ควรทำไงต่อดีค้ะ

สวัสดีค่ะ วันนี้เรามีอะไรเล่าให้ฟังเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของเราเอง ตอนนี้เราศึกษาอยู่ชั้น ม.3 เรื่องนี้เกิดขึ้น 2 เดือนกว่าๆเกือบๆจะสองเดือนแล้ว สมาชิกครอบครัวเราในบ้านมี 4 คน คือเราซึ่งเป็นลูกสาวคนโต น้องชายที่อายุห่างกัน 4 ปี พ่อเราที่ทำงานบริษัท และ แม่ซึ่งทำธุรกิจส่วนตัว คือร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้ๆหมู่บ้านของเรา ครอบครัวเรามีหนี้ประมาณนึ่ง ซึ่งก็ไม่เยอะมาก สามารถทยอยจ่ายได้เรื่อยๆ คือมีเงินไม่มากแต่อยากอะไรก็สามารถเก็บเงินซื้อได้ แต่แล้วญาติฝั่งแม่ซึงเป็นพี่ชายแท้ๆของแม่เองได้ขอมาอยู่ด้วยที่บ้านเนื่องจากหนีหนี้มาจากต่างจังหวัด ซึ่งลุงคนนี้ก็ติดเงินแม่และพ่อเราจำนวนที่ค่อนข้างจะเยอะเลยล่ะ แต่ว่าด้วยความที่พ่อและแม่เราเป็นที่ค่อนข้างจะใจดีและใจอ่อน เพราะว่าเป็นญาติด้วยแหละ เลยทำให้ช่วยเขาทุกอย่างจนเกิดผลเสียกับครอบครัวเรา จนพ่อและแม่เราได้เปิดร้านอาหารใหม่ซึ่งร้านก็ใหญ่เลยละค่ะ ทำให้งบเยอะทำให้หนี้มากขึ้น และลุงก็เริ่มโกงเงินจากที่ร้าน เนื่องจากลุงเป็นกุ๊ก แล้วแม่เราบริหารร้าน แม่รับส่งเราไปโรงเรียนและเข้าบ้านประมาณสี่ทุ่มเพราะต้องดูแลน้องด้วย ทำให้ช่วงเวลาที่แม่ไม่อยู่โกงเงินที่ร้านไป มันเป็นจำนวนเยอะมาก ขอตังแม่ สักแสนสองแสนบ้างเพื่อใช้หนี้ตัวเอง สุดท้ายเงินไม่พอ พ่อก็ไปกู้ธนาคาร ยืมคนนู้นคนนี้เยอะเลย แล้วอยู่ๆลุงก็หนีไปพร้อมกับครอบครัวของเขาที่มาอาศัยด้วย ก็ปรามาณว่าหนีหนี้อีกนั้นแหละ แล้วสุดท้ายใครต้องใช้หนี้ที่ลุงก่อล่ะ ก็พ่อเรา พ่อเรานี้แหละ สุดท้ายก็เครียดมากเครียดมาก พ่อเราเป็นคนธรรมมะมากเลยนะ เป็นคนช่วยเหลือคนอื่นทุกคนเลย ไม่เคยไม่ช่วยใครเลย ช่วยจนพ่อไม่ไหว พ่อเราเครียด เครียดมากๆ แม่เราก็ปลอบนะ ยังไงเดี๋ยวมันก็จะผ่านไป แค่สู้ไปด้วยกัน หลังจากนั้นพ่อเราไปไหนก็โดนทวงหนี้ และ ช่วงนั้นแหละที่อยู่ๆพ่อเราก็เป็นโรคซึมเศร้าอันนี้รู้มาจากหมอหลังที่พ่อเราเสีย พ่อเราได้จบชีวิตลงค่ะ โดยเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคิดว่าพ่อเราจะทำ คือ ผูกคอค่ะ ผูกเมื่อวันที่ 28 มิ.ย 2560 ที่ผ่านมา เมื่อตอนเช้า ประมาณ 6 โมง เป็นวันปกติที่อาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปโรงเรียน เราจะลงประมาณ 6 โมงกว่าๆ แต่มันสายไปแล้วค่ะ น้องเราลงไปเจอพ่อผูกคอน้องเรายังเด็กยังทำไรไม่ได้มาก เรารีบลงไปให้เร็วที่สุดแล้วหยิบมีดปาดผ้าที่พ่อเราใช้ผูกคอ ในขณะนั้นเป็นเวลาเพียง 6.10 น. เพียงแค่เวลาสั้นๆนั้นแหละ เราไม่เคยศึกษาอะไรเกี่ยวกับรถพยาบาลหรือกู้ภัย เราได้แต่โทร 191 เราโทรทันทีหลังจากตัดเชือกนั้นออก ในขณะนั้นพ่อเราไม่หายใจแล้ว มีเพียงชีพจรที่เต้นอ่อนลงๆ 10 นาที ผ่านไปไม่มีวี่แววของรถพยาบาล เราโทรไปอีกรอบ หลังจากนั้นเพียง 10 นาที กู้ภัยก็มา ใส่เครื่องมือ 1 อย่างกับพ่อเรา ชีพจรยังคงเต้น เขาหันมาบอกกับเราพ่อมีโอกาศรอดนะ เรารู้สึกโล่งในระดับนึ่ง แต่แล้วรถพยาบาลก็ยังไม่มา ผ่านไปครึ่งชม.กว่า เกือบจะ7โมงละ รถพยาบาลก็มาแต่ลงมาแปปๆ ปั๊บสามสี่ที ก็เก็บของขึ้นรถไป แจ้งว่าพ่อเราตายแล้ว .... ก็มือพ่อเราเหลืองแล้วนิ เวลามันนานมากเลยนะ เวลานั้นเราช่วยพ่อไม่ได้เราก็เอาแต่โทษตัวเอง สุดท้ายวันเกิดเราก็กลายเป็นวันเผาพ่อตัวเอง จนทุกวันนี้เรายังอยากคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ฝันไป ผ่านมาได้สักระยะหนึ่งชีวิต มันก็ต้องเดินหน้าต่อไป แม่ก็กลับมาขายของ ทำอาหารขาย ชีวิตเริ่มเดินหน้าต่อ แต่อีลุงนั้นก็ไม่จบ ไปบอกลูกค้า คนสนิทแม่บ้าง ว่า แม่กับพ่อเราน่ะ โกงเงินลุงไป 10 ล้าน ซึ่งมันเป็นอะไรที่โคตรบ้า ถ้าเรามีเงินขนาดนั้นนะ คงจะหมดหนิและมีความสุข มันทำให้ลูกค้าร้านเราลงน้อยลง แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่เชื่อหรอกนะ แม่เราเสียใจมากเลยที่พี่ชายตัวเองทำงี้ แต่แม่ก็ทำใจและเดินหน้าต่อ จนถึงวันนี้แม่เราร้องไหอีกครั้ง เราได้ยินแม่คุยโทรศัพท์กับเพื่อนแม่เราร้องไหหนักมาก ลุงคนนั้นเอาอีกแล้วเอาแต่บอกกับหลายๆคนว่าที่พ่อเราฆ่าตัวตายน่ะ เป็นเพราะแม่มีชู้ เป็นเรื่องบ้าบอที่สุดเลย แม่กับพ่อเนี่ยนะ รักกันจะตาย อยู่ด้วยกันมานานหลายปี จนเราอายุ 15 แล้วเนี่ยนะ เราไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขายังไม่หยุด เขาน่ะ แค้นแม่เรามากเลย ทั้งๆที่ช่วยเหลือ ที่ทำไปน่ะ มันดีนักหรอ ทำให้ชีวิตสูงส่งขึ้นหรอ ทำให้ได้เงินหรอ แต่มันก็ไม่ ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้รึไง เรื่องก็ประมาณนี้ค่ะ ซึงมันยังมีหลายเรื่องที่เขาทำให้แม่เราต้องเสียใจเพียงแค่เราไม่สามารถอธิบายได้ ตอนนี้ลุงคนนี้อยู่ที่ กทม. เปิดร้านอาหารขนาดเล็กอยู่แต่กิจการไม่ค่อยดี..... เราเพียงแค่อยากให้ลุงหยุดทำให้แม่เราเสียใจต่างคนต่างอยู่ เราก็แค้นนะ ลุงทำให้พ่อเราตาย เราควรทำไงต่อดี