เราเคยเขียนกระทู้พันทิปก่อนหน้านี้กระทู้นึงค่ะ
แต่ด้วยเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา เวลา อารมณ์และอื่นๆ
เราไม่ได้เขียนกระทู้นั้นจนจบแต่วันนี้ เราจะมาเริ่มกระทู้ใหม่ให้จบ
เป็นประสบการณ์ของการเคยรัก รักคนๆนึง คนที่เราคิดว่าเป็น หรือเค้าเคยเป็น
เราว่า สำหรับตัวเรา เราเป็นคนชอบคนง่าย เห็นใคหน้าตาดี คุยดีๆกับเรา บุคลิคดี เราก็ชอบ แต่ชอบก็แค่ชอบเท่านั้นนะคะ
เราเชื่อเสมอว่ารัก มันเป็นสิ่งที่โรแมนติก เหมือนหนังรักหลายๆเรื่องที่เคยดู รักแบบดราม่า แบบโรแมนติกคอเมดี้ มีเริ่มต้น มีปัญหา แต่ก็คือความรัก
เราเชื่อว่า วันนึงเราจะเจอคนที่เรารักมาก แล้วคนคนนั้นจะเป็นคนที่ใช่คนเดียวคนสุดท้ายสำหรับเรา
...เราเลยเป็นคนรักคนยาก เพราะความเชื่อที่เรามี ทำให้เราหาคนที่ใช่ เข้ากับเราได้ซักที...
สำหรับกระทู้นี้ เราจะไม่พูดถึงเหตุการณ์ต่างๆของเราเท่าไหร่นักนะคะ
มันอาจจะเป็นกึ่งคำถาม กึ่งการเล่า กึ่งบทความ เราไม่รู้เลยค่ะ แต่จะพยายามเรียบเรียงให้ดีที่สุดนะคะ
.
.
.
เรื่องราวเริ่มต้นที่การตกหลุมรักค่ะ
มันเริ่มต้นแบบความรักทั่วๆไป ไม่รู้ว่าพรหมลิขิต กรรม หรืออะไร ทำให้เรารักคนๆนึงอย่างโงหัวไม่ขึ้น เราทุ่มเท ทำทุกอย่างดีๆเพื่อเค้า เพื่อคำว่าเรา
เราคิดว่า คนคนนี้แหละคือคนที่ใช่สำหรับเรา เราไม่รู้สึกลบอะไรกับเค้าเลย ทุกอย่างที่เป็นเค้าเรารักและยอมรับได้ทั้งหมด และเป็นแบบนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เค้าดีกับเราทุกอย่าง ไม่เคยมีที่เค้าทำร้ายจิตใจ ทำลายน้ำใจเรา
เรามั่นใจเชื่อว่าเค้ารักเรา และเรารักเค้า สำหรับเราแค่นั้นพอแล้วจริงๆค่ะ
ปัญหาหลักที่เราต้องเจอคือ ความห่างไกล และเวลาค่ะ
เราทั้งสองคนทำงานในเวลาที่ต่างกัน เราว่างเค้าทำงาน เราทำงานเค้าว่าง
เราไม่มีเวลาได้เจอกันค่ะ ไม่ได้นอนกอด ไม่ได้ไปไหนมาไหน ไม่เห็น ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายได้เลย นอกจากการบอกกันเท่านั้นค่ะ
แต่การเชื่อใจเรามีให้กันเต็มเปี่ยมค่ะ
และความรัก มันไม่ยั่งยืนไปตลอดใช่ไหมล่ะคะ?
เรารู้สึกอยู่ตลอด ว่าการคิดถึงใครซักคนมันทรมาน ทุกๆวันของเรา เราเคยชินกับการมีเค้าให้บอกรัก ให้คิดถึง ให้พูดคุย เราวางแผนการใช้ชีวิตกับเค้า
มีการพูดถึงอนาคตด้วยกัน ช่วยเหลือกันในเรื่องที่ช่วยเหลือได้ และเราทำหน้าที่ที่คนรักที่ดีควรทำทุกอย่าง สิ่งที่ไม่ดีเราลด สิ่งที่ขาดเราเพิ่ม
โดยรวม คือเราเลือกหยุดที่คนคนนี้แล้วค่ะ
แต่ทั้งหมดนี่ มีแต่ตัว"เรา"ค่ะ
เค้าเป็นคนที่ตรงข้ามกับเราทุกอย่าง
ปัญหาระหว่างเราเกิดขึ้นครั้งที่1...2...3....4...และเป็นปัญหาเดิมตลอดค่ะ
ทั้งเค้าและเรา พยายามแก้ปัญหานะคะ แต่ด้วยบางอย่าง มันไม่เคยจบค่ะ
ความรักที่เรามีให้เค้า จนตอนนี้เรายังมีให้เค้าเหมือนเดิมค่ะ เรายังคงคิดถึง เป็นห่วง มีเค้าในความคิดอยู่ทุกวัน
เรามีปัญหากับเค้าซ้ำๆ จนวันนึง เราเริ่มเฉยชากับเรื่องระหว่างเรากับเค้า
เราเริ่มนั่งร้องไห้ เวลาที่เราคิดถึงเค้า เราคิดหาวิธ๊แก้ปัญหา พยายามหลายๆวิธี
พยายามกันทั้งสองฝ่ายเลยค่ะ
บางวันเราก็ยังร้องไห้ค่ะ
เราเลือกที่จะออกมาจากชีวิตเค้า เราไม่รู้ว่าอะไรเป็นยังไง สิ่งที่เราไม่เข้าใจ เราก็ยังไม่เข้าใจค่ะ
ปัญหา เหตุผล ความจริง ความคิด เราไม่สามารถที่จะทำความเข้าใจเรื่องราวเหล่านี้ได้
เราคิดว่า เรารู้จักเค้า และ เค้ารู้จักเราที่สุด
แต่ตอนนี้คนที่เราเคยรัก เคยผ่านปัญหา ผ่านช่วงเวลาต่างๆมากับเรา
เราไม่รู้จักเค้าเลยค่ะ...
เราไม่รู้คนคนนั้นที่เราเลือก คนที่เรารักหมดหัวใจ เค้าไปจากเราเมื่อไหร่..คนที่เราชอบรอยยิ้ม คนที่เราคิดถึงทุกๆวัน เราไม่รู้จริงๆว่าเค้าไปตอนไหน
เราไม่รู้ว่าเค้ารักเราที่เราเป็นเรา หรือรักแค่ข้อดีของการมีเราในชีวิต
เราไม่รู้ว่า เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่เราเสียใจ ที่เราเคยเลือกเค้า
เราไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา มีค่ามากน้อยกับเค้าแค่ไหน
เราไม่อยากเชื่อเลยค่ะ ว่าเค้าคนนี้ ตอนนี้ ไม่ใช่คนคนเดียวกับคนที่เรารัก คนที่เป็นทุกอย่างของเรา เราไม่เชื่อเลยว่าวันนี้ เค้าไม่ใช่คนคนนั้นแล้ว
เราไม่ได้รักเธอ แต่เราเคยรักคนที่เราคิดว่าเธอเป็น
แต่ด้วยเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา เวลา อารมณ์และอื่นๆ
เราไม่ได้เขียนกระทู้นั้นจนจบแต่วันนี้ เราจะมาเริ่มกระทู้ใหม่ให้จบ
เป็นประสบการณ์ของการเคยรัก รักคนๆนึง คนที่เราคิดว่าเป็น หรือเค้าเคยเป็น
เราว่า สำหรับตัวเรา เราเป็นคนชอบคนง่าย เห็นใคหน้าตาดี คุยดีๆกับเรา บุคลิคดี เราก็ชอบ แต่ชอบก็แค่ชอบเท่านั้นนะคะ
เราเชื่อเสมอว่ารัก มันเป็นสิ่งที่โรแมนติก เหมือนหนังรักหลายๆเรื่องที่เคยดู รักแบบดราม่า แบบโรแมนติกคอเมดี้ มีเริ่มต้น มีปัญหา แต่ก็คือความรัก
เราเชื่อว่า วันนึงเราจะเจอคนที่เรารักมาก แล้วคนคนนั้นจะเป็นคนที่ใช่คนเดียวคนสุดท้ายสำหรับเรา
...เราเลยเป็นคนรักคนยาก เพราะความเชื่อที่เรามี ทำให้เราหาคนที่ใช่ เข้ากับเราได้ซักที...
สำหรับกระทู้นี้ เราจะไม่พูดถึงเหตุการณ์ต่างๆของเราเท่าไหร่นักนะคะ
มันอาจจะเป็นกึ่งคำถาม กึ่งการเล่า กึ่งบทความ เราไม่รู้เลยค่ะ แต่จะพยายามเรียบเรียงให้ดีที่สุดนะคะ
.
.
.
เรื่องราวเริ่มต้นที่การตกหลุมรักค่ะ
มันเริ่มต้นแบบความรักทั่วๆไป ไม่รู้ว่าพรหมลิขิต กรรม หรืออะไร ทำให้เรารักคนๆนึงอย่างโงหัวไม่ขึ้น เราทุ่มเท ทำทุกอย่างดีๆเพื่อเค้า เพื่อคำว่าเรา
เราคิดว่า คนคนนี้แหละคือคนที่ใช่สำหรับเรา เราไม่รู้สึกลบอะไรกับเค้าเลย ทุกอย่างที่เป็นเค้าเรารักและยอมรับได้ทั้งหมด และเป็นแบบนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เค้าดีกับเราทุกอย่าง ไม่เคยมีที่เค้าทำร้ายจิตใจ ทำลายน้ำใจเรา
เรามั่นใจเชื่อว่าเค้ารักเรา และเรารักเค้า สำหรับเราแค่นั้นพอแล้วจริงๆค่ะ
ปัญหาหลักที่เราต้องเจอคือ ความห่างไกล และเวลาค่ะ
เราทั้งสองคนทำงานในเวลาที่ต่างกัน เราว่างเค้าทำงาน เราทำงานเค้าว่าง
เราไม่มีเวลาได้เจอกันค่ะ ไม่ได้นอนกอด ไม่ได้ไปไหนมาไหน ไม่เห็น ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายได้เลย นอกจากการบอกกันเท่านั้นค่ะ
แต่การเชื่อใจเรามีให้กันเต็มเปี่ยมค่ะ
และความรัก มันไม่ยั่งยืนไปตลอดใช่ไหมล่ะคะ?
เรารู้สึกอยู่ตลอด ว่าการคิดถึงใครซักคนมันทรมาน ทุกๆวันของเรา เราเคยชินกับการมีเค้าให้บอกรัก ให้คิดถึง ให้พูดคุย เราวางแผนการใช้ชีวิตกับเค้า
มีการพูดถึงอนาคตด้วยกัน ช่วยเหลือกันในเรื่องที่ช่วยเหลือได้ และเราทำหน้าที่ที่คนรักที่ดีควรทำทุกอย่าง สิ่งที่ไม่ดีเราลด สิ่งที่ขาดเราเพิ่ม
โดยรวม คือเราเลือกหยุดที่คนคนนี้แล้วค่ะ
แต่ทั้งหมดนี่ มีแต่ตัว"เรา"ค่ะ
เค้าเป็นคนที่ตรงข้ามกับเราทุกอย่าง
ปัญหาระหว่างเราเกิดขึ้นครั้งที่1...2...3....4...และเป็นปัญหาเดิมตลอดค่ะ
ทั้งเค้าและเรา พยายามแก้ปัญหานะคะ แต่ด้วยบางอย่าง มันไม่เคยจบค่ะ
ความรักที่เรามีให้เค้า จนตอนนี้เรายังมีให้เค้าเหมือนเดิมค่ะ เรายังคงคิดถึง เป็นห่วง มีเค้าในความคิดอยู่ทุกวัน
เรามีปัญหากับเค้าซ้ำๆ จนวันนึง เราเริ่มเฉยชากับเรื่องระหว่างเรากับเค้า
เราเริ่มนั่งร้องไห้ เวลาที่เราคิดถึงเค้า เราคิดหาวิธ๊แก้ปัญหา พยายามหลายๆวิธี
พยายามกันทั้งสองฝ่ายเลยค่ะ
บางวันเราก็ยังร้องไห้ค่ะ
เราเลือกที่จะออกมาจากชีวิตเค้า เราไม่รู้ว่าอะไรเป็นยังไง สิ่งที่เราไม่เข้าใจ เราก็ยังไม่เข้าใจค่ะ
ปัญหา เหตุผล ความจริง ความคิด เราไม่สามารถที่จะทำความเข้าใจเรื่องราวเหล่านี้ได้
เราคิดว่า เรารู้จักเค้า และ เค้ารู้จักเราที่สุด
แต่ตอนนี้คนที่เราเคยรัก เคยผ่านปัญหา ผ่านช่วงเวลาต่างๆมากับเรา
เราไม่รู้จักเค้าเลยค่ะ...
เราไม่รู้คนคนนั้นที่เราเลือก คนที่เรารักหมดหัวใจ เค้าไปจากเราเมื่อไหร่..คนที่เราชอบรอยยิ้ม คนที่เราคิดถึงทุกๆวัน เราไม่รู้จริงๆว่าเค้าไปตอนไหน
เราไม่รู้ว่าเค้ารักเราที่เราเป็นเรา หรือรักแค่ข้อดีของการมีเราในชีวิต
เราไม่รู้ว่า เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่เราเสียใจ ที่เราเคยเลือกเค้า
เราไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา มีค่ามากน้อยกับเค้าแค่ไหน
เราไม่อยากเชื่อเลยค่ะ ว่าเค้าคนนี้ ตอนนี้ ไม่ใช่คนคนเดียวกับคนที่เรารัก คนที่เป็นทุกอย่างของเรา เราไม่เชื่อเลยว่าวันนี้ เค้าไม่ใช่คนคนนั้นแล้ว