จขคห.อายุ 20 กว่าปีแล้ว เคยคบผู้ชายคนเดียวและคนแรกตอนมัธยมต้น แล้วเหตุผลที่เลิกกันคือ เขาจะตั้งใจซ้อมดนตรีหน่อย ซึ่งเราก็โอเคยอมรับได้ แต่ผ่านมา 2 วัน เขาก็ควงผู้หญิงคนอื่นมาให้เราเห็นครั้งแรก เพื่อนๆรู้กันหมด แต่ปิดบังเราเพราะกลัวเราจะรับไม่ได้ เห็นครั้งแรกบอกเลยไม่มีคำพูดอะไรนอกจากความโกรธและน้ำตา หลังจากนั้นก็ปฏิญาณเลยว่า จะไม่ชอบผู้ชายอีกต่อไป จนเปลี่ยนมาชอบผู้หญิงได้สักพัก (ผู้หญิงที่หมายถึงคือผู้หญิงนะ ไม่ทอมนะคะ) ตอนแรกก็ชอบเพื่อนสนิทก่อน แล้วดูว่าไม่ดีกว่า ก็เลยเริ่มศึกษาดูใจไปเรื่อยๆกับผู้หญิงคนอื่น จนมีผู้หญิงคนหนึ่งคิดจะจริงจังด้วย แต่ก็แพ้สถานะทางสังคมทั้งเขาและเรา ก็เลยคิดอยู่ในใจว่า บางคู่ที่เรารู้จัก เขาก็คบกันมาหลายปีนะ ก็ยังเลิกกันเลย มีใจอยากจะเชื่อแล้วนะว่า ผู้หญิงเกิดมาก็ต้องคู่กับผู้ชายตามธรรมชาติหรือเปล่า? ก็เลยลองไปคุยกับผู้ชาย แต่ปรากฏว่า เราไม่สามารถทำใจยอมรับได้ เลยไปอ่านกระทู้หรือความคิดเห็นคนอื่นมาบ้าง งั้นก็อยู่คนเดียวไปสิ จะได้สบายใจ แต่ยอมรับเลยบางทีก็อยู่ได้ บางทีก็เหงา เพื่อนฝูงมีแฟน สามี มีลูกกันหมดแล้ว เรายังสับสนเรื่องความรักแบบนี้ ว่าสถานะสังคมมีส่วนสำคัญต่อความรักแบบหญิงรักหญิงหรือเปล่าอยากจะถามว่า มีวิธีบอกครอบครัวเรายังไงบ้างเอ่ย ว่าเราชอบผู้หญิงจริงๆให้ครอบครัวเราได้ทราบและยอมรับได้ (บอกเลยท่านไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่เลย แต่เฉพาะห้ามเราเท่านั้นนะคะ)

ขอบคุณนะคะสำหรับผู้ที่ตอบคำถามและเข้ามาอ่าน