เวลาผ่านไปก่อนถึงวันสงกรานต์เขาก็บอกผมว่าจะกลับบ้าน ไปเล่นสงกรานต์ที่บ้าน แล้วผมก็ได้ไปส่งเขาที่คิวรถ ซึ่งก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นรถ ผมก็ได้กำชับเขาว่า "อย่าดื้อ อย่าซนนะ" เขาก็รับปากผม แล้วพอถึงวันสงกรานต์ผมก็ได้รับสายจากเขา แต่เสียงปลายไม่ใช่ตัวเขาเองแต่เป็นแฝดผู้พี่พูดแทน เขาพูดว่า ใช่แฟนเอ (นามสมมุติ) หรือเปล่า ผมก็ตอบว่า "ใช่ ทำไมหรอ?" เสียงปลายสายก็พูดต่อไปว่า นี่เอมันโดนรถชนป่านนี้มันจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ @$%%$#%%@$" แล้วผมก็ตัดสายเขาไป พอตกเย็นผมก็ได้โทรไปหาเขาอีกครั้ง ซึ่งเสียงปลายสายเป็นเสียงเขาจริงๆ แล้วผมก็ได้ถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น เรื่องราวมันอย่างไร? ผมก็รู้ถึงเรื่องราวทั้งว่า มีเพื่อนมารับเคราะห์แทน ทำให้ตัวมันรอดตายแต่ได้รับบาดเจ็บเย็บเป็นสิบกว่าเข็ม ส่วนเพื่อนคนที่มารับเคราะห์ก็เสียชีวิตคาที มันทำให้ผมรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก พอวันรุ่งขึ้นเขาก็กลับมาที่หอ แล้วเขาก็โทรเรียกผมให้มาอยู่เป็นเพื่อนก่อน พอผมมาถึงหอเขาและเปิดประตูเข้าไป ปรากฏว่า เขารีบสวมกอดผมทันทีพร้อมกับพูดว่า "ตัวเมื่อกี้ เค้าฝันเห็นเขามาอยู่ในห้องอ่ะ เค้ากลัว เค้าไม่อยากอยู่หอ พาเค้าออกไปข้างนอกได้มั๊ย" พอเขาพูดผมก็พาเขาไปข้างนอกประมาณ 1 ชั่วโมง แล้วก็พาเขากลับมาส่งที่หอเหมือนเดิม ซึ่งก่อนกลับผมก็พูดปลอบใจว่า "ถ้าตัวไม่สบายใจ เดี๋ยววันหนึ่งเราไปทำบุญให้เขากันนะ" เขาก็ตอบผมว่า "อืม" แล้วผมก็อยู่เป็นเพื่อนเขาสักพักหนึ่งจนเขาหลับไป ผมจึงล็อกห้องและเดินทางกลับบ้าน วันต่อมาและอีกหลายๆวัน ผมก็ไปหาเขาหลังจากเลิกเรียนตามปกติ แต่วันนี้เขามีอาการแปลกๆ เขาตัวชักเกร็งไปหมด เขาบอกผมว่า "ตัวไปหยิบผ้าเช็ดตัว ชุบน้ำหมาดๆมาเช็ดตัวให้เค้าที แล้วก็ผสมน้ำหวานให้เค้าด้วยนะ" (ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าว่าเขาเป็นโรคลมชักและน้ำตาลในเลือดต่ำ) ผมก็ทำทำตามอย่างที่เขาบอกจนกระทั่งเขาหายเป็นปกติ แล้วเขาก็หลับไป ผมจึงล็อกห้องเขาแล้วเดินทางกลับบ้าน ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดแค่เพียง "เราอย่าเพิ่งจากเขาไปไหน เพราะสุขภาพเขาก็ไม่ค่อยจะดี ถ้าเราไป แล้วใครจะดูเขาล่ะ? และมันก็เป็นหน้าที่ของคนที่เป็นแฟนกันอยู่แล้ว" บางวันเขาก็อาการกำเริบ ผมก็พอจะรู้วิธีปฐมพยาบาลบ้างแล้ว แล้วผมก็ถามเขา "ตัวต้องพกลูกอมตลอดเวลาน่ะสิ" เขาก็ตอบว่า "ใช่" แล้วก็พูดต่อไปว่า "งั้นตัวซื้อลูกอมมาตุนไว้เลย เผื่อเป็นอีก" เขาก็พูดว่า ซื้อไว้ไม่เคยขาดอยู่แล้ว" แล้วผมก็ป้อนลูกอม จนเขาหายเป็นปกติ และอยู่เป็นเพื่อนอย่างที่เคยทำมา [เมื่อคุณตกอยู่ในสถานแบบนี้ คุณจะทำอย่างไร?]