เรามีแฟนแต่ว่าอยู่ไกลกันมาก กรุงเทพ-อุบล
เขาเป็นผู้ใหญ่มากค่ะ อายุ 26 ปี ห่างกัน6ปี  คือมุมเด็กก็มี คุยกันได้ยิ้มได้หัวเราะก็มีเยอะแยะ
แต่พอเวลาเขาเครียดๆมา เราก็ทำตัวไม่มีถูก
เราไม่มีคำพูดปลอบใจดีๆให้เขา
เรายังคงเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต แต่เขาก็ทนเรามาเกือบปีแล้วค่ะ
เราพยายามจะเปลี่ยนมาตลอด เราทำนะ
แต่เราก็ยังเป็นคนที่ให้คำแนะนำ ให้ปรึกษาอะไรเขาไม่ได้เลย (เป็นสิ่งที่เขาหวังมาก)
เขาบอกว่า "อยากให้เราเอาเขาอยู่ เราอยู่ไกลกัน ไม่ได้เจอกัน
เวลาเขาเครียดมา เขาจะงอแง ก็จะเป็นแบบนี้ จะเอาเขาอยู่ไหม จะดูแลเขาได้ไหม หวังมากนะ"

สำหรับเรานะ ทั้งอายุ และก็ระยะทาง เราไม่ได้เก็บมาคิดมากเลยค่ะ
แต่เรื่องความคิด อะไรหลายๆอย่างที่เรายังไม่เคยเจอ
เราแนะนำเขาไม่ได้ นี่คือเราคิดมาก
(เขาเข้าใจเรานะคะ เขาก็บอกมาตลอด)
เขาอยากให้เราไปดุเขาบ้าง แนะนำ ให้คำปรึกษา เหมือนที่เขาทำกับเรา
ใครจะไม่อยากคะ เราก็คิดๆๆๆ
แต่พอเจอสถานการณ์จริง เราก็เงียบไปเลย ลืมทุกอย่างที่คิดไว้


เราก็รู้หมดว่าว่าเขาต้องการอะไร
เราไม่ค่อยมีความคิดอะไรดีๆไปแนะนำเขา

ช่วยแนะนำการแนวในการรับมือเวลาแฟนเครียดเรื่องงาน งอแง
จะมีคำพูดอะไรดีๆไปปลอบเขาดีคะ

ปล.เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้อยู่ใกล้กัน ไม่ได้เจอหน้ากัน เราจำเป็นมากที่ต้องใช้ขอแนะนำในการสื่อสารด้วยการพูดค่ะ

ช่วยหน่อยนะคะ
เราอยากเป็นผู้ใหญ่นะ
เราไม่อยากให้เขาผิดหวังบ่อยๆ
เราอยากมีคำพูดปลอบประโลมดีๆให้เขาฟังแล้วได้ยิ้มเวลาที่เครียด
แต่เราคิดไม่ออกเลย

รบกวนช่วยหน่อยนะคะ