แอบชอบรุ่นพี่ จะมีทางสมหวังไหมคะ

สวัสดีค่ะ ทุกคนเคยเป็นไหมคะ ไม่แน่ใจตัวเองว่าเราแค่ชอบเค้า หรือเพราะเรารักเค้ากันแน่ .......

ย้อนไปเมื่อ3ปีที่แล้ว วันเปิดเทอมวันแรกของปี2 ที่ร้านน้ำปั่นประจำมหาวิทยาลัยเราค่ะ

(ขอใบ้เป็นมหาวิทยาลัยย่านฝั่งธนมีสะพานข้ามหน้ามอ) เข้าเรื่องเลยนะคะ คือเราเจอ

พี่เค้าแค่แวบเดียวแล้วเรารู้สึกชอบพี่เค้าเลยค่ะ คือหน้าปกติเค้าจะนิ่งดูสุขุม แต่พอยิ้ม

เค้ากลับมีเสนห์ขึ้นมาก คือหน้าพี่เค้าออกแนวตี๋ๆ ตาสระอิ โครงหน้าโอเค ถ้านึกไม่ออก

ของนึกถึงหน้าพี่บิ๊กD2Bเลยค่ะ ซึ่งเราก็เป็นแฟนคลับD2Bเช่นกัน คือหน้าพี่เค้าคล้ายๆ

แบบนี้เลย ครั้งแรกที่เราเจอแอบยิ้มให้พี่เค้าด้วย พี่เค้าก็ยิ้มมานะคะ หลังจากนั้นก็ตาม

สืบสิคะ ว่าเค้าเป็นใคร อยู่คณะอะไร ภาคไหน และเราก็ได้เจอเฟสพี่เค้า เลยแอดไป

ปรากฎว่าพี่เค้ารับทันทีเลยค่ะ (บอกตัวเองพี่เค้าคงคงเห็นว่าเป็นเด็กในมอเดียวกันมั้ง)

หลังจากนั้นเราก็ส่องเฟสพี่เค้าเลยค่ะ แต่ต้องมาสะดุดอาการอกหักเล็กน้อย ทุกคนคง

ทราบว่านั้นคืออะไร ใช่ค่ะ พี่เค้ามีแฟนแล้ว (ในใจคือเห้ออ..ก็แน่ละสิ พี่เค้าหน้าตาดี

ขนาดนั้น มีแฟนก็คงไม่แปลกแถม) เออคือพี่เค้าอยู่ครุโยธาค่ะ เป็นเด็กเรียนเก่ง มีคน

มาจีบอยู่ตลอด ที่เรารู้เพราะเราแอบถามพี่ในภาคตัวเองค่ะ 555+ แต่เราไม่ได้อยู่ภาค

เดียวกับพี่เค้านะคะ ไม่งั้นเขินตายเลยค่ะ ต่อเลยดีกว่าเนอะ คือหลังจากที่เราส่องเฟส

จนรู้ว่าพี่เค้ามีแฟนเราก็ปลงละค่ะ แต่ยังชอบอยู่นะ คอยไลท์รูปเค้าตลอด เชื่อไหมคะ

จนถึงตอนนี้เรายังไม่เคยทักพี่เค้าไปเลยค่ะ เอาจริงๆคือเราไม่กล้าด้วยแหละ และก็

กลัวว่าเค้าจะไม่อยากคุยกับเรา เพราะเราเห็นเพื่อนแต่ละคนที่มาคอมเมนต์เค้าน่ารักๆ

ทั้งนั้นเลย เลยไม่กล้าคุย แต่ทุกครั้งที่เราบังเอิญเจอกันในมอ เราจะชอบยิ้มและเขิน

หนักมาก มีอยู่ช่วงหนึ่ง ณ ตลาดละลายทรัพท์ที่เดิม วันนั้นคนเยอะมากละก็จะเดิน

เบียดๆกันนิดนึง เราก็มองเห็นออร่ามาแต่ไกล ทุกคนเคยเป็นไหม เวลาที่เราสนใจใคร

มากๆเราจะรู้สึกว่าแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นเค้าแล้ว ละพี่เค้าก็ค่อยๆเดินมาด้วยหน้า

ที่นิ่งๆคงเป็นเพราะอากาศร้อนด้วยแหละมั้ง ละเราก็สกิดเพือนเราเลยค่ะ แต่เราไม่กล้า

มองหน้าเค้าตรงๆนะคะ เพราะเราเก็บสีหน้าไม่ออก กลัวจะแสดงออกมาว่าเราชอบเค้า

บวกกับอาการที่อกหักเล็กๆที่พี่เค้ามีแฟนแล้ว หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้เจอพี่เค้าอีก

เลย อาจเป็นเพราะเรียนคนละคณะ และอีกอย่างตึกเรียนเราไกลกันมาก จนกระทั่งเรา

เห็นว่าพี่เค้าเลิกกับแฟน เราก็ดีใจ จนกระทั่งตอนนี้เค้าก็ยังโสดนะคะ แต่คนคุยน่าจะมี

อยู่มั้ง 55555+ หลายคนคงสงสัยแล้วทำไมเราไม่เข้าไปคุยกับพี่เค้าสักทีใช่ไหมคะ

จริงอยู่ค่ะที่เราอยากคุยกับพี่เค้ามาก แต่เราไม่กล้าสักที บางทีก็เบื่อตัวเองที่ชอบคิดฟุ้งซ่าน

เรากลัวว่าถ้าเกิดเราคุยแล้ว เราจะควบคุมหัวใจเราไม่อยู่ เพราะถ้าเราได้คุยกับคนที่ชอบ

ทุกคนน่าจะเป็น สิ่งสุดท้ายก็คือความหวังที่จะได้เป็นแฟนใช่ไหมคะ บางคนอาจบอกว่า

ไม่จำเป็นเลย อาจจบลงด้วยความเป็นพี่น้องก็ได้แต่เรารู้ตัวเองดีค่ะ ว่าเราคงห้ามใจไม่ได้แน่นอน

เราติดตามพี่เค้าตลอดเลย เรียกว่าเป็นคนแรกที่เราแอบชอบมานานมาก พี่เค้าแสดงหนังสั้นด้วย

ละก็เห็นไปแคสติ้งต่างๆ ละก็ถึงวันที่พี่เค้าเรียนจบค่ะ ซึ่งวันนั้นเราตั้งใจไว้ละว่าจะไปบอกชอบ

พี่เค้า ตอนนั้นนึกถึงเรื่องสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารักเลยค่ะ ที่สารภาพรักกับรุ่นพี่ เราเตรียมเลยนะคะว่า

วันนี้จะต้องให้พี่เค้ารู้ให้ได้ จะเกิดอะไรขึ้นก็ตามก็ถือว่าเราบอกไปแล้วละกัน พี่เค้าจบแล้วจะไม่

ได้เจอกันในมหาลัยแล้วก็ตาม(จริงๆก็ไม่ค่อยเจออยู่ละ555+) ณ เวลานั้นคือเราตั้งใจมาก

ซื้อดอกไม้จากตลาดมาทำช่อดอกไม้เอง เพื่อที่จะไปแสดงความยินดีกับพี่เค้า

แต่ก็ไม่ได้ให้ เพราะตัวเองอีกเช่นเคย คือเราได้ยินรุ่นพี่เค้าบอกกันค่ะว่า พี่คนนี้เค้ามีคนคุย

เป็นเพือนในคณะพี่เค้าเลย เราก็ใจแป้วอีกแล้วสิคะ ตั้งใจจะมาสารภาพว่าเราชอบพี่เค้า

แต่เจอแบบนั้นเราไปไม่เป็นเลยค่ะ แล้วเราก็ฝากดอกไม้ไว้ที่น้องภาคพี่เค้าค่ะ ฝากให้พี่เค้า

แล้วเราก็เดินกลับไปภาคตัวเอง นั่งซึมอยู่สักพักและคิดทบทวนว่าทำไมเราไม่ให้เค้าไปเลยละ

ในเมื่อเราตั้งใจแล้วที่จะทำให้เค้า ถึงจะไม่เป็นดังใจที่อยากเป็น ก็ยังดีกว่าเราไม่ได้บอก

ความรู้สึกอะไรเลย ละเราก็เดินกลับไป แต่เราหาน้องคนที่เราฝากดอกไม้ไม่เจอ ละก็ไม่เจอ

พี่เค้าแล้วด้วย น่าจะขึ้นไปซ้อมรับปริญญาแล้ว