สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาแชร์ประสบการณ์ความรักของเราเองค่ะ  
หลายปีก่อนเราคบกับผู้ชายคนนึง ตอนนั้นเรายังอยู่ ม.ปลาย ความสัมพันธ์เริ่มจากเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม.ต้นแล้วก็สนิทกันมาเรื่อยๆถามว่ารักไหมตอนนั้นก็รักนะคะรักแบบเด็กๆคือมันมีความผูกพันธ์กันมากๆแต่ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งมากมายรู้แต่ว่าเรารักเขา เขาเป็นคนหน้าตาดีค่ะเป็นนักกีฬาโรงเรียนแต่ว่าตอนนั้นไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่แข่งแพ้ติดกันบ้างเราก็เป็นกำลังใจให้กันจนมาวันนึงเรากับเขาเลยตกลงกันลดความสัมพันธ์กลับไปเป็นเพื่อนกัน เพราะเรามีหลายๆอย่างที่เข้ากันไม่ได้ยิ่งคุยกันเยอะยิ่งทะเลาะกัน ส่วนตัวเราเองเราไม่เที่ยวค่ะหน้าตาก็ธรรมดาๆบ้านๆเลยก็ว่าได้ไม่ค่อยได้มีเวลาว่างเพราะต้องช่วยงานที่บ้าน  หลังจากนั้นเรากับเขาก็ไม่ได้คุยกันแต่เราก็มีทักเฟสบุ๊คไปหาเขาบ้างแต่เขาตอบเหมือนไม่อยากคุย หลังๆมาช่วงก่อนจะจบ ม.ปลาย เขาก็เริ่มมีชื่อเสียขึ้นมีสาวๆมาคุยเยอะขึ้นเราก็แอบเป็นกำลังใจให้เขาอยู่ห่างๆ เพราะเขาทำเหมือนไม่รู้จักเราไปแล้ว ถามว่าตอนนั้นรู้สึกไงบอกเลยว่าเสียใจค่ะเรายังรักเขารักมาเสมอไม่คิดว่าเขาจะทำกับเราได้ขนาดนี้ทำเหมือนไม่เคยรู้จัก
หลังจากนั้น พอจบ ม.ปลาย เราดันเรียนมหาวิทยลัยเดียวกันอีกแต่คนละคณะมีเจอเขาบ้างแล้วเราก็ยังรู้สึกทุกครั้งที่เจอตั้งแต่เลิกกันเขาก็มีคุยๆกับคนอื่นบ้างแต่ยังไม่เห็นคบใครจริงจังเราก็เหมือนกันค่ะไม่ได้คุยไม่ได้อะไรกับใครอีกเลย แต่ทุกครั้งที่เห็นเขาคุยกับคนอื่นคือเรารู้สึกเจ็บแบบบอกไม่ถูกค่ะเสียใจน้อยใจและอีกหลายๆความรู้สึก วันนึงเราได้ข่าวมาว่าเขากำลังคุยกับผู้หญิงคนนึงในมหาลัย เราพยายามสืบดูจนรู้ว่าเป็นใคร บอกเลยค่ะว่าผู้หญิงคนนั้นสวยมาก หุ่นดีแต่ออกแนวไปทางเซ็กซี่ (เราเห็นจากรูปในเฟสบุ๊ค) ตอนนั้นคือหน้าชาค่ะรู้สึกด้อยค่ามากเราไม่มีอะไรที่เทียบเขาได้เลยจากที่เคยหวังว่าเขาจะกลับมาเหมือนความหวังหมดลงไปเลยค่ะ ตอนั้นคือเศร้าอยู่สักพักนึงเลย มีวันนึงเรามานั่งถามตัวเองว่าทำไมเราไม่เดินไปข้างหน้าทั้งที่เขาเดินล้ำหน้าเราไปไกลแล้วเพราะต่อให้ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นมันก็ไม่ใช่เราอยู่ดี เราเลยคิดว่าเราจะเดินหน้าต่อด้วยการตั้งใจเรียนค่ะตั้งใจมากๆกลับบ้านทำงานช่วยแม่เสร็จคืออ่านหนังสือ จนมา 2 เดือนที่แล้วเขาก็ได้เป็นแฟนกับผู้หญิงคนนั้นเราบังเอิญเปิดไปเจอเขาขึ้นสถานะกันในเฟสบุ๊ค ที่แปลกไปคือใจเราค่ะเราไม่ได้รู้สึกแบบเดิมอีกแล้วเราเฉยมากไม่ใจสั่นหน้าชาหรืออะไรเลยแม้เห็นเขาคุยกันกระหนุงกระหนิงเราก็ดูนะคะแต่ไม่ได้คิดตามเหมือนเมื่อก่อนตอนนี้กำลังเก็บเกรดเพื่อนจะชิงทุนเรียนต่อค่ะ ผลการเรียนเราดีขึ้นมากๆ จิตใจเราก็เข้มแข็งขึ้นมากๆ มาถึงวันนี้ทุกอย่างดีขึ้นมากค่ะจากรู้สึกดว่าตัวเองไม่มีดีตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้วที่ได้อธิบายงานต่างๆให้เพื่อนฟัง ช่วยเพื่อนทำงานต่างๆ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ วันนี้ทุกอย่างในชีวิตเราดีขึ้นทุกอย่างแต่ไม่เคยลืมเรื่องนี้ถือว่าเป็นบทเรียนว่าครั้งนึงเราเคยโง่มากที่มองคุณค่าตัวเองลดลงเพราะคนที่เขาไม่ได้รักเรา วันนี้บอกตรงๆว่าตาสว่างค่ะ  ใครที่กำลังรู้สึกเหมือนเราบอกเลยค่ะเมื่อหลุดพ้นแล้วคูณจะมองโลกได้กว้างกว่าเดิมยิ้มได้กว้างกว่าเดิมมองเห็นคนที่รักคุณชัดขึ้นแน่นอน