สวัสดีค่ะ.....อืมมตอนนี้จขกท.อายุ16ค่ะ แต่เหมือนจะมีปัญหาชีวิตเยอะเหลือเกิน..เรื่องที่จะมาเล่าให้ฟังก็คือว่า เราเป็นเด็กที่ค่อนข้างรักในอิสระมากเลยค่ะ ก็เนอะวัยรุ่นอะก็ต้องอยากอยู่กับเพื่อนเที่ยวกับเพื่อนบ้างป่าว?ซึ่งเหมือนครอบครัวจะไม่เคยเข้าใจเราเลย...ห้ามทุกอย่างไม่ทันได้ทำอะไรก็ห้ามละห้ามหมดอะละชีวิตนี้จะให้เราทำอะไรได้บ้างละคะเรื่องแฟนก็เหมือนกัน..ที่จริงคือไม่ได้อยากมีแฟนค่ะแค่มีคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจแค่ได้คุยก็ยังดีเค้ายังไม่เข้าใจเราเลยอะยอมรับนะค่ะว่าพอมีคนคุยแล้วนอนดึกอะแต่เห็นแบบนี้เกรด3.90อัพนะตั้งใจเรียนตลอดอ่านหนังสือทุกวันทำให้ได้ที่สุดแค่นี้แล้วอะเค้าจะเอาอะไรอีกอะพอมาถึงวันนึงเค้าบอกว่าให้เลิกคุยกะทุกคนกิจกรรมอะลดๆลงหน่อย..ตอนนั้นอยากจะตะโกนออกไปว่ากิจกรรมนานๆได้ลงทีเอาทุกอย่างไปละยังไม่พอแค่อยากอยุ่กับเพื่อนยังไม่ได้เลยอะเวลาขอไปไหนข้างนอกขอ100ครั้งได้ไปครั้งเดียว....รับมาได้จนทุกวันนี้ก็เท่าไหร่แล้วอะละยังมาบอกว่ายังทำหน้าที่ของตัวเองไม่ดีที่สุดเลยเรียนไปอย่างอื่นจะสนใจจะทำทำไมชีวิตมีแค่นี้ก็พอแล้ว........อ้าววทำไมคนที่เราทำเพื่อเค้าถึงพูดแบบนี้อะบ้างที่เด็กอายุแค่16คนนี้ก็รับไม่ไหวนะรู้ว่าหน้าที่ของเราคือเรียนนี้ก็ทำให้แล้วไม่ใช้หรอ...ทำทุกอย่างที่ทำให้ได้แล้วนะทั้งเรื่องเรียนเรื่องแฟน..ยังไม่เคยมีสักคนเพราะคุณเป็นคนห้ามเราตอนแรกเราก็เข้าใจนะพอรับได้อยู่แต่ตอนนี้เริ่มไม่ไหวแล้ว...แค่คุยกับเพื่อนยังห้ามอะแล้วคือในชีวิตนี้เราต้องเรียนนๆๆๆอย่างเดียว?ออกไปหน้าบ้านยังต้องขอเลยค่ะไม่ใช่ให้บอกนะให้ขอ..ถ้าไม่ให้ไปคือไม่ได้ไปอะ...ไม่เคยเป็นเด็กเกเรค่ะเมื่อก่อนรู้สึกว่ามีความสุขกว่านี้นะตอนนี้หน้าคนในบ้านยังไม่อยากมองเลยค่ะไม่อยากคุยด้วยไม่อยากอยู่บ้าน..........อยากอยู่คนเดียวอยากอยู่กับเพื่อนสักคน..รู้สึกท้อแล้วก็เหนื่อยแปลกๆ เห้ออออออ..มาระบายให้ฟังนี่คงไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ..อยากได้คำปรึกษาเหมือนกันนะรู้สึกไม่โอเคเลยค่ะ  สุดท้สยก็ขอบคุณที่รับฟังความรู้สึกแย่ๆของคนๆนี้นะคะ