การกลับมาเยี่ยมเยือน ณ ถนน ร้านกาแฟที่ว่างเปล่า

"ไม่เลย...ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย"

ความรู้สึกแรกของการก้าวเท้าเข้ามาในถนนแห่งนี้  ถนนที่เคยมีสีสรรผู้คนมากมายที่คุ้นเคย วันนี้ก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา แต่...ทำไมฉันไม่คุ้นเคยสักนิด

นั่น......ร้านกาแฟร้านเก่า  " ณ ถนน " ร้านยังคงตั้งอยู่ที่เดิม แต่มันช่างเงียบเชียบ  ขาฉันก้าวย่างเดินไปโดยอัตโนมัติ พอถึงหน้าร้านก็พลันเห็นภาพเข้ามาในหัว

หนูยี และ หนอนหนังสือ ที่ทำหน้าที่เป็นแคชเชียร์ร้าน มีฉันคอยต้อนรับลูกค้า มีเจ้โอ มีพี่หมู Syring ช่วยกันบริหาร ลูกค้าประจำแวะเวียนกันมาไม่ขาดทั้ง อาจารย์จี  เอ่ออ่ะนะคะ  Song982 คุณพีท นายสามหน้า จันทร์เจ้าขา ฯลฯ

ร้านไม่เคยเงียบเหงาเลย มีคนหมุนเวียนมาเปิดร้าน เพื่อทักทายกัน และ สร้างเรื่องราวสนุกๆ ตลกร้าย เรื่องเหลือเชื่อ มหัศจรรย์ ตามแต่ที่จะจินตนาการ แล้วแต่ว่าวันนั้นใครเป็นผู้เปิดร้าน

กลับสู่โลกความจริงวันนี้  ร้านกาแฟนี้ปิดตัวไปแล้ว  ปิดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ฉันก็ไม่ทันสังเกต รู้แต่ว่าด้วยภาระหน้าที่ที่มี ทำให้ตัวฉันเองไม่ค่อยได้แวะเวียนมาเที่ยวเล่นที่ถนนแห่งนี้เหมือนเคย  อีกทั้งมีถนนเส้นใหม่ๆ ให้เราทดลองไปเดินเล่น ถนนสีฟ้าของคุณมาร์ค  ถนนที่คึกคักกว่านี้ มีเรื่องราวมากมาย บ้านของแต่ละคนหลังใหญ่ๆ สามารถแวะเวียนหาใครต่อใครได้เต็มไปหมด ทำให้ฉันเองหลงใหลไปกับมันไม่ยากนัก แต่พอรู้สึกตัวอีกที  ฉันก็ทำใครหลายๆคนหล่นหายระหว่างทางมากมาย

วันนี้ ได้กลับมาเดินบนถนนสายเก่า พร้อมได้ยินข่าวร้ายในช่วงเวลาที่จากไปมีใครบางคนได้จากไปแล้ว จากไปตลอดกาล  เป็นการกลับมาเพื่อไว้อาลัยให้คนที่เคยร่วมมีช่วงเวลาดีๆด้วยกัน

กลับมาอีกครั้ง นั่งมองไปรอบๆ บ้านแต่ละหลังบนถนนไม่ได้คุ้นตา แต่บรรยากาศมันก็ยังมีความกรุ่น มึความอุ่นบางอย่างเหมือนเคย จากนี้ฉันเองก็คงไม่ได้แวะมาบ่อยนัก แต่ทุกๆความทรงจำในช่วงเวลาดีๆ ของชีวิตมันยังคงอยู่ที่เดิมตลอดไป

ด้วยความคิดถึง
*แชมพู* อดีตผู้ร่วมเปิดร้านกาแฟ ณ ถนน ที่กลายเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งในปัจจุบัน
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่