ขอเกริ่นก่อนนะคะ...ว่าเรากับแฟนอายุห่างกัน4ปี (ซึ่งเราโตกว่า) เราคบกันมา1ปีแล้ว เราเป็นคนจังหวัดเดียวกัน แต่ช่วงปีที่คบกันมาเราไปเรียนอยู่ต่างจังหวัด ทำให้เราไม่ค่อยได้เจอกัน รักระยะไกลเราเข้าใจดีค่ะ ว่ามันเป็นอย่างไร
...แต่ปัจจุบันเราเรียนจบแล้ว และได้กลับมาทำงานที่จังหวัดบ้านเกิด ซึ่งมันก็เป็นผลดีใช่ไหมคะที่เราจะได้อยู่ใกล้ๆแฟน แต่เปล่าเลย...มันเหมือนมีเส้นขนานเราทำงาน เค้าเรียน...สุดท้ายไม่ได้เจอกันเลย(ที่ปกติคนเป็นแฟนกันมันต้องมาเจอกันบ้างอะไรบ้าง) ทั้งๆที่อยู่ใกล้ๆกัน ซึ่งเป็นเพราะเหตุผลนี้หรือเปล่าที่ทำให้เราน้อยใจ เพราะมันไม่ใช่ครั้งเดียวไง มันหลายครั้งมาก กว่าเราจะเจอกันได้แต่ละครั้ง ต้องได้นัดกันแบบจริงๆจังๆถึงจะได้เจอกัน(ซึ่งเราเป็นคนนัดเอง)  
...เราพยายามคิดหาเหตุผลให้เค้านะ คิดถึงข้อดีที่เค้ายอมฟังเราบ่นทุกวัน คิดถึงความรักที่เค้าให้มา แต่สุดท้ายก็เป็นเราที่คิดมากคนเดียว งอนเอง นอยเอง แต่เค้าไม่เคยใส่ใจอะไรหรอก เราก็หายเองก็ได้ว่ะ
...ในขณะที่เราทุกข์ใจกับความรู้สึกส่วนนี้อยู่ แต่เราก็ยังทำเป็นปกติกับเค้า และแน่นอนเค้าก็ไม่รู้หรอกว่าเราเป็นอะไร เราคิดอะไรอยู่
...เพราะคำว่า "เลิกกันเถอะ" มันวนเวียน มันกวนใจเราตลอดเวลา แต่เราบอกตรงๆว่าเราไม่เคยคิดที่จะพูดมันออกมาเลย แค่เรารำคาญมัน เราควรจะชั่งใจยังไงดี???

ปล.เราร้องไห้กับผู้ชายคนนี้มาก็มาก แต่ใจเรามันไม่กล้าพอที่จะบอกเลิก เพราะเค้าไม่เคยนอกใจเรา แถมเค้ายังเลิกบุหรี่ให้เรา...