ตอนนี้เราว่างงานได้1เดือนค่ะ ขอลาออกมาแบบที่ไม่มีงานอื่นสำรองไว้ เพราะคิดว่าจะกลับไปช่วยที่บ้าน(ที่บ้านมีร้านขายอาหาร)
คือปกติจะอยู่หอพักกับแฟนในตัวเมืองจังหวัดเพราะใกล้ที่ทำงานเก่า ส่วนบ้านจะอยู่อีกอำเภอเป็นหมู่บ้านนอกตัวเมือง
(เดินทางจากตัวเมืองไปบ้าน1ชั่วโมง)
ส่วนแฟนเราเค้าอยากให้เราหางานทำในตัวเมืองมากกว่า แต่ที่เราลาออกมาเพราะเป็นคนขี้เบื่อ ทำงานมา2ที่ รวม3ปี
เบื่อความเป็นลูกจ้างนายจ้าง เบื่อบริษัทที่ระบบไม่สมบูรณ์ เบื่อการทำงานออฟฟิต
ถึงเราจะไปสมัครงานใหม่ เดี๋ยวเราก็อยากลาออกอยู่ดี ฐานเงินเดือนที่นี่ก็ถือว่าน้อยมากเลยทีเดียว งานตอนนี้ก็หายากมากๆ
แล้วช่วงกลางเดือนบังเอิญแฟนได้งานใหม่อยู่ใกล้ๆบ้าน เดินทางจากบ้านไปออฟฟิตแค่ครึ่งชั่วโมง เลยพากันไปอยู่ที่บ้านของเรากัน
เราก็คิดว่า พอดีเลยอยากกลับบ้านไปช่วยแม่ค้าขาย ที่เราตัดสินใจเพราะปกติร้านจะขายดีมาก
แล้วแม่ก็ปรุงเอง เสริฟเอง ทำคนเดียว ส่วนเราก็ขายเป็นสามารถช่วยแม่ได้
ปรากฎว่าเศรษฐกิจที่บ้านแย่มาก จากร้านขายของชำในหมู่บ้านก็ทยอยกันปิดตัวลง
และแน่นอนร้านที่บ้านเรา เงียบมาก ลูกค้าหายไปไหนก็ไม่รู้ (ฐานลูกค้าเป็นเกษตรกรและชาวนา)
ลูกค้าจะมาทีก็ช่วงที่ได้รับเงิน อย่างอาทิตย์ก่อนได้เงินคืนสหกรณ์อะไรซักอย่าง ถึงจะมีคนมาซื้อแบบคึกคักเลย
หรือช่วงขายข้าวถึงจะมาใช้เงินกัน ช่วงหน้าฝนยิ่งแล้วใหญ่ลูกค้าไม่ออกบ้านเลย
ร้านเราขายไม่แพงค่ะ 25-35บาทเอง ลูกค้าก็ยังมีน้อยเลยค่ะ แม่บอกว่าตั้งแต่เปิดร้านมา ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ใจเสียมากๆตอนนี้
พออยู่บ้านได้สัปดาห์นึง เราก็บอกแฟนว่าอยากกลับไปอยู่หอ เราเบื่อที่ลูกค้าน้อย ไม่รู้จะทำอะไร สองคนแม่ก็ดูทีวีอยู่ร้านทั้งวัน
และดูออกเลยว่าแฟนเราอึดอัด ถึงจะอยู่บ้านเราแค่ช่วงเลิกงานก็เถอะ อาจจะเพราะเราติดการใช้ชีวิตในตัวเมือง ติดความสะดวกสบาย
พอดีที่จะมาธุระในตัวเมือง เลยมานอนที่หอในเมืองกัน(ยังไม่ได้คืนหอ) แต่ก็พบว่า เออเราก็ชินกับชีวิตที่บ้านแล้วหนิ
ตอนอยู่บ้านแทบไม่ได้ใช้เงินเลย เพราะไม่มี7-11 มีแต่ร้านชำของน้อยๆ กับข้าวก็หาเก็บผักหลังบ้าน ปลาก็ไปหาเอง
อีกอย่างแม่ก็อยากให้อยู่ช่วยกัน เพราะแม่คงเหงา แต่เรากลับบอกว่าจะไปอยู่หอนะ ตอนนี้อยู่หอค่ะ รู้สึกแย่ และกลัวแม่เสียใจมาก
ลังเลกับชีวิตมากค่ะ รู้สึกว่าตัวเองโลเลมาก ว่าจะอยู่บ้านเพิ่มเมนูน้ำปั่น ชาไข่มุกไปขาย ต่อสู้กับพิษเศรษฐกิจ
หรืออยู่ในตัวเมืองหางานใหม่ดี
เราเคยปรึกษาแฟนนะคะว่าเอาไงดี แฟนก็บอกตามใจเรา(ตอนเราอยากไปอยู่บ้าน)
แล้วเค้าก็มาพูดทีหลังว่าอยู่กัน2คนเค้าสบายใจมากกว่า
เมื่อคืนลองแง้มๆบอกเค้าว่า ช่วงเดือนหน้าอาจจะกลับไปช่วยแม่อีกนะ เค้าก็บอกว่า แล้วเค้าล่ะ เฮ้ออ..
คือเราต้องตัดสินใจให้ทุกคนวินวินกันทุกฝ่าย แล้วเราจะทำยังไงดีคะ
ปล.เรากับแฟนไม่มีภาระหนี้สินอะไรเลย ยังไม่มีลูก เงินที่ได้แค่ใช้กับเก็บค่ะ
จะหางานในตัวเมือง หรือกลับไปช่วยงานร้านที่บ้านนอกดี
คือปกติจะอยู่หอพักกับแฟนในตัวเมืองจังหวัดเพราะใกล้ที่ทำงานเก่า ส่วนบ้านจะอยู่อีกอำเภอเป็นหมู่บ้านนอกตัวเมือง
(เดินทางจากตัวเมืองไปบ้าน1ชั่วโมง)
ส่วนแฟนเราเค้าอยากให้เราหางานทำในตัวเมืองมากกว่า แต่ที่เราลาออกมาเพราะเป็นคนขี้เบื่อ ทำงานมา2ที่ รวม3ปี
เบื่อความเป็นลูกจ้างนายจ้าง เบื่อบริษัทที่ระบบไม่สมบูรณ์ เบื่อการทำงานออฟฟิต
ถึงเราจะไปสมัครงานใหม่ เดี๋ยวเราก็อยากลาออกอยู่ดี ฐานเงินเดือนที่นี่ก็ถือว่าน้อยมากเลยทีเดียว งานตอนนี้ก็หายากมากๆ
แล้วช่วงกลางเดือนบังเอิญแฟนได้งานใหม่อยู่ใกล้ๆบ้าน เดินทางจากบ้านไปออฟฟิตแค่ครึ่งชั่วโมง เลยพากันไปอยู่ที่บ้านของเรากัน
เราก็คิดว่า พอดีเลยอยากกลับบ้านไปช่วยแม่ค้าขาย ที่เราตัดสินใจเพราะปกติร้านจะขายดีมาก
แล้วแม่ก็ปรุงเอง เสริฟเอง ทำคนเดียว ส่วนเราก็ขายเป็นสามารถช่วยแม่ได้
ปรากฎว่าเศรษฐกิจที่บ้านแย่มาก จากร้านขายของชำในหมู่บ้านก็ทยอยกันปิดตัวลง
และแน่นอนร้านที่บ้านเรา เงียบมาก ลูกค้าหายไปไหนก็ไม่รู้ (ฐานลูกค้าเป็นเกษตรกรและชาวนา)
ลูกค้าจะมาทีก็ช่วงที่ได้รับเงิน อย่างอาทิตย์ก่อนได้เงินคืนสหกรณ์อะไรซักอย่าง ถึงจะมีคนมาซื้อแบบคึกคักเลย
หรือช่วงขายข้าวถึงจะมาใช้เงินกัน ช่วงหน้าฝนยิ่งแล้วใหญ่ลูกค้าไม่ออกบ้านเลย
ร้านเราขายไม่แพงค่ะ 25-35บาทเอง ลูกค้าก็ยังมีน้อยเลยค่ะ แม่บอกว่าตั้งแต่เปิดร้านมา ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ใจเสียมากๆตอนนี้
พออยู่บ้านได้สัปดาห์นึง เราก็บอกแฟนว่าอยากกลับไปอยู่หอ เราเบื่อที่ลูกค้าน้อย ไม่รู้จะทำอะไร สองคนแม่ก็ดูทีวีอยู่ร้านทั้งวัน
และดูออกเลยว่าแฟนเราอึดอัด ถึงจะอยู่บ้านเราแค่ช่วงเลิกงานก็เถอะ อาจจะเพราะเราติดการใช้ชีวิตในตัวเมือง ติดความสะดวกสบาย
พอดีที่จะมาธุระในตัวเมือง เลยมานอนที่หอในเมืองกัน(ยังไม่ได้คืนหอ) แต่ก็พบว่า เออเราก็ชินกับชีวิตที่บ้านแล้วหนิ
ตอนอยู่บ้านแทบไม่ได้ใช้เงินเลย เพราะไม่มี7-11 มีแต่ร้านชำของน้อยๆ กับข้าวก็หาเก็บผักหลังบ้าน ปลาก็ไปหาเอง
อีกอย่างแม่ก็อยากให้อยู่ช่วยกัน เพราะแม่คงเหงา แต่เรากลับบอกว่าจะไปอยู่หอนะ ตอนนี้อยู่หอค่ะ รู้สึกแย่ และกลัวแม่เสียใจมาก
ลังเลกับชีวิตมากค่ะ รู้สึกว่าตัวเองโลเลมาก ว่าจะอยู่บ้านเพิ่มเมนูน้ำปั่น ชาไข่มุกไปขาย ต่อสู้กับพิษเศรษฐกิจ
หรืออยู่ในตัวเมืองหางานใหม่ดี
เราเคยปรึกษาแฟนนะคะว่าเอาไงดี แฟนก็บอกตามใจเรา(ตอนเราอยากไปอยู่บ้าน)
แล้วเค้าก็มาพูดทีหลังว่าอยู่กัน2คนเค้าสบายใจมากกว่า
เมื่อคืนลองแง้มๆบอกเค้าว่า ช่วงเดือนหน้าอาจจะกลับไปช่วยแม่อีกนะ เค้าก็บอกว่า แล้วเค้าล่ะ เฮ้ออ..
คือเราต้องตัดสินใจให้ทุกคนวินวินกันทุกฝ่าย แล้วเราจะทำยังไงดีคะ
ปล.เรากับแฟนไม่มีภาระหนี้สินอะไรเลย ยังไม่มีลูก เงินที่ได้แค่ใช้กับเก็บค่ะ