญ่มากถึงกับเราเสียศูนย์ ไม่อ่านหนังสือที่ซื้อมาตุนตอนม.4 และพบข่าวร้าย เปลี่ยนระบบสอบเข้าใหม่ เราต้องวางแผนใหม่ พอขึ้นม.6 เรากลับมาฟิตอีกครั้ง แต่เราก็ทะเลาะกันตลอด จนถึงตอนนี้ เราเตรียมลงรอบแรกแล้วค่ะ อีกไม่กี่วัน จะถึงกำหนดรอบแรกของที่นั้นแล้ว แต่คิดอยู่ จะไปยังไง จะหนีออกไปสมัคดีไหม เพราะเขา ไม่ให้เรามีเงินเก็บเลยค่ะ อกไปทำงานก็ไม่ได้ ขอเงินเพิ่มก็ไม่ได้ พอรู้มีเงินเก็ฐ ก็จะไม่ให้เงินเลย กลับาอีกค่ะจนตอนที่ เราสรุปได้ใหญ่ๆคือ เขากลัวเราเอาเงินไปละลายค่ะ เพราะ เขาไม่เคยปล่อยไปไหนเอง กลัวเราติดเที่ยว กลัวเรากินเยอะ เพราะกินเก่งค่ะ กลัวเราใช้เงินเขา เพราะตลอดเวลาที่ทะเลาะ เขามักจะพูดเรื่องเงินเสมอๆ แต่เราก็มั่นใจในตัวเรา ว่านอกจากกินเยอะแล้ว คงไม่ใช้เงินไปกับอย่างอื่นนัก แล้วเราเคยบอกแล้วว่า เดี๋ยวทำงานเองก็ได้ทำไปเรียนไป เขาก็ว่าเรา จะไปทำไรเรียน ขายตัวหรอ -ดันเรา พอเราบอก งั้นขอกู้รัฐเรียน เขาก็คิดว่ามันเลวร้ายอีก เขาคิดว่ามันเหมือนนอกระบบในระคร ไม่คืนโดนไล่ฆ่า แต่เราอธิบายให้เขาฟังแล้ว อีกข้อ เขาไม่เข้าใจว่าจะเรียนสูงไปทำไมหรือประมานว่า จะเรียนทำไม ทำงานที่บ้านก็ได้ เราเคยพยายามอธิบายเขาเเล้ว แต่เขากลับไม่มอง ทำไม่ได้ยิ่น เมิน หันหลังไห้
มันก็ท้อนะคะ เราพยายามมาตลอด เพราะวันนั้น เขาเปิดทางให้ความตั้งใจของเรา ถึงเราจะเรียนไม่เก่ง แต่ตลอดเวลา ก็กลับ กับกรอก กลับไปกลับมา เรากดดัน ทั้งหลายๆอย่าง ญาติดูถูกพวกเขา เพื่อนดูถูกเรา แต่เราไม่ได้ใส่ใจคำพูดคนอื่นนัก แต่กับพวกเค้า เราเจ็บที่โดนด่า เสียใจที่โดนดูถูก เศร้า อึดอัด ไม่อยากอยู่ รู้สึกแย่มากๆ มากๆๆๆๆๆๆๆๆ เราเข้าใจเค้านะคะ เขาอายุมาก เขาห่วง เขาหวงเรา เขารักเรา แต่เราแค่ขอให้ได้เรียนต่อเอง ขอแค่กำลังใจ คอยปลอบเรา เชียร์เรา กำลังใจที่ไหนก็ไม่เท่าครอบครัวของเรา
คำถามค่ะ
เรายังเข้าใจเขาไม่พอหรือเปล่า?
พูดยังไงให้เขาเข้าใจ?
ทำยังไงให้เขาฟังเราอธิบาย?
ทำไมให้เขายอมให้เราเรียนถึงเขาจะไม่เป็นคนส่งเราเรียน?
แล้วเราควรปลอดตัวเองยังไงดี?
จะไปยื่นเอกสารรอบแรกยังไงดีคะ ถ้าเขาไม่ใจอ่อนกับเราจริงๆ?
ขอบคุณมากๆค่ะ งงๆนิดๆเนอะ เราเล่าไม่เก่ง วนไปวนมา