ช่วงรอยต่อของชีวิตโดยเฉพาะ"เพื่อน"(ม.6)

สวัสดีค่ะ ขอแทนตัวเองว่าหนูนะคะ อยากจะมาเล่ามาระบายเรื่องราวของชีวิตมัธยม โดยเฉาะช่วง ม.6 ที่ใครๆก็บอกเป็นช่วงรอยต่อของชีวิต ก็คงมีหลายๆคนที่ผ่านมาได้ บางคนคิดว่ามันคงเฉยๆ แต่สำหรับบางคนเช่นหนูมันเป็นเรื่องที่ต้องคิดเยอะมากเลยทีเดียว หนูเป็นเด็กที่ติดบ้านค่ะ ที่บ้านก็ไม่ได้รวย อยู่กับป้าที่ทำอาชีพขายข้าวแก ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ (พ่อหนูจำหน้าไม่ได้แล้ว ไม่ติดต่อมานานแล้ววค่ะ ส่วนแม่ก็อยู่ห้องกรง คงรู้นะคะ) แต่หนูมีพ่อเลี้ยงนะ พ่อเลี้ยงหนูเป็นทอม (เป็นเพื่อนสนิทแม่เลี้ยงหนูมาตั้งแต่เด็ก) หนูมีแค่ป้ากับพ่อเลี้ยงเนี่ยแหละ เหมือนขาดความอบอุ่นนะคะ แต่ไม่หรอกค่ะ พวกเขาเลี้ยงหนูให้ไม่รู้สึกขาดอะไรเลย แต่พอช่วงที่หนูขึ้น ม.ปลาย เศรษฐกิจเริ่มไม่ดีป้าหนูขายแกงไม่ค่อยได้เหมือนก่อนป้ามีลูก 2 คน คนโตผู้หญิง คนเล็กผู้ชาย(อายุมากกกว่าหนู 2 ปี)คนโตแต่งงานมีลูกแล้ว(พลาดนิดหน่อยค่ะ แต่ก็มีชีวิตที่ดีถึงแม้ยังต้องพึ่งป้าอยู่) คนเล็กเรียนมหาลัยแต่ซิ่วปี1ค่ะ ทำให้ป้าต้องจ่ายค่าเทอมติดกันของปีลูกคนเล็ก แล้วก็มาของหนู ตอนนี้หนูพยายามหาที่เรียนที่ค่าเทอมไม่แพงเกินไปค่ะ เพื่อช่วยป้า หนูเคยถามป้าว่าจะให้กู้เงินไหม ป้าบอกไม่ต้องหนูเลยไม่ได้กู้ เพราะเรื่องเงินป้าไม่เคยบอกหนูเลยว่ามีปัญหาอะไร แต่หนูก็พอรุ้อยากจะช่วย หนูเคยสมัครงานพาร์ทไทม์ช่วงปิดเทอม แต่กว่าจะได้งานก็เหลือเวลา 2 อาทิตย์เปิดเทอม หนูเลยทำได้ไม่นาน เพราะช่วง ม.6 เป็นช่วงที่งานเยอะ อ่านหนังสือเยอะ ยิ่งระบบใหม่ทำให้หนูต้องเก็บกิจกรรมด้วย ก็เลยทำงานไม่ไหว แต่มันก็รู้สึกผิดไม่ได้ค่ะ ที่ไม่ได้ช่วงเบาภาระ (ป้าไม่ได้ทำงานคนเดียวค่ะ ยังมีลุง มีลูกจ้างค่ะ แต่รายจ่ายก็ยังหนักค่ะ)  ทีนี้มาเข้าเรื่องวัยมัธยมของหนูค่ะ หนูรู้สึกไม่ค่อยมีดวงเรื่องเพื่อนเท่าไรเพราะการเรียนหนูก็ค่อนข้างดีไม่ได้แย่ แต่เรื่องเพื่อนยิ่งโตยิ่งแย่ ช่วง ม.ต้น หนูเคยโดนเพื่อนแอนตี้ค่ะ ในกลุ่มไม่มีใครเล่นกับหนูเลยไปไหน อะไร ยังไง ไม่บอก หนูก็ไม่ได้สนใจก็ไปอยู่กับเพื่อนห้องอื่น พอขึ้น ม.ปลายก็เข้าที่โรงเรียนเดิม แล้วเข้าสายเดียวกัน ก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน หนูก็ถามสาเหตุค่ะ ว่าทำไมตอนนั้นไม่เล่นกับหนู เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า เพื่อนที่ชื่อ เอ (นามแฝง) ไม่ให้ยุ่ง หนูก็ถามทำไม เพื่อนก็บอกว่า เอมันไม่ชอบตอนหนูออกความคิดเห็นตอนทำงานห้อง แล้วมันไม่พอใจก็เลยบอกคนอื่นให้ไม่ต้องยุ่งกับหนู ตอนนั้นหนูก็คิด แค่เอมันไม่ชอบมั๊ย ทำไมพวกแกก็ทำตามมัน ทำให้หนูไม่ค่อยสนิทใจกับกลุ่มนี้ แต่ก็ยังคุยเล่นกันได้ ม.ปลายก็มีเพื่อนใหม่เข้ามา ช่วงที่ขึ้น ม.ปลาย มีครูคนใหม่เข้ามา ครูคนนี้เป็นคนชอบหากิจกรรมให้นักเรียน ครูบอกแปลกใจกับโรงเรียนนี้ที่เด็กไม่กระตือรือร้น แต่หนูไม่ใช่ หนูไปกิจกรรมที่ครูหามาให้ ทำให้หนูรู้จักโลกมากขึ้น ไม่ใช่แค่โลกในโรงเรียน มีค่ายหนึ่งที่หนูไปคนเดียวแล้วหลายวัน และไม่ให้ครูเข้า ครูก็เลยโทรมาเช็คตลอด ทำให้หนูสนิทกับครู แต่นั้นก็เป็นผลเสียอีกแหละค่ะ เราได้ดีมันก็ต้องมีคนอิจฉาบ้าง ก็ไม่ใช่ใครเพื่อนในห้องเนี่ยแหละค่ะ แต่หนูก็พยายามไม่สนใจหนูมีเพื่อนแค่ 1-2 คนก็พอ หนูมีเพื่อนที่สนิท 2 คน (แต่สงสัยคิดไปเองว่าสนิท) 2คนนี้เป็นนักดนตรี ก็เลยไปไไหนมาไหนด้วยกัน แต่2คนนี้ก็ไม่ได้ทิ้งหนูอะไรค่ะ (แค่ช่วงแรก) คนหนึ่งขอแทนชื่อ บี บีมีแฟนแล้วคบกันตั้งแต่ ม.ต้น จนขึ้น ม.6 ก็เลิกกัน แฟนบีติดบีมาก เลิกกันหลายรอบแต่ก็กลับมาคบกัน แฟนบีเป็นนักดนตรีเหมือนกัน ทำให้2คนนี้ชอบทิ้งเพื่อนสนิทของหนูอีกคน ขอแทนชื่อ ซี ซีก็เลยต้องเดินไปห้องชมรมคนเดียวบ่อยๆ แต่ปัจจุบันบีเลิกกับแฟนก็เริ่มอยู่กับซี ไปไหนกับซี แต่คราวนี้ไม่ปกติตรงที่ซีก็ติดบี ทำให้หนูรู้สึกเป็นส่วนเกิน แต่แล้วบีก็มีแฟนอีกก็เหมือนเดิมค่ะ ทิ้งซี แต่ซีก็เริ่มห่างหนูค่ะ เท่าที่สังเกตุ ซีจะอยู่กับเพื่อนอีกคนไม่ว่าจะไปไหน หนูเห็นลงเฟซกันเริ่มบ่อย ขนาดไปงานโอเพ้นเฮ้า ซีก็เดินแยกกับหนูไปกับอีกคน(คนที่ซีไปด้วยอยากเรียนคณะเดียวกัน) พอจะเดินด้วยซีก็ไปอยู่กับอีกคนอยู่ดี หนูก็เลยปล่อยเหนื่อยใจค่ะ พยายามฝ่ายเดียว หนูเคยคิดว่าซีเป็นเพื่อนที่หนูอยากคบไปตลอดชีวิต (เพราะซีก็มีปมคล้ายๆหนู) ไม่ว่าจะมีกิจกรรมอะไรเข้ามาหนูจะบอกซีก่อนเสมอ แนะนำทุกอย่าง โดยเฉพาะมหาลัย หนูบอกให้ซีคิดเผื่อบ้าง แต่ซีก็มุ่งอย่างเดียว ก็ดีใจที่เพื่อนมีเป้าหมาย แต่ก็น้อยใจที่เพื่อนไม่ฟังเราบ้าง เราก็หวังดี มันทำให้หนูอดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าไม่เหมือนเดิม ไม่คิดว่าเราจะมาห่างกันก่อนจะจบมัธยม ส่วนบีหนูก็ไม่สนิทตั้แต่มันติดซีแล้วทิ้งซีเลือกแฟน (บีเรื่องผู้ชายเยอะขึ้นมากค่ะ เลยไม่อยากจะยุ่งด้วยเท่าไร) แต่มีเพื่อนอีกคนค่ะ ที่มาคุยกับหนูมาเล่าระบายมาคุยเปิดใจ ว่าห้องเราทำไมยิ่งโตยิ่งเละ มีแต่คนอิจฉากันในห้อง เพื่อนคนนี้หยุดโรงเรียนบ่อย พอมาคุยเปิดใจทำให้หนูรู้ค่ะว่าที่คนนี้หยุดบ่อยเพราะ อึดอัดที่จะอยู่ในห้องไม่มีใครจริงใจต่อกัน แต่ที่มาคุยกับหนูเพราะหนูเป็นคนตรงๆ ไม่อะไรมาก จริงใจ ไปไหนไปกัน หนูก็เริ่มมาสนิทกับเพื่อนคนนี้อาจจะเหนื่อยตรงต้องช่วยเขาเรียนบ้าง เพราะเขาไม่ได้สนใจ ขอแค่ผ่านก็พอ แต่หนูก็โอเคเพราะคนนี้จริงใจ คุยตรงๆมาเปิดอก ตอนนี้หนูคิดแค่ว่าเมื่อไรจะจบ หนูเคยชอบไปโรงเรียนแต่ตอนนี้ไม่อยากไป หนูก็เลยพยายามหากิจกรรมข้างนอก แต่ก็ทำให้การเรียนหนูตกเหมือนกันเพราะไม่ค่อยได้เรียน ซีก็การเรียนตกค่ะ เพราะหนูไม่ได้คอยบอกเหมือนเดิม ไม่อยากทำแบบนี้ แต่เราจะดีกับเขาทำไมในเมื่อเขาพยายามจะทิ้งเรา.....